कामस्य कामनायै पादौ, मोहाय जानुनी, कामनिधये गुप्ते, प्रमोदाय गुदं च अहं सदा तव पादौ नमामि, प्रिये। नाभिः सुखसागरः, वामभागश्च उदरं च तद्वत्; हृदयं हृत्पतेः, स्तनौ प्रमोददायिनौ। कण्ठः स्पृहायै, वैकुण्ठः परमाय, मुखं चानन्दोत्पादाय; वामः पक्षः पुष्पधनुषे, दक्षिणः पुष्पबाणाय समर्पितः। मनः पूजाय, शिरः ऐश्वर्याय, केशाः क्रीडाय; सर्वं शरीरं देवाधिदेवस्वरूपं पूजनीयम्। शान्तरूपाय शिवाय, पाशाङ्कुशधराय, गदायुधाय, पीताम्बरधारिणे, शङ्खचक्रधारिणे च नमः। कामात्मने नारायणाय नमः, शमाय, स्नेहाय, सुखाय, श्रीये च नमः। एवं गन्धमाल्यधूपनैवेद्यैः देवाधिदेवं, कामस्वरूपं प्रभुं स्त्री पूजयित्वा, ततः धर्मज्ञं वेदविदं ब्राह्मणं आमन्त्र्य, गन्धपुष्पादिभिः पूजयेत्, यस्याङ्गानि निर्दोषानि। शालिधान्यस्य एकं प्रस्थं सघृतपात्रं तस्मै दद्यात्—"माधवः तेन तुष्येत्" इति। यदन्नं स ब्राह्मणः इच्छेत्, तत् तस्मै दद्यात्—"एषः कामः सुखाय" इति मनसि चिन्तयन्ती। यत् तत् ब्राह्मणश्रेष्ठः इच्छेत्, तत् स्त्री सर्वभावेन, स्मितपूर्वं मधुरवचनैः समर्पयेत्। एवं रविवासरेषु सर्वाणि कर्माणि कृत्वा, त्रयोदशमासपर्यन्तं प्रस्थं च दद्यात्। त्रयोदशे मासे आगते, ब्राह्मणाय विशेषशय्यां सर्वोपस्करसंयुक्तां दद्यात्—शिरःस्थरणं, सुखशय्या, शुभवस्त्रच्छादनं, दीपः, पादत्राणं, छत्रं, आसनं च। सहपत्नी सहिता, सुवर्णवलयैः, उत्तमवस्त्रैः, कङ्कणैः, धूपमाल्यलेपैश्च शय्यां भूषयेत्। कामं सह पत्न्या गुडघटस्थं ताम्रपात्रे सुवर्णनेत्रपटवस्त्रे स्थापयेत्। ताम्रपात्रैः, इक्षुदण्डेन, एकां दुग्धदोहिनीं च मन्त्रेण दद्यात्। "यथा मम कामकेशवयोः किञ्चिदपि भेदं न पश्यामि, तथा मम सर्वकामाः विष्णोः सदा सिध्यन्तु। यथा हे केशव तव शरीरे पद्मं न वियुज्यते, तथा मम शरीरं मम सह सदा भवतु, देवाधिदेवा।" इत्युक्त्वा, द्विजश्रेष्ठः सुवर्णमूर्तिं गृह्णाति, वेदमन्त्रं पठति—"कः एषः? कस्य एषः दत्तः?" इति। प्रदक्षिणं कृत्वा, सादरं ब्राह्मणश्रेष्ठं विसृज्य, सर्वं शय्यासनादिकं तस्य गृहे नयेत्। ततः, यः कश्चन ब्राह्मणः सुखार्थं गृहं आगच्छेत्, स सन्माननीयः, विशेषतः रविवासरेषु। एवं त्रयोदशमासपर्यन्तं द्विजश्रेष्ठं यथाकामं तर्पयेत्; सति न सन्, अन्योऽपि नियोज्यः। तस्य अनुमत्याऽन्यं सुन्दरं गृह्णीयात्, स्वस्य च, यथा उचितं, विघ्नरहितं, प्रियसुतजनकं कर्म कुर्यात्। दैवात्, मानुषात्, स्नेहात् वा, यथाशक्ति, यथाचारं, अष्टचत्वारिंशदधिकानि कर्माणि सम्यगाचरेत्। एवं सर्वं विस्तारतः सम्यक् उक्तं; अतः अत्र वेश्यासु कदाचित् अपि एष धर्मो न दोषाय। यद् पूर्वं मया दानवीषु उक्तं, इन्द्रेणोक्तं, तदिदानीं यूषु अपि सम्पूर्णं प्रवर्तते। पुण्यस्त्रीणां पापहारी, अक्षयफलदायकश्च, अयं विधानः कर्तव्यः, सुन्दरमुख्याः। या स्त्री एतत् अखण्डं माधवलोके प्रतिष्ठितं व्रतं सम्यक् आचरति, सा सर्वैः देवगणैः पूज्यते, विष्णोः सह सुखस्थानं प्राप्नोति। एवं मुनिः उक्त्वा स्वगृहं प्रतियाति, ताः स्त्रियः सह सखीभिः व्रतं समाचरिष्यन्ति। अथ, मोहात् वा गर्वात् वा, यः अन्यायनारीं सम्प्रविशति, हे कृपानिधे, तस्य प्रायश्चित्तं वद। किं कर्तव्यं, येन नरः स्त्री वा दुःखरोगभयवियोगक्लेशं न प्राप्नोति, तद् ब्रूहि। श्रावणकृष्णद्वितीयायां, हे मधुसूदन, केशवः सदा क्षीरसागरे लक्ष्म्या सह वसति। तस्यां तिथौ गोविन्दं पूजयन्, सर्वकामान् लभते, सप्तशतयुगपर्यन्तं गोभूमिसुवर्णदानस्य पुण्यं च। सा द्वितीया अशून्यशयनाख्या; तस्यां विष्णुं सम्यक् एतेन मन्त्रेण पूजयेत्त्—"श्रीवत्सधारिन्, लक्ष्म्याः प्रिय, श्रीधर, अक्षर, मम गार्हस्थ्यं नश्यतु मा; धर्मार्थकामदायकं भवतु।" "परमात्मन्, वह्नयः न नश्यन्तु, देवताः न विनश्यन्तु, पितरः न नश्यन्तु, दम्पत्योः कलहो न भवेत्।" "यथा त्वं भगवन् लक्ष्म्या न वियुज्यसे, तथा मम दारपतिः सम्बन्धोऽपि न भेदः।" "वरद, शय्यागमनसमये लक्ष्मीना तव शय्या न रिक्ता, तथैव मम अपि शय्या रिक्ता मा भवतु, मधुसूदन।" गीतवाद्यनिनादैः देवाधिदेवं स्तौयेत्; अशक्तः स्यात् चेत्, घट्टिकानिनादः सर्ववाद्यसमानः इति। एवं कथेयं शास्त्रविधिः, यथाशास्त्रं, श्रद्धया, भक्त्या च आचरितव्यः।