श्रीभगवतः परमात्मनः सूर्यस्य कृपया, एतत् विधिना प्रत्येकमासे व्रतम् आचरितव्यं। ततो द्वादशमासान् समाप्य त्रयोदशे मासे, शुभ्रवस्त्राभरणैः सुसज्जिताः सुवर्णमुख्यः दुग्धदा गोः त्रयोदश दातव्याः। यदि धनाभावः स्यात्, परन्तु असूया रहितः, तदा एकमेव गोः दातव्यः। धनस्य विषये कपटं न कर्तव्यम्, मोहो हि पतनाय कारणम्। एवं विधिना यः कल्याणसप्तमी व्रतम् आचरति, स सर्वपापैः विमुक्तः सूर्यलोकं प्राप्य, अत्र अनन्तायुः, आरोग्यं, समृद्धिं च लभते। कल्याणसप्तमी सर्वदा सर्वपापान् नाशयति, सर्वैः देवैः पूज्यते, सर्वदुष्टानि अपाकरोति, नित्यं शुभदा अस्ति। यः कल्याणसप्तमीं शृणोति वा पठति, स अपि सर्वपापात् विमुक्तः भवति। ततः ऋषिस्रेष्ठ, अहं विशोकसप्तमीं वर्णयिष्यामि, यया अनुष्ठाय, मानवः अस्मिन् लोके कदापि दुःखं न प्राप्नोति। माघमासे, शुक्लपक्षे षष्ठ्यां तिथौ, तिलैः स्नानं कृत्वा, उपवासं कृत्वा, दन्तधावनं कृत्वा, मुद्गान्नं भुक्त्वा, व्रतं समारम्भ्य रात्रौ ब्रह्मचर्यं पालनं कर्तव्यम्। प्रभाते उत्ताय, स्नानं कृत्वा, जपं कृत्वा, शुद्धः सूर्यं सुवर्णपद्मेन, रक्तमंडारपुष्पैः, रक्तवस्त्रयुग्मेन पूजयेत्, "सूर्याय नमः" इति। "यथा त्वं सूर्य, सर्वदा लोकं दुःखात् मुक्तं करोषि, तथा अहं अपि दुःखात् मुक्तः स्याम्; सर्वजन्मसु त्वयि भक्तिः मे अस्तु" इति प्रार्थयेत्। एवं षष्ठ्यां तिथौ भक्त्या पूज्य, द्विजातीन् अपि सत्कार्येत्। शयनं कृत्वा, गोमूत्रं पिबित्वा, उत्थाय, नित्यकर्माणि समाचरेत्। ब्राह्मणान् गुडपात्रसहितं भोजनं दद्यात्, वस्त्रयुग्मं पद्मं च दद्यात्। सप्तम्यां तिथौ, तैलविलीनं लवणरहितं भोजनं कृत्वा, मौनं धृत्वा, यः समृद्धिं इच्छति, स पुराणश्रवणं कुर्यात्। एतत् विधिं पक्षयोः सप्तम्यां यावत् माघशुक्लसप्तमी पुनः आगच्छति, अनुष्ठेयम्। व्रतसमाप्तौ, सुवर्णपद्मेन भूषितं घटं, शय्यां सर्वोपकरणैः सह, पीतवर्णां दुग्धदां गाम् दद्यात्। यः विशोकसप्तमीं एवं आचरति, धनस्य विषये कृपणता रहितः, स परमं पदं प्राप्नोति। शतकोटिसहस्रजन्मानि दुःखं न प्राप्नोति, रोगविपत्तिभिः विमुक्तः भवति। यद् यद् कामं प्रार्थयति, तद् तद् प्रचुरं लभते; यः अकामः अनुष्ठानं करोति, स परमं ब्रह्म प्राप्नोति। यः विशोकसप्तमीं शृणोति वा पठति, स अपि इन्द्रलोकं प्राप्नोति, दुःखजन्म न प्राप्नोति। अथ अन्यं फलसप्तमीं वर्णयिष्यामि, यया अनुष्ठाय, मानवः पापात् मुक्तः स्वर्गं प्राप्नोति। शुभे मार्गशीर्षमासे सप्तम्यां तिथौ, नियतव्रतं कृत्वा, उपवासं कृत्वा, सुवर्णपद्मं निर्मापयेत्। गृहस्थब्राह्मणाय सूर्यस्य सुवर्णमूर्तिं शर्करया एकपलभार्यां प्रातः सायं च दद्यात्, "सूर्यः मया तुष्टः भवतु" इति। ब्राह्मणान् भक्त्या पूज्य, अष्टम्यां तिथौ क्षीरसहितं भोजनं दद्यात्, फलव्रतं कृष्णसप्तमी पर्यन्तं पालयेत्। तत्रापि यथाक्रमं सुवर्णफलं सुवर्णपद्मेन भूषितं दद्यात्। शर्करापात्रं, वस्त्रं, माल्यं च दद्यात्; वर्षपर्यन्तं एवं सप्तम्यौ अनुष्ठेयौ। उपवासं कृत्वा, दानं कृत्वा, सूर्यमन्त्रं पठेत्—"भानु, अर्क, रवि, ब्रह्मा, सूर्य, शक्र, हरि, शिव, श्रीमान्, विभावसु, त्वष्टृ, वरुणः—ते मे तुष्टाः सन्तु" इति। प्रत्येकमासे सप्तम्यां तिथौ नामानि पठेत्; प्रत्येकपक्षे फलार्पणं कुर्यात्। व्रतसमाप्तौ, ब्राह्मणयुग्मं वस्त्राभरणैः सत्कृत्य, सुवर्णपद्मदलैः भूषितं शर्करापात्रं दद्यात्। "हे सूर्य, यथा भक्तानां कामाः न कदापि विफलाः, तथा अहं सप्तजन्मानि अनन्तफलं लभेयम्" इति प्रार्थयेत्। यः एतत् सप्तविधं व्रतं अनुष्ठाय, अनन्तफलप्रदं, स सर्वपापात् शुद्धः सूर्यलोकं प्राप्नोति। यद् यद् पापं, सुरापानादि यत्र कुत्रचित् कृतं, तत् सर्वं सप्तव्रतानुष्ठानेन नश्यति। यः नित्यं सप्तम्यां व्रतं करोति, स रोगमुक्तः, एकविंशति जनान् पूर्वापरान् उद्धरति; यः शृणोति वा पठति, स अपि भाग्यवान् भवति। अथ शर्करसप्तमीव्रतं वर्णयिष्यामि, यः पापं नाशयति, अनन्तायुः, आरोग्यं, समृद्धिं च जनयति। माधवमासे शुक्लपक्षे सप्तम्यां तिथौ, दृढनिश्चयेन, प्रातः स्नात्वा, श्वेततिलं उपयुज्य, श्वेतमाल्यैः अभिषेकं कुर्यात्। शुद्धे स्थले, केसरमध्येन पद्मं चित्रयित्वा, तत्र सुगन्धं धूपं च सावित्री पूजयेत्। जलपात्रं शर्करापात्रसहितं स्थाप्य, श्वेतवस्त्रश्वेतमाल्यैः भूषयित्वा, सुवर्णेन पूजयेत्, "त्वं सर्ववेदमयः, वेदवादी इति विख्यातः, सर्वस्य अमृतः, अतः मे शान्तिं दत्त्वा" इति मन्त्रेण। ततः पञ्चगव्यं पित्वा, तस्य समीपे भूमौ शयनं कुर्यात्, सूर्यस्तोत्रं स्मृत्वा, पुराणश्रवणं कुर्यात्। एकाहं रात्रिं यावत्, अष्टम्यां तिथौ, नित्यकर्माणि कृत्वा, तद् सर्वं विदुषे ब्राह्मणाय दद्यात्। यथाशक्ति ब्राह्मणान् शर्करया, घृतैः, क्षीरपाकेन च भोजयेत्; स्वयं तैललवणरहितं भोजनं कृत्वा, आत्मसंयमं पालयेत्। एवं, भगवतः सूर्यस्य विविधानि सप्तमीव्रतानि, श्रद्धया अनुष्ठीयमानानि, सर्वपापान् नाशयन्ति, सुखसमृद्धिं, आरोग्यं, अनन्तायुः, ब्रह्मप्राप्तिं च ददाति। यः शृणोति वा पठति, स अपि पुण्यलोकं प्राप्नोति, दुःखात् विमुक्तः भवति।