महान् मन्दराचलकल्पनायां, महर्षे, तत्र प्रथमं महतीनां तण्डुलानां मेरुः निर्मातव्यः, मध्ये त्रयः सुवर्णवृक्षाः स्थापनीयाः। पूर्वदिकि सः मुक्ताफलहीरकभूषितः स्यात्, यज्ञार्थं तु गोमेदपुष्पराजेन शोभितः। पश्चिमदिकि पीतनीलरत्नैः, उत्तरदिकि वैडूर्यपद्मरत्नचन्दनखण्डैः परिवृतः, प्रवाललताभिः शोभितः, शुक्तिपट्टे अधिष्ठितः स्यात्। ततः ब्रह्मा, विष्णुः, भगवतः शिवः, सूर्यश्च, सर्वे सुवर्णमयाः, मेरुशिखरे निरहंकारेण स्थापनीयाः, द्विजातिसमूहैः पुनः पुनः पूजनीयाः। चतुर्दिक् चतुर्दन्ताः रजतमयाः, पार्श्वेषु अपि रजतमयं, गुहाः इक्षुरसेन आच्छाद्याः, दिक्षु घृततोयप्रवाहाः स्रवेत्। पूर्वदिकि श्वेतवस्त्रपङ्क्तिः, दक्षिणे पीतवस्त्राणि, पश्चिमे चित्रवस्त्राणि, उत्तरदिकि रक्तवस्त्रपङ्क्तिः, मेघरेखावत् स्थापनीयाः। अष्टौ रजतमूर्तयः, इन्द्रमुख्याः, लोकपालत्वेन क्रमशः स्थापनीयाः। सर्वतः विविधफलानि, रमणीयमाल्यगन्धानि च विधेयम्। उपरि पञ्चवर्णच्छत्रं, अव्ययीपुष्पश्वेतविलसितं, स्थाप्यं; एवं मेरुश्च, तस्य उपमेरवः च क्रमशः स्थापनीयाः। चतुर्थभागे सर्वासु दिक्षु पुष्पगन्धसमृद्धाः पर्वताः व्यवस्थापनीयाः। पूर्वदिकि मन्दरः, नानाफलयुतः, यवसुवर्णमाङ्गल्याम्रचिह्नैः भूषितः। सः सुवर्णदीप्तिमान्, पुष्पवस्त्रगन्धैः अलङ्कृतः, रक्तच्छायाक्षीरह्रदेन, रजतमयवनेन, कौशलात् निर्मितः स्यात्। दक्षिणे गन्धमादनः, गोधूममयः, सुवर्णपात्रैः भूषितः, घृतपूर्णेन सुवर्णयूपेन, वस्त्रैः रजतवनेन च संयुक्तः स्थापनीयः। पृष्ठे तिलमयो गिरिः, नानागन्धपुष्पभूषितः, सुवर्णमरीचिकाः, सुवर्णहंसैः, रजतपुष्पवनेन, वस्त्रसंवृतः, दधितोयह्रदेन पुरतः शोभितः स्थाप्यः। तं महापर्वतं स्थापयित्वा, उत्तरदिकि कृष्णमाषमयः सुशोभितः पर्वतः, वस्त्रैः पुष्पैः च भूषितः, सुवर्णवटवृक्षशिखरः, सुवर्णधेनुसंयुतः स्थापनीयः। मधुमधुरमङ्गलह्रदवनैः, रजतमयप्रभया च शोभितः, एवं कृत्वा चतुर्वेदपुराणपारगैः, संयतात्मभिः, निर्दोषाचारैः, श्रेष्ठद्विजैः, यज्ञः कार्यः। पूर्वदिकि हस्तेन माप्य, तिलयवैर्घृतसमिद्दर्भैः च वेदिकां स्थाप्य, रात्रौ जागरणं कर्तव्यं, न तु गीतवाद्यनिनादैः। अत्र शिलास्तम्भानां आवाहनं वक्ष्यामि— “त्वं सर्वदेवगणनिधे अमरपर्वत, शीघ्रं गृहदोषान् अपाकुरु, रक्षां कुरु, परमानन्दं च ददातु, भक्त्या त्वां पूजयामि। त्वं एव भगवाञ्, अधिपः, ब्रह्मा, विष्णुः, सूर्यः; त्वं परं बीजं, व्यक्ताव्यक्तरूपः, तस्मात् मां पालय। त्वं लोकपालालयः, विश्वरूपः, रुद्रादित्यवसूनां च; तस्मात् शान्तिं देहि। त्वं अमराङ्गनाशिवैः कदापि न परित्यक्तः, तस्मात् अनन्तसंसारदुःखसिन्धोः मां उद्धर।" एवं मेरुं पूज्य, मन्दरं अपि पूजयेत्, यतः चित्ररथभद्राश्वाभ्यां अभिषिच्यसे। त्वं मन्दर, दीप्तिमान्, तस्मात् शीघ्रं तुष्टिं कुरु। गन्धमादन, जम्बूद्वीपकिरणमणिः त्वं। गन्धर्ववनरूपशोभितः त्वं, तस्मात् स्थिरकीर्तिम् इच्छामि। केतुमालप्रभावनसंयुक्तः त्वं। सुवर्णाश्वत्थशिखरयुक्तः, तस्मात् नित्यश्रीः स्यात्। उत्तरकुरुसावित्रवनसंयुक्तः त्वं। सुपार्श्व, त्वं नित्यदीप्तिमान्, तस्मात् न मम श्रीः कदापि क्षीयेत। एवं सर्वान् सम्बोध्य, शुचौ प्राते— स्नात्वा, मध्ये श्रेष्ठं पर्वतं आचार्याय दद्यात्, उपपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः क्रमशः दद्यात्। चतुर्विंशतिं गावः, अथवा दश, नव, सप्त, अष्ट, पञ्च, यथाशक्ति, दातव्याः। एकां पिङ्गलां दुग्धदां च आचार्याय दद्यात्; एष नियमः सर्वेषां पर्वतानां। त एव मन्त्राः पूजायाः, तानि एव साधनानि, ग्रहपूजायां, लोकपालपूजायां, ब्रह्मादिपूजायां च। पर्वतेषु यज्ञेषु स्वमन्त्रः जपनीयः, उपवासः कर्तव्यः; अशक्ते रात्रौ भोजनं अनुमतम्। शृणु नारद, पर्वतानां क्रमशः विधानं, दानकाले मन्त्रान्, पर्वते फलं च। अन्नं ब्रह्मैव, अन्ने प्राणाः प्रतिष्ठिताः; अन्नात् भूतानि जायन्ते, अन्नेन जगत् स्थितम्। लक्ष्मीः स्वयं अन्या अन्नरूपा, जनार्दनः अपि अन्नरूपः; श्रेष्ठपर्वत, धान्यपर्वतरूपेण मां पालय। यो यः धान्यपर्वतं विधिवत् ददाति, स देवलोकं शतमन्वन्तरपर्यन्तं पूज्यते। स दिव्यरथेन, अप्सरोगन्धर्वसमाकीर्णेन, स्वर्गं याति; पुण्यक्षये, निःसंशयं, भूमौ राज्यम् आप्नोति। अधुना लवणपर्वतस्य उत्तमं विधानं वक्ष्यामि, यस्य दानात् शिवसंबद्धलोकान् नरः प्राप्नोति। षोडशद्रोणमयं लवणपर्वतमुत्तमं, अर्धेन मध्यमं, चतुर्द्रोणेन हीनं ज्ञेयम्। दरिद्रः यथाशक्ति, किञ्चित् अधिकद्रोणमात्रं निर्मातव्यम्; पृथक् चतुर्थभागपरिणाहपर्यन्तं पर्वतं कर्तव्यम्। पूर्ववत् विधिं समाचरेत्, ब्रह्मादीन् नित्यं पूजयेत्; लोकपालान् अपि सुवर्णमयान् स्थापयेत्। तत्रापि ह्रदान्, कामदेवं च, अन्यांश्च निर्मातव्याः। जागरणं कुर्यात्, दानमन्त्रान् शृणु। “श्रेष्ठपर्वत, लक्ष्मीसरोवरात् उत्पन्नं लवणरसत्वं, दानकर्तारं मां पालय। सर्वरसाः लवणवर्जिताः न शोभन्ते, लवणं च शिवपार्वत्योः प्रियं सदा, तस्मात् शान्तिं देहि।” एवं, महर्षे, पर्वतानां कल्पनादानादिविधानं, यथाशास्त्रं, श्रद्धया, सम्यगाचरितं, पुण्यं महदिह स्यात्।