सा धर्मनिष्ठा स्त्री, यत्किञ्चित् श्रेष्ठब्राह्मणः इच्छेत्, तत् सर्वं सम्यगाचरेत्। सा हृष्टा, मृदुवदना, सर्वभावेन तस्मै समर्पिता स्यात्। एवं सा स्त्री प्रत्येकं रविवासरे सर्वाणि विधानानि कुर्यात्, एकं प्रस्थं तण्डुलानां ब्राह्मणाय दद्यात्, तद्व्रतम् त्रयोदशमासान् यावत् अनुवर्तयेत्। त्रयोदशे मासे सम्प्राप्ते सा स्त्री ब्राह्मणाय विशेषशय्यां सर्वोपस्करयुक्तां दद्यात्। सा शय्याम् उत्तमशय्यापादपीठेन, सुखप्रदां, शुभवस्त्रच्छन्नां, दीपेन, पादत्राणेन, छत्रेण, आसनेन च संयुक्तां विधायेत्। सहभार्यया सा सुवर्णमुद्राभिः, उत्तमवस्त्रैः, कङ्कणैः, धूपैः, माल्यैः, लेपैः च शोभयेत्। तत्र कामं साक्षात् भार्यया सह, गुडघटस्थं, ताम्रपात्रे उपविष्टं, सुवर्णचक्षुषा वस्त्रेण आच्छाद्य स्थापयेत्। तत्र कांस्यपात्रैः, इक्षुदण्डेन च युक्तं कृत्वा, मन्त्रेण एकां दुग्धदायिनीं गामपि ब्राह्मणाय दद्यात्। स मन्त्रोऽस्ति—“यथा मम न कदापि भेदः कामकेशवयोः, तथा मम सर्वेऽपि कामाः विष्णोः स्युः।” पुनः, “यथा पद्मं त्वदङ्गं न वज्रति, तथैव मम देहोऽपि त्वयि, हे केशव, सदा तिष्ठतु।” एवं श्रेष्ठद्विजातिः सुवर्णमूर्तिं गृह्णन् वेदमन्त्रं पठेत्—“कः अयम्? कस्य दत्तम्?” इति। प्रदक्षिणं कृत्वा ससन्मानं द्विजश्रेष्ठं विसृज्य, शय्यादिकं सर्वम् अस्य गृहे स्थापयेत्। ततः प्रभृति, यः कश्चन ब्राह्मणः गृहं गच्छेत् सुखाय, स विशिष्टः मान्यः स्यात्, विशेषतः रविवासरे। एवं त्रयोदशमासपर्यन्तं द्विजश्रेष्ठं यथाकामं तर्पयेत्; यदि स न स्यात्, अन्योऽपि स्वीक्रियेत। तस्य अनुमत्यैव, अन्यः सुन्दरः स्वीयसुखाय स्वीकर्तव्यः, यथा युक्तम्, यथा विघ्नं विना, यत् प्रियसन्तानप्रदं। दैवेन, मानुषेण, स्नेहेन वा, यथाशक्ति, यथाचारं, षट्सप्तत्यधिकाष्टौ (५८) क्रियाः सम्यगाचरेत्। एष धर्मः सम्यग् विस्तरेणोक्तः; अतोऽत्र वेश्यासु कदापि अयं धर्मो न दुष्यति। यद् पूर्वं मया दानवीषु स्त्रीषु इन्द्रेणोक्तं, तदिदानीं यूयं अपि सर्वथा गृह्णीत। एष धर्मः सौभाग्यवतीनां पापहरः, अनन्तफलप्रदः; अतः, हे सुन्दरवदनाः, एतत् आचरन्तु। या स्त्री एतत् अखण्डं विधिवत् व्रतमाचरेत्, सा माधवलोकस्थिता, सर्वैः देवगणैः पूज्यते, विष्णोः सायुज्यं प्राप्नोति। एवं तपस्वी उक्त्वा स्वगृहं प्रतिगच्छति; ताः सर्वा स्त्रियः स्वसखीभिः सह व्रतम् आचरन्ति। अथ, मोहात् वा गर्वात् वा, यः परदारं समुपैति, हे भगवन्, करुणासिन्धो, तस्य प्रायश्चित्तं ब्रूहि। हे प्रभो, इह नरस्य वा स्त्रियाः वा, दुःखरोगभयवियोगाः न स्युस्तथा किं कर्तव्यमिति ब्रूहि। श्रावणकृष्णद्वितीयायां, हे मधुसूदन, सदा केशवः क्षीरसिन्धौ लक्ष्म्या सह तिष्ठति। तस्मिन् दिने गोविन्दं पूजयित्वा सर्वान् कामान् लभते, सप्तशतानां कल्पानां गवां, भूमेः, सुवर्णस्य च दानस्य पुण्यं प्राप्नोति। एषा द्वितीया ‘अशून्यशयन’ इति प्रसिद्धा; तस्मिन् दिने विष्णुं सम्यग् एभिः मन्त्रैः पूजयेत्— “श्रीवत्सधारिन्, लक्ष्म्याः प्रियतम, श्रीनिधे, अक्षर, मम गार्हस्थ्यं न नश्यतु; धर्मार्थकामान् मे प्रयच्छ। परमात्मन्, वह्नयः न नश्यन्तु, देवताः न नश्यन्तु, पितरः न नश्यन्तु, दम्पत्योः कलहः न भूयात्। यथा त्वं लक्ष्म्या कदापि न वियुक्तः, तथा मम भार्यया सह सम्बन्धोऽपि न विच्छिद्येत। वरद, यदा शय्यां यास्यसि, तदा लक्ष्मीविहीनं न भवति; तथा मम शय्या अपि कदापि रिक्ता न भवतु।” एवं देवानां नाथं गीतवाद्यैः स्तौयेत्; अशक्तः सञ्ज्ञायां घण्टां सर्ववाद्यसाम्येन योजयेत्। एवं गोविन्दपूजां कृत्वा, तैलरहितं भोजनं रात्रौ, धान्यलवणवर्जितं, चत्वारः पदार्थाः यावत्, भुञ्जीत। प्रभाते, विशेषशय्यां दीपैः, भोजनपात्रैश्च भूषयित्वा, लक्ष्मीपतिना सह ब्राह्मणाय दद्यात्। सा शय्या पादपीठेन, पादत्राणेन, छत्रेण, व्यजनैः, आसनेन च युक्ता, इच्छितवस्तुभिः सुसज्जिता, श्वेतपुष्पवस्त्रच्छन्ना च स्यात्। तत्र शयनाय उपविष्टवस्त्रैः, नानाफलैः, भूषणैः, धान्यैश्च अलंकृतां यथाशक्ति स्थापयेत्। दोषरहितं, विष्णुभक्तं, गार्हस्थ्यं, वेदवित्, सुशीलं ब्राह्मणं तत्र आहूय, तत्रैव तम् उपवेश्य, तस्य दम्पत्योः सम्यग् अलंकरणं कृत्वा, स्त्रीगृहिण्यै भोज्यपात्रं सुस्वादुभिः पदार्थैः सह दद्यात्। ब्राह्मणाय देवाधिदेवस्य सुवर्णमूर्तिं, सर्वोपस्करयुक्तां, कुम्भेन सह दद्यात्। एवं यः कोऽपि अशून्यशयनव्रतम् हरये, अमत्सरः, नारायणभक्तः, आचरति, स कदापि भार्यया न वियुज्यते, न च काचिदपि स्त्री विधवा भवति यावत् चन्द्रार्कतारकाः; दम्पती कदापि विकलौ दुःखितौ वा न भवतः। तस्य पुत्रा, पशवः, रत्नानि च नश्यन्ति न कदापि; सप्तसप्ततिसहस्रकल्पान्, सप्तशतानि च कल्पानि, अशून्यशयनव्रती विष्णोर्लोके पूज्यते।