शृणु, महामुने, पर्वतदानस्य पुण्यकथाम् अहम् एकीभूय प्रवक्ष्यामि। विष्णोः शरीरेण उत्पन्नः, आरोग्यवृद्धिकरः स लवणपर्वतः संसारसागरात् माम् अवतु पर्वतरूपेण। यः पुरुषः विधिपूर्वकं लवणपर्वतं ददाति, स उमायाः लोके कल्पमेकं निवसति, ततः परमं पदं प्राप्नोति। अथ शृणु, गुडपर्वतस्य श्रेष्ठत्वं विस्तरेण कथयामि। यस्य दानेन मनुष्यः स्वर्गं प्राप्नोति, देवैः पूजितो भवति। दशभारेण श्रेष्ठः, पञ्चभारेण मध्यमः, त्रिभारेण अधमः, अल्पधनः तु तदर्धेन निर्माति। यथावत् आह्वानं, पूजनं, सुवर्णवृक्षस्य अर्चनं, पर्वतपालानां, सरः, वनदेवताः च सम्माननीयाः। तथा हवनं, जागरणं, लोकपालप्रतिष्ठा च धान्यपर्वतवत् कार्यम्। मन्त्रं च पठेत्— देवेषु जनार्दनः सर्वात्मा श्रेष्ठः, वेदेषु सामवेदः, योगिषु महादेवः। मन्त्रेषु ओंकारः, स्त्रीषु पार्वती, रसानां मध्ये इक्षुरसः सदा उत्तमः। अतः हे गुडपर्वत, त्वं श्रीदप्रदस्य भ्राता, पार्वत्याः सहवासि, अतः मे परमं सौभाग्यं ददातु, शान्तिं च कुरु। यः पुरुषः एवं विधिना गुडपर्वतं ददाति, स गन्धर्वैः पूजितः गौरीलोके प्रतिष्ठते। शतयुगान्ते स सप्तद्वीपाधिपतिर्भवति, दीर्घायु, आरोग्ययुक्तः, शत्रुभिः अजितः च। अथ ब्रह्मलोकप्रदं सुवर्णपर्वतं प्रवक्ष्यामि, यस्य दानेन पापक्षयः स्यात्। सहस्रपलप्रमाणं श्रेष्ठं, पञ्चशतं मध्यमं, तदर्धं अधमं, अल्पधनः तु एकपलं यथाशक्ति निरहंकारः दद्यात्। सर्वं धान्यपर्वतवत् कार्यं, सहायकपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः दद्यात्। नमस्ते ब्रह्मबीज, ब्रह्मयोनि, अनन्तफलप्रद, शिलासंचय, माम् अवतु। अग्निजातः पुण्यः, लोकनाथः, सुवर्णपर्वतरूपधारी, श्रेष्ठपर्वतः, माम् अवतु। यः सुवर्णपर्वतं विधिपूर्वकं ददाति, स ब्रह्मलोके शतयुगं सुखेन वसति, ततः परमं पदं प्राप्नोति। अथ तिलपर्वतदानस्य विधिं शृणु, यस्य दानेन विष्णोः शाश्वतं लोकं प्राप्नोति। दशद्रोणैः श्रेष्ठः, पञ्चद्रोणैः मध्यमः, त्रिद्रोणैः अधमः, एष तिलपर्वतः। यथापूर्वं सहायकपर्वतान् निर्मातव्यं; तेषां दानमन्त्रांश्च वक्ष्यामि। मधुवधसमये विष्णोः शरीरस्वेदात् तिलाः, कुशाः, मुद्गाः उत्पन्नाः; अतः शान्तिं कुर्युः। तिलैः एव देवानां पितॄणां च तर्पणं क्रियते; अतः पर्वतस्वरूप तिलपर्वत, नमस्ते, मां उद्धर। एवं दत्वा यः श्रेष्ठं तिलपर्वतं ददाति, स वैष्णवं दुर्लभं लोकं प्राप्नोति। दीर्घायु, पुत्रपौत्रसुखी, पितृदेवगन्धर्वैः पूजितः स्वर्गं याति। अथ कर्पासपर्वतस्य श्रेयः कथयामि, यस्य दानेन सदा परमं पदं लभ्यते। विंशतिमानं श्रेष्ठं, दशमानं मध्यमं, पञ्चमानं अधमं, अल्पधनः यथाशक्ति दद्यात्। यथाधान्यपर्वतं सर्वं कृत्वा, प्रातः काले मन्त्रेण दद्यात्। सर्वलोकच्छदनत्वात्, हे कर्पासपर्वत, नमस्ते, पापकुलनाशक भव। शिवसन्निधौ यः कर्पासपर्वतं ददाति, स रुद्रलोके युगमेकं वसति, ततः भूमौ राजा भवति। अथ घृतपर्वतस्य श्रेयः शृणु, तेजस्वी, अमृतस्वरूपः, दिव्यः, महापापनाशनः। विंशतिघटैः श्रेष्ठः, दशघटैः मध्यमः, पञ्चघटैः अधमः। अल्पधनः द्वयोरपि घटयोः पर्वतं विधिवत् कुर्यात्, चतुर्धा सहायकपर्वतान् स्थापयेत्। घटेषु तण्डुल्यौषधान् सम्यक् स्थापयेत्, शुभ्रवस्त्रैः आवेष्टयेत्, इक्षुकाण्डफलैः अलङ्कुर्यात्, शेषं धान्यपर्वतवत्। संस्कारात् परं पूजनं, हवनं च कृत्वा, प्रातःकाले आचार्याय दद्यात्, शान्तचित्तः सहायकपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः दद्यात्। घृतस्य अमृततेजसः योगात् उत्पत्तेः, घृतदीपज्वलनात् शंकरः प्रीयताम्। तेजोमयः ब्रह्मा घृते स्थितः, अतः घृतपर्वतरूपेण सदा रक्षतु। यः घृतपर्वतं श्रेष्ठं ददाति, महापापयुक्तोऽपि शिवलोकं प्राप्नोति। स पितृभिः सह हंसबकघण्टारम्यदिव्ययानस्य मध्ये, अप्सरसाम् सिद्धविद्याधरसंवृतः, सृष्ट्यन्तं यावत् भोगान् भुङ्क्ते। अथ रत्नपर्वतस्य श्रेयः वक्ष्यामि। सहस्रमुक्ताफलसमेतः पर्वतः परमश्रेष्ठः इति। एवं, महामुने, पर्वतदानानां विविधप्रकाराः पुण्यफलप्रदाः विधयः मया एकीभूता एकस्मिन् पावने आख्याने निवेदिता।