व्रतस्य समाप्तौ, यः श्रीमान् सम्पदिच्छया सपर्यां करोति, स तां हविर्दक्षिणां कुम्भस्योपरी स्थापयित्वा, स्वशक्त्यनुसारं गवां दानं च सम्यग् विधाय दातव्यं। ततो मन्दारनाथं मन्दारवासिनं च प्रणम्य, “हे सूर्य, संसारसागरभीतिमस्मान् मोचय,” इति प्रार्थयेत्। यः कश्चिद् एतत् मन्दारसप्तमीव्रतं विधिना आचरति, स पापरहितः इह लोके सुखानि भुङ्क्ते, स्वर्गे च युगपर्यन्तं मोदते। अयं दीप इव, पापकूटतमसो नाशकः, यः पुरुषः तदाचरति, स सर्वान् कामान् लभते। यः पठति शृणोति वा एतत् मन्दारसप्तमीफलप्रदं, स सर्वपापैः प्रमुच्यते। अथ शुभसप्तम्याः विधानं वक्ष्यामि, या पालयता रोगशोकदुःखविनाशिनी स्यात्। आश्वयुजमासे स्नात्वा शुद्धः सन्, ब्राह्मणान् जपयित्वा शुभसप्तमीं प्रारभेत। स गौर्याः पूजनं गन्धमाल्यादिभिः सम्यग् कृत्वा, “सूर्यसम्भूते, लोकधाम्नि, शुभदेहि, सर्वसिद्ध्यर्थं त्वां नमामि,” इति भक्त्या वदेत्। ततः तिलानां प्रस्थं ताम्रपात्रे स्थापयित्वा, सुवर्णनन्दिकं गन्धमाल्यगुडादिभिः भूषयित्वा, विविधैः फलैः पक्वान्नैः सघृतशर्करान्नैश्च यथाविधि द्वौ काले ‘आर्यमा तुष्यतु’ इति निवेदयेत्। पञ्चगव्यं पीत्वा भूमौ निरस्यया शयेते, प्रभाते द्विजातीन् भक्त्या पूजयेत्। प्रतिमासं वस्त्रं सुवर्णनन्दिकं सुवर्णगां च दद्यात्। संवत्सरान्ते यष्टिकाशर्करायुक्तं शय्यासनपात्रादिसम्पन्नं शय्यादानं विधाय, वेदवित्तमेकं तिलप्रस्थं ताम्रपात्रे सुवर्णनन्दिकं च दद्यात्, “विश्वात्मा सर्वेणानेन तुष्यतु” इति च। यः पण्डितः शुभसप्तमीं एवं आचरति, तस्य जन्मनि जन्मनि महती श्रीः कीर्तिश्च जायते। सोऽप्सरसां गन्धर्वाणां च संपूजितः, देवालये प्रभुत्वेन वसति यावदन्तः कल्पस्य; पुनः कल्पादौ सप्तद्वीपाधिपतित्वं प्राप्नोति। एषा शुभा सप्तमी सहस्रब्राह्मणहत्याशतगर्भवधनाशनं कीर्त्यते। यः पठति, शृणोति, वा दानकाले क्षणमपि पश्यति, स अपि अस्मिन्नेव देहे सर्वपापैः विमुक्तः विद्याधरपतित्वं प्राप्नोति। सप्तवर्षाणि सप्तविध्युपेतां सप्तमीमाचरन्, सप्तलोकाधिपतित्वं लभते, ततः परमं मुरारिपदं प्राप्नोति। अथ पृष्टम्—“किं वा व्रतं किं तपः पृथिव्यां दुःखनाशनं, प्रियवियोगजन्यदुःखात् वा संसारभीतेः वा उद्धर्तुं समर्थं, सम्पदं च ददाति?”—इत्युक्तम्। तदिदं जगतः प्रियं, देवैरपि दुष्प्राप्यं, त्वद्दत्तया भक्त्या रहस्यं व्रतं देवासुरमानुषेषु वक्ष्यामि। शुभा विषोकद्वादशी, आश्वयुजे पुण्यदा, दशम्याम् आरभ्य लघ्वाशनः सम्यगाचार्य उपोष्य आरब्धव्या। एकादश्यां प्राचीमुत्तरां वा दिशं प्रेक्ष्य, दन्तधावनं कृत्वा, केशवं वा श्रीं वा सम्यग् पूजयित्वा, “श्वो भूयः सम्यक् खादिष्यामि” इति संकल्प्य, तदहं नियमेनोपोष्य शयानः, प्रातः सर्वौषधिस्नानं पञ्चगव्येन च कृत्वा, श्वेतमाल्यवस्त्रधारी श्रीं पद्मैः पूजयेत्। तत्र, पादयोः शोकनाशिने, जानुनोः वरदायिने, उरुषु श्रीये, ऊरुदेशे जलशायिने च नमः; गुप्ते कन्दर्पाय, कट्यां माधवाय, उदरे दामोदराय, पार्श्वयोः विस्तीर्णाय च नमः। नाभौ पद्मनाभाय, हृदि मनमथाय, उरस्य श्रीधराय, हस्तयोः मधुजिते नमः; दक्षिणे गदाधराय, वामे चक्रपाणये, कण्ठे वैकुण्ठाय, वदने यज्ञमुखाय नमः। नासिकायां दुःखनाशाय, नेत्रयोर्वासुदेवाय, ललाटे वामनाय, भ्रुवोः पुनः हरये नमः। केशेषु माधवाय, शिरसि विश्वरूपाय, मूर्ध्नि सर्वात्मने च नमः। एवं गोविन्दं फलमाल्यगन्धैः पूजयित्वा, हृष्टः मण्डलं सथण्डिलं च निर्मायेत्। तद् सर्वतो वर्गाकारं रत्निमात्रं, समं रमणीयं, त्रिभिः प्राकारैः परिवेष्टितं कुर्यात्। प्राकाराः अङ्गुलिमात्रोन्नताः द्व्यङ्गुलिप्रस्थलाः, सथण्डिलस्योपरि प्राचीर्द्व्यङ्गुल्यः, दीर्घा अष्टाङ्गुलाः। नदीरेणुना लक्ष्मीप्रतिमां सुपात्रे स्थापयित्वा, तां सथण्डिलोपरी स्थाप्य, लक्ष्मीमुपास्ते। “देव्यै शान्त्यै लक्ष्म्यै श्रीये पुष्ट्यै तुष्ट्यै वृष्ट्यै हर्ष्यै पुनः पुनः नमः। हे विषोके दुःखनाशाय वरं दातुं त्वं मम, विषोका श्रीदायिनी, विषोका सर्वसिद्धिदा भव,” इति प्रार्थयेत्। ततः तां सुपात्रां श्वेतवस्त्रैः संवेष्ट्य, फलवस्त्रादिभिः, सुवर्णपद्मेन च पूजयेत्। सर्वरात्रिषु कुशोदकेन जलं पातव्यं, ततो रात्रौ गीतनृत्यादिकं कुर्यात्। त्रियामसमाप्तौ शयनात् उत्थाय, विप्रदम्पतीन् समुपगम्य पूजयेत्। शक्त्या त्रीन् वा एकं वा वस्त्रगन्धानुलेपनैः, शय्यायां स्थितान् पूजयेत्, “जलशायिने नमः” इति च। एवं, यः श्रद्धया एतानि व्रतानि मन्दारसप्तमीं शुभसप्तमीं विषोकद्वादशीं च आचरति, स पापैः विमुक्तः, सुखसम्पदः, स्वर्गलोके चिरकालं वसति, सप्तद्वीपाधिपत्यं लभते, सप्तलोकाधिपतित्वं च, अन्ते परमं मुरारिपदं गच्छति।