षष्ठ्यां तिथौ भक्त्या पूजां कृत्वा, ततः द्विजातीनां सत्कारः करणीयः। शयनानन्तरं गोमूत्रपानं कृत्वा, उत्तिष्ठ्य नित्यकर्माणि आचरितव्यानि। ततः ब्राह्मणान्नं गुडपात्रसमेतं निवेद्य, ताभ्यां वस्त्रयुग्मं पद्मं च दातव्यम्। सप्तम्यां दिने तैललवणवर्जितं भोजनं कुर्वन्, मौनव्रतं पालयन्, श्रियं कामयमानः पुराणश्रवणं कुर्यात्। एवं कृत्स्नं विधानं द्वयोः पक्षयोः सप्तम्यां यावत् शुक्लमाघसप्तमी पुनरागच्छति, तावत् आचरितव्यम्। व्रतसमाप्तौ सुवर्णपद्मशोभितं घटं, शय्यां सर्वोपस्करसंयुक्तां, पिङ्गलां दुग्धदां च गौः दातव्या। यः कश्चन एतां विशोकसप्तमीं धनलोभं विना आचरति, सः परां गतिं प्राप्नोति। कोटिशः जन्मसु सहस्रशः दुःखं न प्राप्नोति, रोगशोकवर्जितः भवति। यं यं कामं प्रार्थयते, सः तं तं विपुलं लभते; अकामः तु परमं ब्रह्म प्राप्नोति। यः एतां विशोकसप्तमीं शृणोति वा पठति, सः इन्द्रलोकं गच्छति, दुःखयोनि न प्राप्नोति। अथापरां फलसप्तमीं वक्ष्यामि, या पालनात् पापमुक्तिः स्वर्गलाभश्च सिध्यति। शुभे मार्गशीर्षमासे सप्तम्यां तिथौ, नियम्य व्रतं उपोष्य सुवर्णपद्मं निर्मापयेत्। तदा गृहस्थब्राह्मणाय सुवर्णमयं सौर्यप्रतिमां दत्वा, शर्करां च एकपलपरिमाणां, प्रातः सायं च, ‘सूर्यः मयि तुष्टो भवेत्’ इति संप्रयच्छेत्। भक्त्या ब्राह्मणान् पूजयित्वा, अष्टम्यां दिने क्षीरभोजनं दत्वा, फलव्रतं कृष्णसप्तम्यां यावत् अनुवर्तयेत्। तत्रापि यथापूर्वं सुवर्णफलं सुवर्णपद्मशोभितं दद्यात्। शर्करापात्रं वस्त्रमाल्ययुतं च, एवं संवत्सरपर्यन्तं द्वे सप्तम्यौ आचरितव्ये। उपोष्य, दानानन्तरं, सूर्यनामानि पठेत्—‘भानुः अर्कः रविः ब्रह्मा सूर्यः शक्रः हरिः शिवः श्रीमान् विभावसुः त्वष्टा वरुणः’—एतेषां तुष्ट्यर्थं। मासे मासे सप्तम्यां एकैकं नाम पठेत्, पक्षयोः फलं समर्पयेत्, नियमितः स्यात्। व्रतसमाप्तौ ब्राह्मणद्वयं वस्त्राभरणैः पूजयित्वा, सुवर्णपद्मदलशोभितं शर्करापात्रं दद्यात्। ‘हे सूर्य, यथा भक्तानां कामाः कदापि विफलाः न भवन्ति, तथा सप्तजन्मसु मम अनन्तफललाभः अस्तु’ इति प्रार्थयेत्। यः कश्चन एतद् सप्तव्रतं पूर्णफलदं आचरति, सः सर्वपापैः विमुक्तः सूर्यलोके पूज्यते। यानि अपि पापानि मद्यपानादीनि कुत्रापि कृतानि, तानि सर्वाणि सप्तव्रतपालकस्य नश्यन्ति। यः सदा सप्तम्यव्रतं आचरति, सः रोगरहितः स्यात्, एकविंशतिं स्वजनान् त्रायते; यः शृणोति वा पठति, सः अपि पुण्यलाभी भवति। अथ शर्करासप्तमीं प्रवक्ष्यामि, या पापनाशिनी, अनन्तायुः, आरोग्यं, श्रियम् उपजनयति। माधवशुक्लसप्तम्यां दृढनिश्चयेन प्रातः स्नात्वा, श्वेततिलैः अभ्यक्तः, श्वेतमाल्यैः भूषितः स्यात्। शुचौ स्थले केशरकर्णिकां पद्मरेखां लिखित्वा, तत्र सुवितृणं गन्धधूपैः पूजयेत्। तदा घटं शर्करापात्रेण सह स्थापयित्वा, श्वेतवस्त्रश्वेतमाल्याभ्यां भूषयित्वा, सुवर्णेन पूजयेत्, मन्त्रं च पठेत्—‘त्वं सर्ववेदमयः, वेदवादीति प्रसिद्धः; त्वं सर्वामृतः, तस्मात् शान्तिं मे ददातु।’ ततः पञ्चगव्यं पीत्वा, तस्य समीपे भूमौ शयित्वा, सूर्यस्तोत्रस्मरणं पुराणश्रवणं च कुर्यात्। दिवसरात्र्योः व्यतीते, अष्टम्यां नित्यकर्माणि कृत्वा, सर्वं तद् विदुषे ब्राह्मणाय समर्पयेत्। ब्राह्मणान् यथाशक्ति शर्कराघृतपायसैः भोजयेत्, स्वयम् तैललवणवर्जितं आहारं भुञ्जीत, दमेन युक्तः स्यात्। एवं प्रतिमासं कृत्स्नं विधानं कुर्यात्; संवत्सरान्ते शय्यां शर्करापात्रेण सह दद्यात्। सर्वोपस्करसंयुक्तं, दुग्धदां गाम् एकां, यः समर्थः स्यात्, गृहं सर्वसामग्रीयुक्तं च दद्यात्। शक्त्या सह सहस्रं सुवर्णमुद्राणां, शतं, दश, एकां वा, अर्धमपि दद्यात्। सुवर्णमयं अश्वं मन्त्रैः सह दद्यात्, धनसन्दर्भे कदापि मायां न कुर्यात्, मायायाः दोषः भवति। अमृतपानकाले सूर्यकणाः भूमौ पतिताः, ते एव तण्डुलयवाः स्मृताः। शर्करा श्रेष्ठा, तस्मात् इयं इक्षुरससारः अमृतस्वरूपा; शर्करा सूर्यसम्भूता, शुभा, पितृदेवतार्चने योग्येति। एषा शर्करासप्तमी अश्वमेधफलप्रदा, सर्वदोषनाशिनी, पुत्रपौत्रवृद्धिदायिनी च। यः पराभक्त्या एतद्व्रतं आचरति, सः उत्तमां गतिं प्राप्य, युगपर्यन्तं दिवि वसति, ततः परमां स्थितिं प्राप्नोति। यः शृणोति, स्मरति, पठति वा एतां निष्कलुषां कथां, सः सूर्यलोके ज्ञानं प्राप्नोति, देवाङ्गनाभिः पूज्यते। अथ पद्मसप्तमीं प्रवक्ष्यामि, यस्य केवलेन उच्चारणेन अपि सूर्यः तुष्टो भवति।