पृष्ठतः तिलशैलः कर्तव्यः, सः सुरभिपुष्पैः विभूषितः, सुवर्णमरिचवृक्षैः सुवर्णहंसैश्च शोभितः, रजतपुष्पवनैः तथा वस्त्रैः सुशोभितः, अग्रे दधिजलह्रदेन सहितः स्थाप्यः। तस्य महाशैलस्य संस्थापनानन्तरं, उत्तरदिशि अपि सुन्दरः माषशैलः स्थाप्यः, सः वस्त्रैः पुष्पैः च भूषितः, सुवर्णवटवृक्षैः शिरसि शोभितः, सुवर्णधेन्वा च अलङ्कृतः। तत्र मधुमिश्रितमङ्गलह्रदवनं रजतप्रभया दीप्तिमान् कृत्वा, एवं सम्यग्विन्यस्य, चतुर्वेदविद्वांसः, पुराणपारगाः, दमसम्पन्नाः, निष्पापाचाराः, द्विजश्रेष्ठाः चतुर्थः यजनं कुर्वन्ति। पूर्वदिशि हस्तेन माप्य, तिलयवाज्यसमिध्दर्भैः युक्तं होमकुण्डं निर्मीय, रात्रौ जागरणं कर्तव्यं, न तु घोषगीतवाद्यैः, शिलासमूहानां आवाहनं वर्णयामि। तत्र प्रार्थना क्रियते— “त्वं देवसंघनिधे, अमरपर्वत, शीघ्रं गृहदोषान् नुद, अभयं दत्त्वा, परां शान्तिम् अनुगृहाण, भक्त्या त्वां पूजयामि।” पुनः, “त्वं एव भगवाञ्छासिता, ब्रह्मा, विष्णुः, सूर्यः, साक्षात् परं बीजं, व्यक्ताव्यक्तस्वरूपः, अतः, अनन्त, मां पालय।” “त्वं लोकपालालयः, विश्वरूपः, रुद्रादित्यवसुसंयुक्तः, अतः शान्तिं प्रयच्छ।” “त्वं अमरैः, स्त्रीभिः, शिवेन च कदा न परित्यक्तः, अतः अनन्तदुःखसंसारसागरात् मां उद्धर।” एवं मेरुं सम्पूज्य, मन्दरं अपि पूजयेत्, यतः तत्र चित्ररथभद्राश्वाभ्यां अभिषिच्यसे। “त्वं मन्दर दिव्यतेजाः, अतः शीघ्रं तुष्टिं वह; गन्धमादन, जम्बूद्वीपे किरीटमणिरसि। त्वं गन्धर्ववनशोभाम् अर्हसि, अतः मम यशः स्थिरं भवतु; केतुमालप्रभावनेन च संयुक्तः। शिखरे सुवर्णाश्वत्थेन, अतः मम श्रीर्नित्यं स्थिरा भवतु; उत्तरकुरुसावित्रवनैः च संबद्धः। सुपार्श्व, त्वं सदा दीप्तिमान्, अतः मम लक्ष्मीः कदापि नश्यतु न; एवं सर्वान् सम्बोध्य, शुचौ प्रातः पुनः— स्नात्वा, मध्यश्रेण्याः पर्वतश्रेष्ठं आचार्याय दद्यात्, उपपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः क्रमशः दातव्यं, मुनिश्रेष्ठ। चतुर्विंशतिं गावः, अथवा दश, अथवा नव, सप्त, अष्ट, पञ्च वा शक्तितः दातव्याः, हे नारद। एकां पिङ्गलां दुग्धदां गामपि आचार्याय दद्यात्, एष नियमः सर्वशैलानां। त एव मन्त्राः पूजायां विहिताः, तानि एव साधनानि ग्रहाणां, लोकपालानां, ब्रह्मादीनां च यागेषु युक्तानि। पर्वतेषु सर्वेषु यज्ञेषु स्वमन्त्रं जपेत्, सदा उपवासं कुर्यात्, अशक्तः स्यात् तु रात्रौ भोजनं अनुमन्यते। शृणु नारद, पर्वतानां सर्वेषां क्रमशः विधिं, दानकाले मन्त्रांश्च, पर्वते फलं च। अन्नं ब्रह्मैव इति निगद्यते, अन्ने प्राणाः प्रतिष्ठिताः, अन्नात् भूतानि जायन्ते, अन्नेन जगत् तिष्ठति। अतः लक्ष्मीः स्वयं अन्नरूपा, जनार्दनः अपि अन्नरूपः; हे पर्वतश्रेष्ठ, धान्यशैलवपुषा मां पालय। एवं विधिना यः कश्चित् धान्यशैलं ददाति, सः शतमन्वन्तरपर्यन्तं देवलोके पूज्यते। सः दिव्यरथेन, अप्सरसां गन्धर्वाणां च समुदायेन, स्वर्गं याति; पुण्यक्षये, निःसंशयं भूमौ राज्यम् आप्नोति। अधुना लवणशैलस्य श्रेष्ठत्वं कथयामि, यस्य दानात् शिवसंयुक्तान् लोकान् प्राप्नोति नरः। षोडशद्रोणैः श्रेष्ठः लवणशैलः, अर्धेन मध्यमः, चतुर्द्रोणेन अधमः। दरिद्रः शक्यं यावत् कुर्यात्, एकद्रोणात् अधिकं कर्तव्यम्; पृथक् चतुर्थांशपरिणाहश्च शैलः कार्यः। पूर्ववत् विधिं कुर्यात्, ब्रह्मादिभ्यः सदा; तत्र सुवर्णमयाः लोकपालाः स्थापनीयाः। तत्रापि ह्रदान्, कामदेवं चादीन् कारयेत्; जागरणं कुर्यात्, दानमन्त्रांश्च शृणु। “हे पर्वतश्रेष्ठ, लक्ष्मीह्रदोत्थं लवणरसं, दानदातुः रूपेण मां पालय।” “सर्वेषां भोज्यानां रसाः लवणं विना न श्रेष्ठाः, सदा शिवपार्वत्योः प्रियतमा, अतः शान्तिं प्रयच्छ।” “विष्णुशरीरसम्भूतं, आरोग्यवर्धनं, अतः पर्वतरूपेण मां संसारसागरात् पालय।” एवं विधिना यः लवणशैलं ददाति, सः एककल्पं उमालोके वसति, ततः परमां गतिं प्राप्नोति। अधुना गुडशैलस्य श्रेष्ठत्वं वक्ष्यामि, यस्य दानात् स्वर्गं प्राप्नोति, देवैः पूज्यमानः। दशभारेण श्रेष्ठः, पञ्चभारेण मध्यमः, त्रिभारेण कनिष्ठः, अल्पधनः अर्धेन कुर्यात्। पूर्ववत् आवाहनं, पूजनं, सुवर्णवृक्षार्चनं, पर्वतपालह्रदवनदेवतापूजनं च कुर्यात्। तथैव होमं, जागरणं, लोकपालप्रतिष्ठां च धान्यशैलवत्, मन्त्रं जपेत्— “यथा देवेषु जनार्दनः सर्वात्मा श्रेष्ठः, वेदेषु सामवेदः, योगिषु महादेवः; मन्त्रेषु प्रणवः, स्त्रीषु पार्वती, रसेषु सदा इक्षुरसः श्रेष्ठः।” “अतः, हे गुडशैल, उत्तमं सौभाग्यं ददातु, त्वं श्रीदातारः भ्राता, पार्वत्या सह वससि, अतः शान्तिं प्रयच्छ।” एवं विधिना यः गुडशैलं ददाति, सः गन्धर्वैः पूजितः गौरीलोके प्रतिष्ठां लभते।