शतयुगपर्यन्ते, कस्यचित् पुण्यकर्मणः पुरुषस्य सप्तद्वीपाधिपत्यं दीर्घायुष्ट्वं, स्वस्थता, शत्रुविजयश्च निष्पद्यते। अथाहं ते सुवर्णपर्वतस्योत्तमं रहस्यं प्रवक्ष्यामि, यः पापापहः परमः, यस्य दानात् ब्रह्मलोकप्राप्तिः सिध्यति। तत्र सहस्रपलपरिमाणः पर्वतोत्तमः, पञ्चशतपलमध्यमः, तदर्धपलहीनः कनीयान्, दारिद्र्ययुक्तोऽपि शक्त्या यथाशक्ति एकपलमपि दद्यात्, अनसूयया। यथाऽन्नपर्वते सर्वं कर्तव्यं, तथा एव पर्वतसंबन्धिनः पर्वताः ऋत्विजेभ्यो दातव्याः। नमस्ते ब्रह्मबीजाय ब्रह्मयोनये च, अनन्तफलदायिन्याः त्वत्तः पाषाणराशे रक्ष मां। अग्निजातत्वात् पुण्यत्वाच्च, सुवर्णपर्वतरूपिणि, लोकनाथ, त्वं श्रेष्ठः पर्वतः, तस्मात् रक्ष मां। एवं विधिना यः सुवर्णपर्वतदानं करोति, स ब्रह्मलोकं परमं सुखदं प्राप्नोति, तत्र शतयुगपर्यन्तं स्थित्वा परमां गतिं प्राप्नोति। अथ तिलपर्वतस्य विधानं प्रवक्ष्यामि, यस्य दानात् पुरुषः विष्णोः शाश्वतं लोकं प्राप्नोति। दशद्रोणनिर्मितः श्रेष्ठः, पञ्चद्रोणमध्यमः, त्रिद्रोणकनीयान्; एवं तिलपर्वतः। यथापूर्वं चतुर्दिशं पर्वताः कर्तव्याः, तेषां दानमन्त्रान् प्रवक्ष्यामि। यतः तिलाः कुशाः माषाश्च विष्णोः शरीरस्वेदात् मधुवधकाले जाता इति, तस्मात् शान्तिं कुर्युः। यतः तिलैव देवपितृकार्यार्थे प्रयुज्यते, पर्वतेश्वर, तिलपर्वत, नमस्ते, उद्धर मां। एवं दत्त्वा यः श्रेष्ठं तिलपर्वतं प्रयच्छति, स वैष्णवं लोकं गच्छति, यत्र पुनरावृत्तिर्दुर्लभा। स दीर्घायुः, पुत्रपौत्रैः सहितः, पितृदेवगन्धर्वैः पूजितः, स्वर्गं याति। अथ कर्पासपर्वतस्योत्तमं विधानं वक्ष्यामि, यस्य दानात् सदा परमां गतिं लभते। विंशति मापकैः श्रेष्ठः, दशमापकैर्मध्यमः, पञ्चमापककनीयान्; दरिद्रोऽपि शक्त्या दद्यात्, अमत्सरी। यथाऽन्नपर्वते, सर्वं कृत्वा, प्रातः काले मन्त्रैः सह दद्यात्। यः सर्वलोकच्छदने सदा स्थितः, तस्मै कर्पासपर्वते नमः, पापराशिनाशकत्वात्। यः शिवस्य साक्षात्सन्निधौ कर्पासपर्वतं ददाति, स रुद्रलोके युगपर्यन्तं वसति, ततः इह राजा भवति। अथ घृतपर्वतस्योत्तमं विधानं वक्ष्यामि, यः दिव्यः, तेजोमयः, अमृतस्वरूपः, महापापकृत्। विंशतिघटैः श्रेष्ठः, दशभिः मध्यमः, पञ्चभिः कनीयान्। दरिद्रोऽपि नियमानुसारं द्विघटपरिमाणं पर्वतं कृत्वा, चतुर्दिशं पर्वतांश्च स्थापयेत्। तस्योपरि शाल्यनान्नपात्राणि सम्यग्विन्यस्य, शुभ्रवस्त्रैः वेष्टयित्वा, इक्षुशृङ्गैः फलैश्च भूषयेत्; शेषकर्म च यथाऽन्नपर्वते। विधिवत्संस्कारपूर्वकं पूजनं कृत्वा, प्रातःकाले गुरवे दद्यात्, शान्तचित्तः ऋत्विजेभ्यश्च पर्वतान् दद्यात्। घृतं यतः अमृततेजोमिश्रात् जातम्, तस्मात् घृतदीपेन शंकरः सर्वात्मा प्रीयताम्। तेजोमयब्रह्म घृते स्थितमिति ज्ञात्वा, घृतपर्वतरूपे सदा रक्षतु। यः एवं घृतपर्वतं प्रयच्छति, महापापयुक्तोऽपि शिवलोकं प्राप्नोति। स पितृभिः सह हंसक्रौञ्चघण्टारवयुक्तया विमानयात्रया अप्सरसः सिद्धविद्याधरैः परिवृतः, सृष्ट्यन्तपर्यन्तं भुङ्क्ते। अथ रत्नपर्वतस्योत्तमं विधानं वक्ष्यामि, यत्र सहस्रमुक्तामयः पर्वतः श्रेष्ठः। पञ्चशतमध्यमः, त्रिशतकनीयान्; चतुर्थांशेन चतुर्दिशं पर्वताः कर्तव्याः। पूर्वे वज्रगोमेदाभ्यां गन्धमादनः, दक्षिणे इन्द्रनीलैः पद्मरागैः शोभितः; पश्चिमे वैडूर्यविद्रुममिश्रः विमलाचलः, उत्तरस्यां पद्मरागहेमयुक्तः स्थाप्यः। सर्वत्राप्यन्नपर्वतवत् सर्वं विधानं कर्तव्यम्; तथा सुवर्णवृक्षदेवताः स्थापनीयाः। प्रातःकाले पुष्पगन्धादिभिः पूजनं कृत्वा, अमत्सरः, गुरुः मन्त्रान् ऋत्विजेभ्यः पठयेत्। यदा सर्वे देवगणाः रत्नेषु प्रतिष्ठिताः, त्वमपि रत्नमयः सदा, तुभ्यं नमः शाश्वतपर्वते। यतः रत्नदानात् हरिः सदा प्रीयते, तस्मात् पर्वत, रत्नदानात् सदा रक्ष। एवं विधिना यः रत्नपर्वतं ददाति, स विष्णुलोकं प्राप्नोति, यत्र अमरनाथेन पूज्यते। शतकल्पाधिकपर्यन्तं राजा रूपसम्पन्नः, आरोग्ययुक्तः, गुणसम्पन्नः, सप्तद्वीपाधिपतित्वं प्राप्नोति। यत्र कुत्रापि ब्रह्महत्यादिपापं कृतं, तत्सर्वं वज्राहतपर्वतवत् विनश्यति।