शुक्रस्य पूजनं शुभमाल्यैः, अपूपैः, गोधूमैः, चणकैश्च सम्यक् सम्पन्नं यावत् न भवति, तावत् त्रयाणां कामानां सिद्ध्यर्थं भोजनं न कर्तव्यमिति निर्दिष्टम्। एवं च, वचस्पतेः पूजनं कथयामि, हे युधिष्ठिर! सुवर्णपात्रे देवगुरोः स्वरूपं सुवर्णेन स्थापयेत्। तं पीतपुष्पैः पीतवस्त्रैश्च भूषयित्वा, सरषपैः स्नाप्य, पलाशाश्वत्थयोः संयोगेन, पञ्चगव्येन च पूजां समाचरेत्। पीतलेपनेन पीतवस्त्रेण च विभूष्य, घृतहोमं विधाय, प्रणम्य, तं ब्राह्मणाय गवां सहितं समर्पयेत्। तत्र मन्त्रः— "अङ्गिरसां नाथाय वाचस्पतये नमः, ब्रहस्पते! घोरग्रहपीडितानां सोमाय नमः पुनःपुनः।" इति। ब्रहस्पतेः सङ्क्रान्तौ, यात्राारम्भे, शुभकर्मणि च पूजनं कृत्वा, सर्वान् कामान् प्राप्नोति, हे कुन्तीसुत! ततः युधिष्ठिरः पप्रच्छ— "भगवन्, संसारसागरात् तारयितारं, स्वर्गारोग्यसौख्यप्रदं किमपि व्रतम् आख्यातुम् अर्हसि।" भगवानुवाच— "सौरं सपर्याव्रतम्, शुभसप्तमीं नाम, दुःखनाशिनीं, पुण्यफलप्रदां, पापहन्त्रीं च कथयामि।" शर्करासप्तमी, कमलसप्तमी, मन्दारसप्तमी, शुभसप्तमी च— एता सर्वाः पुण्यदाः, अनन्तफलदाः, सर्वदैवर्षिभिः पूज्यन्ते, तासां क्रमशः विधिं शृणु। शुक्लपक्षे सप्तम्यां, रविवासरे, या तिथि: सा कल्याणिनीति ख्याता, विजयेत्यपि कथ्यते। तस्यां दिने प्रातःकालं गवां दुग्धेन स्नात्वा, श्वेतवस्त्राणि धारयित्वा, अक्षतानां कमलं निर्मायेत्। पूर्वाभिमुखः, अष्टदलपद्मं मण्डलमध्ययुक्तं स्थापयेत्। तस्यां प्रतिदलं पुष्पैः अक्षतैश्च क्रमशः देवेशं पूजयेत्— पूर्वदले तपनायाय, आग्नेय्यां मार्तण्डाय, दक्षिणे दिवाकराय, नैऋत्यां विधात्रे, पश्चिमे वरुणाय, वायव्यां भास्कराय, उत्तरदले विकर्तनाय, अष्टमे रवये च। प्रारम्भे, मध्ये, अन्ते च परमत्मानं नमस्कृत्य, एभिर्मन्त्रैः पूजां कृत्वा, दीपदानं नमस्कारं च समापयेत्। ततः श्वेतवस्त्रैः, फलैः, भोज्यैः, धूपैः, माल्यैः, लेपैः, श्रद्धया वेदिकायां पूजां कुर्यात्, गुडं लवणं च निवेदयेत्। ततः व्याहृतिमन्त्रेण ब्राह्मणान् सत्कृत्य, यथाशक्ति, गुडक्षीरघृतादिभिः भक्त्या पूजां कुर्यात्। तैलधारायुक्तं सुवर्णपात्रं ब्राह्मणाय दद्यात्। एवमुपोष्य, रात्रौ शयनं कृत्वा, प्रभाते स्नात्वा, जपं कृत्वा, ब्राह्मणैः सह क्षीरघृतपाकं भुञ्जीत। भोजनान्ते वेदविदे, बिडालव्रतानुष्ठानरहिताय, घृतपात्रं सुवर्णाभरणं च, कुम्भं च दद्यात्। एवं भगवतः परमात्मनः सूर्यस्य तुष्टिः स्यात्। एतद्विधिना प्रतिमासं व्रतं समाचरेत्। त्रयोदशे मासे, वस्त्राभरणैः भूषिताः, सुवर्णमुख्यः, दुग्धदा गाः त्रयोदश दद्यात्। यदि वित्ताभावः, तर्हि अनसूयया अपि एकां गाम् दद्यात्। वित्ते च मिथ्याचारं न कुर्यात्, मोहात् पतनं भवति। एतद्विधिना कल्याणसप्तमीं यः करोति, स सर्वपापविनिर्मुक्तः, सूर्यलोके पूज्यते, अनन्तायुः, आरोग्यं, श्रीं च लभते। कल्याणसप्तमी सदा सर्वपापापहारी, सर्वदैवतानां पूजिता, सर्वदोषनाशिनी, सदा शुभदा। यः कश्चिद् एतां कल्याणसप्तमीं शृणोति वा पठति, स सर्वपापैः प्रमुच्यते। ततः मुनिश्रेष्ठ! विशोकसप्तमीं कथयामि, यस्याः सम्पादनात् मानवः कदापि दुःखं न प्राप्नोति। माघमासे शुक्लपक्षे षष्ठ्यां, तिलस्नानेन स्नात्वा, उपोष्य, दन्तधावनं कृत्वा, मुद्गान्नं भुक्त्वा, उपवासव्रतं कृत्वा, रात्रौ ब्रह्मचर्येण वसेत्। प्रभाते उत्थाय, स्नात्वा, जपं कृत्वा, शुद्धः, सूर्यं सुवर्णकमलेन, रक्तकण्टकारिकापुष्पैः, रक्तवस्त्रयुग्मेन च पूजयेत्, "सूर्याय नमः" इति। "यथा त्वं, हे सूर्य, सदा जगत् दुःखरहितं करोति, तथा अहं अपि दुःखरहितः स्याम्; सर्वजन्मसु तव भक्तिर्मे अस्तु" इति प्रार्थयेत्। एवं षष्ठ्यां भक्त्या पूज्य, द्विजातीन् पूजयेत्। शयनं कृत्वा, गोमूत्रं पित्वा, उत्थाय, नित्यकर्माणि कुर्यात्। ब्राह्मणान् भोज्येन, गुडपात्रयुतं सत्कृत्य, वस्त्रयुग्मं कमलं च दद्यात्। सप्तम्यां, तैललवणवर्जितं भोजनं कृत्वा, मौनं धारयित्वा, श्रीकामः पुराणश्रवणं कुर्यात्। एवं पक्षयोरपि, माघशुक्लसप्तमी पर्यन्तं, प्रतिपक्षं कृत्वा। व्रतसमाप्तौ सुवर्णकमलयुक्तं घटं, शय्यायुतं, पिङ्गलां दुग्धदां च गाम् दद्यात्। एवं वित्तलोभशून्यः यः विशोकसप्तमीं सम्यक् आचरति, स परमं पदं लभते। शतकोटिसहस्रजन्मानि दुःखं न प्राप्नोति, रोगदुर्भग्यवर्जितः भवति। यद्वाञ्छितं कामं प्रार्थयेत्, तत् प्राप्नोति; अकामः तु परब्रह्म प्राप्नोति। यः कश्चिद् एतां विशोकसप्तमीं शृणोति वा पठति, स इन्द्रलोकमवाप्नोति, दुःखजन्म न प्राप्नोति। अथान्यां फलसप्तमीं वक्ष्यामि। तस्याः पालनात् नरः पापात् विमुक्तः स्वर्गं प्राप्नोति।