मार्गशीर्षस्य शुभे मासे सप्तमे दिवसे, विधिपूर्वकं व्रतम् आरभ्य उपवासं कृत्वा, सुवर्णपद्मं निर्माणीयम्। प्रातःकाले च सायंकाले च, गृहस्थब्राह्मणाय सुवर्णमयं सूर्यप्रतिमां शर्करायाः एकपलपरिमाणेन सह दातव्यम्, 'सूर्यः मयि तुष्टो भवतु' इति मन्त्रम् उच्चार्य। ततः भक्त्या ब्राह्मणान् पूज्य, अष्टमे दिवसे दुग्धेन सह भोजनं दत्त्वा, व्रतम् फलैः सह कृष्णसप्तमीपर्यन्तम् अनुवर्तनीयम्। तत्रापि विधिपूर्वकं सुवर्णफलम् सुवर्णपद्मेन भूषितम् पूर्ववत् दातव्यम्। शर्करापात्रं वस्त्रैः माल्यैः च सह, एकवर्षपर्यन्तम् एवं सप्तमीद्वयं अनुष्ठेयम्। उपवासं कृत्वा, दानेन क्रमशः, सूर्यमन्त्रः पठनीयः—'भानु, अर्क, रवि, ब्रह्मा, सूर्य, शक्र, हरि, शिव, श्रीमान्, विभावसु, त्वष्टृ, वरुण'—इत्येतैः नामभिः तुष्टिः प्रार्थनीयम्। प्रत्येकमासस्य सप्तम्यां प्रत्येकं नाम पठनीयम्; प्रत्येकपक्षे फलं समर्पणीयम्, नियमितं कर्तव्यम्। व्रतसमाप्तौ ब्राह्मणयुग्मं वस्त्राभरणैः सम्मान्य, सुवर्णपद्मपर्णैः शोभितं शर्करापात्रं दातव्यम्। 'हे सूर्य! यथा तव भक्तानां कामाः कदापि निष्फलाः न भवन्ति, तथा सप्तजन्मानि अनन्तफलानि मम प्राप्तिः भवतु' इति प्रार्थनीयम्। यः सप्तविधं व्रतं अनुष्ठयति, अनन्तफलप्रदं, सः सर्वपापैः विमुक्तः सूर्यलोकमध्ये पूज्यः भवति। यदपि मद्यपानादि पापं कृतं भवेत्, सर्वं सप्तव्रतानुष्ठानेन नश्यति। यः सदा सप्तमीव्रतं करोति, सः रोगमुक्तः भवति, पूर्वापरजन्तुं एकविंशतिः जनान् उद्धरति; यः शृणोति वा पठति, सः अपि पुण्यं प्राप्नोति। अधुनाऽहं शर्करासप्तमीव्रतं वर्णयिष्यामि, यः पापनाशनः, अनन्तायुः, आरोग्यं, श्रीः च जनयति। माधवस्य शुक्लपक्षसप्तम्यां, दृढनिश्चयेन, प्रातः स्नात्वा, श्वेततिलैः श्वेतमाल्यैः च लेपनं कृत्वा, शुद्धस्थले केशरमध्येन पद्मं रेखायित्वा, तत्र सवितृदेवाय सुगन्धं धूपं च समर्प्य, श्रद्धया पूजनीयम्। तत्र जलपात्रं शर्करापात्रं च श्वेतवस्त्रैः श्वेतमाल्यैः अलङ्कृत्य, सुवर्णेन पूजनीयम्, मन्त्रेण—'त्वं सर्ववेदमयः, वेदवादीति प्रसिद्धः; त्वं सर्वामृतस्वरूपः; अतः शान्तिं मे देहि'—इति। ततः पञ्चगव्यं पीत्वा, तस्य समीपे भूमौ शयनं कृत्वा, सूर्यस्तोत्रं स्मरन् पुराणश्रवणं कर्तव्यम्। एकाहं रात्रिं च गत्वा, अष्टमे दिवसे, नित्यकर्म कृत्वा, तद्वस्तुं विद्वान् ब्राह्मणाय दातव्यम्। ब्राह्मणान् शर्करया घृतं क्षीरपाकेन च यथाशक्ति भोज्य, स्वयम् तैललवणरहितं भोजनं कृत्वा, संयमेन स्थितव्यम्। एवं प्रतिमासं सम्पूर्णं विधिं कर्तव्यम्; वर्षान्ते शर्करापात्रसहितं शय्यां दातव्यम्। सर्वसामग्रीसहितं, एकां दुह्यमानगौः अपि दातव्या यः समर्थः; गृहं सर्वोपकरणयुक्तं यथाशक्ति दातव्यम्। सुवर्णं सहस्रं वा शतं वा दश वा एकं वा अर्धं वा यथाशक्ति दातव्यम्। पूर्ववत् सुवर्णाश्वः मन्त्रपाठेन दातव्यः; धनसम्बन्धे कपटं न कर्तव्यम्, अन्यथा दोषः भवति। सूर्यस्य अमृतपानकर्ता मुखात् अमृतबिन्दवः भूमौ पतिताः, ताः तण्डुलयवनानि स्मृताः। शर्करा श्रेष्ठा; तस्मात् इक्षुरसस्य सारः अमृतस्वरूपः। शर्करा सूर्यसम्भूता, शुभा, पितृदेवतार्पणाय योग्याः। शर्करासप्तमी अश्वमेधफलप्रदा, सर्वदोषनाशिनी, पुत्रपौत्रवृद्धिकरः। यः सर्वोत्तमभक्त्या अनुष्ठयति, सः उत्तमगतिं प्राप्नोति, दिवि युगपर्यन्तं वसति, ततः परमं पदं गच्छति। यः इमं निर्दोषं वृत्तान्तं शृणोति, स्मरति वा पठति, सः सूर्यलोकमध्ये ज्ञानं प्राप्नोति, देवैः अप्सराभिः च पूज्यते। अधुना पद्मसप्तमीं प्रवक्ष्यामि, यस्य केवलस्मरणात् सूर्यः तुष्टः भवति। वसन्तसप्तम्यां शुद्धायां स्नात्वा, श्वेतसर्षपैः तिलैः च, सुवर्णपात्रे सुन्दरं पद्मं निर्माय। तं द्विवस्त्रैः आच्छाद्य, सुगन्धपुष्पैः पूज्य, 'पद्महस्ताय नमः, विश्वधारिणे नमः' इति उच्चार्य। 'हे सूर्य! नमः ते; हे दीप्तिमन्! नमः ते' इति स्तुत्वा, द्वौ समयौ जलपात्रसहितं तं समर्प्य। ब्राह्मणं वस्त्रैः माल्यैः आभरणैः च सम्मान्य, यथाशक्ति भूषितां कपिलां दातव्यम्। एकाहं रात्रिं गत्वा, अष्टमे दिवसे ब्राह्मणान् भोज्य, स्वयम् मांसतैलवर्जितं भोजनं कर्तव्यम्। एवं शुक्लसप्तमीविधिं प्रतिमासं श्रद्धया, धनकपटरहितं कर्तव्यम्। व्रतसमाप्तौ सुवर्णपद्मेन शोभितां शय्यां, यथाशक्ति सुवर्णसमृद्धां दुह्यमानगौः च दातव्यम्। इच्छितानि पात्राणि, आसनानि, दीपानि, अन्यानि उपकरणानि दातव्यानि। यः पद्मसप्तमीं एवं अनुष्ठयति, सः अनन्तश्रीं प्राप्नोति, सूर्यलोकमध्ये पूज्यः भवति। प्रत्येकव्रतचक्रे सप्तलोकान् पृथक् गत्वा, अप्सराभिः परिवृतः, परमं पदं प्राप्नोति। यः श्रद्धया इदं पश्यति, शृणोति, पठति वा, सः अच्युतश्रीं इह प्राप्नोति, गन्धर्वविद्याधरलोकान् च उपभुङ्क्ते। एवं सप्तमीव्रतानां विधिं श्रद्धया कृत्वा, सूर्यस्य अनुग्रहः, अनन्तफलप्राप्तिः, पापनाशः, आरोग्यश्रीवृद्धिः, दिव्यलोकप्राप्तिः च सुनिश्चितं भवति।