श्रीभगवानुवाच— एवमेव लक्ष्मीः स्वयं भोजनरूपा, जनार्दनश्च भोजनस्वरूपः। अतः, हे श्रेष्ठपर्वत, धान्यपर्वतरूपेण मां पालय। यः कश्चन विधिपूर्वकं धान्यपर्वतं ददाति, स देवलोकमध्ये शतमन्वन्तरपर्यन्तं पूज्यते। स तु दिव्यरथेन, यत्राप्सरसां गन्धर्वाणां च समूहः सदा वर्तते, स्वर्गं याति। पुण्यक्षये च निःसंशयं भूमौ राजत्वं प्राप्नोति। अथ ते सम्यग्वक्ष्यामि लवणपर्वतस्य विशेषं, यस्य दानात् शिवलोकान् प्राप्नोति मानवः। षोडशद्रोणैः श्रेष्ठो लवणपर्वतः कार्यः, तदर्धेन मध्यमः, चतुर्द्रोणैः कनिष्ठः स्मृतः। दरिद्रः यथाशक्ति किञ्चिदधिकं दद्यात्, तु एकद्रोणाधिकं, पृथक् च चतुर्थांशपरिमण्डलान् पर्वतान् निर्मायेत्। पूर्ववत् विधिं सर्वदा ब्रह्मादिभ्यः कुर्यात्; तथैव सर्वलोकपालान् सुवर्णमयान् स्थापयेत्। सरांसि, कामदेवं, अन्यांश्चापि अत्रैव निर्मायेत्; जागरणं कुर्यात्, दानमन्त्रान् शृणु। हे श्रेष्ठपर्वत, यतः लवणरसः श्रीसरः समुद्भवः, तस्मात् दातारं मां पालय। सर्वेषां भोज्यानां रसानां लवणं विना न श्रेष्ठं, शिवपार्वत्योः प्रियं सदा, तस्मात् शमं मे प्रयच्छ। विष्णुदेहसम्भूतत्वात् आरोग्यवर्धकत्वाच्च, समुद्रसंसारात् पर्वतस्वरूपेण मां रक्ष। यः कश्चन लवणपर्वतं विधिपूर्वकं ददाति, स उमा-लोगे कल्पमेकं वसति, ततः परं परमां गतिं प्राप्नोति। अधुना गुडपर्वतस्य श्रेयांसं विधिं वक्ष्यामि, यस्य दानात् स्वर्गं प्राप्नोति मानवः, देवैः पूज्यते। दशभारैः श्रेष्ठः, पञ्चभारेण मध्यमः, त्रिभारैः कनिष्ठः, अल्पधनः तदर्धेन दद्यात्। पूर्ववत् निमन्त्रणं, पूजनं, सुवर्णवृक्षस्याराधनं, पर्वतपालानां सरांसां वनदेवताभ्यः माननं च कुर्यात्। हवनं, जागरणं, लोकपालप्रतिष्ठां च धान्यपर्वतवत् कुर्यात्; एवं मन्त्रं जपेत्— देवेषु यथा जनार्दनः सर्वात्मा श्रेष्ठः, वेदेषु सामवेदः, योगिषु महादेवः; मन्त्रेषु ओंकारः श्रेष्ठः, नारीषु पार्वती, रसेषु गुडरसो नित्यं श्रेयान्। अतः, हे गुडपर्वत, उत्तमां लक्ष्मीं मे प्रयच्छ; त्वं श्रीदातारः भ्राता, पार्वत्याः साकं वससि, तस्मात् शमं मे प्रयच्छ। यः कश्चन विधिपूर्वकं गुडपर्वतं ददाति, स गन्धर्वैः पूज्यते, गौर्याः सन्निधौ श्रेष्ठत्वं प्राप्नोति। शतयुगान्ते सप्तद्वीपपतित्वं, दीर्घायुष्ट्वं, आरोग्यं, शत्रुजयश्चास्य निष्कल्मषं भविष्यति। अथ ते सुवर्णपर्वतस्योत्तमं विधिं वक्ष्यामि, पापकृत् हन्तारं, यस्य दानात् ब्रह्मलोकं प्राप्नोति मानवः। सहस्रपलैः श्रेष्ठः, पञ्चशतपलैर्मध्यमः, तदर्धेन कनिष्ठः; अल्पधनः यथाशक्त्येकपलमपि दद्यात्, अनसूयया। सर्वं धान्यपर्वतवत् कुर्यात्, उपपर्वतान् च ऋत्विग्भ्यः दद्यात्। नमोऽस्तु ते ब्रह्मबीजाय, ब्रह्मयोने, अनन्तफलप्रदाय, पर्वतश्रेणये, रक्ष मां। अग्निसम्भूतत्वात् पुण्यत्वाच्च, सुवर्णपर्वतरूपेण, हे श्रेष्ठपर्वत, मां पालय। यः कश्चन सुवर्णपर्वतं विधिवत् ददाति, स ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, तत्र शतयुगेषु सुखेन तिष्ठति, ततः परं परमां गतिं लभते। अधुना तिलपर्वतस्य विधानं वक्ष्यामि, यस्य दानात् पुरुषः विष्णुलोकं शाश्वतं प्राप्नोति। दशद्रोणैः श्रेष्ठः, पञ्चद्रोणैर्मध्यमः, त्रिद्रोणैः कनिष्ठः; एवं तिलपर्वतः। पूर्ववत् उपपर्वतान् निर्मायेत्; तेषां दानमन्त्रान् वक्ष्यामि। मधुवधसमये विष्णोः शरीरस्वेदात् तिलाः, कुशाः, मुद्गाः च उत्पन्नाः, तस्मात् शमं कुर्युः। तिलाः एव देवपितृयज्ञेषु प्रयुज्यन्ते, अतः, हे पर्वतेश्वर, तिलपर्वत, नमस्ते, मां उद्धर। यः कश्चन उत्तमं तिलपर्वतं ददाति, स वैष्णवलोकं प्राप्नोति, यत्र पुनरावृत्तिर्दुर्लभा। दीर्घायुः, पुत्रपौत्रसुखयुक्तः, पितृदेवगन्धर्वैः पूजितः स्वर्गं याति। अथोत्तमं कर्पासपर्वतं वक्ष्यामि, यस्य दानात् पुरुषः सदा परमां गतिं प्राप्नोति। विंशतिप्रमाणैः श्रेष्ठः कर्पासपर्वतः, दशभिः मध्यमः, पञ्चभिः कनिष्ठः; अल्पधनः यथाशक्ति दद्यात्, अमत्सरी। पूर्ववत् सर्वं कृत्वा, प्रभाते मन्त्रेण दद्यात्। सर्वलोकानां आच्छादनत्वात्, त्वं कर्पासपर्वत, नमामि; पापकुलनाशकः भव। यः कश्चन शिवसन्निधौ कर्पासपर्वतं ददाति, स रुद्रलोके युगमेकं वसति, ततः भूमौ राजत्वं प्राप्नोति। अधुना घृतपर्वतस्योत्तमं विधिं वक्ष्यामि, यः दिव्यः, अमृतः, तेजस्वी, महापापकृत् नाशकः।