ततः गीतनृत्यवाद्यैः रात्रौ जागरणं कृत्वा, प्रातः स्नानानन्तरं दम्पत्योः पूजनं विधायेत्। यः यथाशक्ति भोजनं कुर्यात्, कञ्जन्यभावं त्यक्त्वा; भोजनान्ते पुराणश्रवणं कृत्वा तं दिवसं यापयेत्। एवं मासे मासे सर्वं विधाय, व्रतान्ते शय्यां सगुडां गोसहितां, शय्योपधानं शुभवस्त्रं च दातव्यम्। देवेश, त्वत्तो लक्ष्मीर्न कदापि वियात्; मम सौन्दर्यं, आरोग्यं, दुःखाभावः च सदा भवतु। यथा भगवति सन्निधाने विना कोऽपि सौभाग्यं न जायते, तथा मम केशवभक्तिः उत्तमा दुःखरहिताभवतु। एतेन मन्त्रेण, यः सम्पदिच्छुः स्यात्, स शय्यां सगुडां गोसहितां सुप्रतिष्ठितां लक्ष्म्याः सह दद्यात्। पद्मः, करवीरः, बाणः, अक्षयकेशरः, केतकिः, सिन्दुवारः, मल्लिका, सुगन्धिपाटला, कदम्बः, कुब्जकः, जातिः—एते सर्वदा शुभा इति मता। विश्वेश, मधुरगोदानविधिं विस्तरेण कथय; किंरूपा सा, केन मन्त्रेण दातव्या इति स्पष्टीकुरु। अधुना मधुरगोदानस्य रूपं फलञ्च वक्ष्यामि, यद् सर्वपापं नाशयति। पूर्वाभिमुखं चतुर्भुजकृष्णमृगचर्म भूमौ स्थापयेत्, गोमयेन लिप्तं, कुशैः सर्वतः विस्तारितं। तद्वद् वत्साय च लघुचर्म स्थापयेत्; गायं पूर्वाभिमुखं, पादयोरपः, वत्ससहितां च स्थापयेत्। श्रेष्ठा मधुरगौः चतुर्भागवती सदा, वत्सस्य एकभागः; द्वाभ्यां मध्यमः। वत्सः अर्धभागः, न्यूनतमः चतुर्थांशः; वत्सस्य भागः गृहसंपत्त्यानुसारः। गौः वत्सः च घृतमुखौ, शुभ्रवस्त्रवस्त्रितौ, शङ्खकर्णौ, इक्षुपादौ, शुद्धमुक्ताफलनयने। श्वेतसूत्रकेशौ, श्वेतचादरावृतौ, ताम्रगण्डौ, श्वेतचामरकेशौ। प्रवालभ्रू, घृतस्तनौ, कर्णिकातुन्दौ, कांस्यदोहनी, नीलमणिनेत्रौ। सुवर्णशृङ्गालङ्कारौ, रजतखुरौ, फलैः विभूषितौ, सुगन्धिपात्रनासिकौ; एवं सम्यक् स्थापयित्वा, धूपदीपैः पूजां कुर्यात्। या देवी सर्वभूतेषु लक्ष्मीरूपेण स्थिता, या च देवेषु गायिरूपा, सा मां शान्तिं ददातु। या देवी रुद्राण्याख्या, शङ्करस्य प्रियासदा, शरीरस्थिता गायिरूपा, सा पापं मे नाशयतु। या लक्ष्मीर् विष्णोः वक्षसि, या स्वाहा वह्नेः, या चन्द्रसूर्येन्द्रशक्ति, गायिरूपा, सा सम्पदं मे ददातु। या लक्ष्मीर् चतुर्मुखस्य, या कुबेरस्य, या लोकपालानां, गायिरूपा, सा वरं मे ददातु। या गौः स्वधा पितृणां, स्वाहा यजमानानां, सर्वपापहरिणी, सा शान्तिं मे ददातु। एवं गायिं संबोधित्वा, विप्राय प्रदातव्या; एषा सर्वगोदानानां विधिः। दश गोः पापनाशिनीः उच्यन्ते, तासां रूपनामानि वक्ष्यामि राजन्। प्रथमं गुडगायिः, द्वितीयं घृतगायिः, तृतीयं तिलगायिः, चतुर्थं जलगायिः। पञ्चमी क्षीरगायिः, षष्ठी मधुगायिः, सप्तमी शर्करागायिः, अष्टमी दधिगायिः, नवमी रसगायिः, दशमी स्वभावतः। द्रवगाय्याः पात्राणि, अन्येषां स्तूपाः; केचित् भानुपुत्राः सुवर्णगाय्यं इच्छन्ति। केचित् महर्षयः नवान्नं रत्नानि च प्रयुञ्जते; एषा विधिः, एतानि साधनानि। मन्त्रैः आह्वानपूर्वकं सर्वदा उत्सवेषु श्रद्धानुसारं दातव्या, ताः भोगमोक्षफलप्रदा। गुडगाय्याः सम्बन्धे सर्वाः उक्ता; सर्वाः शुभाः, पापनाशिनीः, यज्ञसंपूर्णफलप्रदा। विशोकद्वादशीव्रतम् सर्वेषु व्रतेषु श्रेष्ठम्, तत्र गुडगाय्यः विशेषतः प्रशंस्यते। उत्तरायणसंक्रान्तौ, विषुवे, शुभयोगे, ग्रहणे, अन्येषु च पर्वेषु, गुडगाय्याद्याः दातव्या। विशोकद्वादशी शुभा, पापनाशिनी; यः तस्य पालनं करोति, स विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति। अस्मिन् लोके सौभाग्यं, दीर्घायुः, आरोग्यं च प्राप्नोति; मृत्युकाले हरीं स्मृत्वा, विष्णुपुरीं गच्छति। नवसहस्राणि अष्टादशसहस्राणि वर्षाणि धर्मविद्, दुःखं कष्टं वा न अनुभवति। स्त्री अपि विशोकद्वादशीव्रतं पालयन्ती, नृत्यगीतनिष्ठा सदा, तदेव फलं प्राप्नोति। अतः राजन्, यः सम्पदिच्छुः स्यात्, स हरीं पुरतः अनन्तं गीतनृत्यवाद्यं, उत्तमभक्त्या, सदा कुर्यात्। यः एतत् पठति, शृणोति वा, अथवा मधुसूदनस्य पूजनं पश्यति, यथार्थज्ञानं च दत्त्वा, स इन्द्रलोकं गच्छति, तत्र देवैः कल्पकालं पूज्यते। भगवन्, दानस्य परमं माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि, यद् परलोकस्थं, देवर्षिसम्मानितं च। दशधा मेरुदानं वक्ष्यामि, मुनिश्रेष्ठ, यस्य दानात् पुरुषः देवैः पूजितं लोकं प्राप्नोति।