एवं नारदस्य तथा केशवस्य मुनिप्रज्ञस्य शापेन युष्माकं सर्वासां कामाभिभूतानां वेश्या रूपं प्राप्तमिति निवेद्य, ताः कुलवत्यः स्त्रियः सान्त्वयन् ऋषिः पुनः प्रोवाच। देवासुरयुद्धे कदाचित्, यत्र शतशः देवाः दानवाः असुराः दैत्याः राक्षसाश्च निहता इतरत्र पतिताः, तेषां मध्ये सहस्रशः स्त्रीसमूहाः—विवाहिता अपि, बलात् सेविताः अपि—सर्वाः ताः सुरपतिः संबोधितवान्। स ताः उवाच—"राज्ञः प्रासादे देवव्रत्याः वेश्याधर्मे स्थित्वा, देवालयेषु च यथायोग्यमर्चायाः प्रवृत्ताः भवितव्यं। राजानः स्वामिसमाः, तेषां पुत्राश्च तथैव; सर्वासां यथाशक्ति समृद्धिः भविष्यति। यः कश्चित् शुल्कदानेन गृहं युष्माकं आगच्छति, सदा सत्कार्यः, मिथ्याचारी तु वर्जनीयः। देवतार्पितपितृदिने गव्यं भूमिं कनकं धान्यं च यथाशक्ति दातव्यम्; ब्राह्मणवचनं च पालनीयम्। यं चान्यं व्रतमहं सम्यक् शंसिष्ये, तत् अपि सर्वाभिः संशयविना करणीयम्। वेदविदः प्राहुः—एतावता संसारे तरणाय पर्याप्तम्—यदा सूर्यदिने पुष्ये वा पुनर्वसौ हस्तं स्थापयेत्। तदा सर्वौषधैः सम्यक् स्नानं कर्तव्यम्; ततः पञ्चबाणस्यापि साक्षिणी सा भवति, कमलनयनं च कामनामसंकीर्तनैः पूजयेत्। 'कामाय पादौ, मोहाय जानुनी, कोष्ठाय कामनिधिं, हर्षाय गुदं, नमस्ते प्रिये' इति पूजां कुर्यात्। नाभिः सुखसागरो, वामभागो जठरं च तथा; हृदयं हृदयेशस्य, स्तनौ हर्षदायिनी। कण्ठः कामनाय, वैकुण्ठः परमाय, मुखं सुखोत्पत्तये; वामभागः पुष्पधनुषे, दक्षिणः पुष्पबाणाय। मनः पूजाय, शिरस्तु ऐश्वर्याय, केशः क्रीडाय; देहं समग्रं देवराजस्वरूपेण पूजयेत्। 'शिवाय शान्ताय, पाशाङ्कुशधारिणे, गदाधराय, पीताम्बराय, शङ्खचक्रधराय च नमः' इति। 'नारायणाय कामात्मने, सर्वशान्तये, स्नेहाय, सुखाय, समृद्धये च नमः' इति। एवं सुरेश्वरं कामस्वरूपं गन्धपुष्पधूपनैवेद्यैः सम्पूज्य स्त्री तत्र प्रवर्तते। ततः धर्मज्ञं वेदविदं ब्राह्मणं आहूय, गन्धपुष्पादिभिः पूजयेत्, यः सर्वाङ्गैः निर्दोषः। शाल्यन्नस्य प्रस्थं तस्य सह घृतपात्रेण दद्यात्—'माधवः तेन तुष्टः स्यात्' इति। यत् किंचिद् स ब्राह्मणः इच्छेत्, तत् सर्वं दद्यात्—'एषः कामः सुखाय' इति मनसा चिन्तयन्ती। यत् सर्वं स ब्राह्मणश्रेष्ठः इच्छेत्, तत् स्त्री सर्वात्मना, स्मितपूर्वकं मधुरं वदन्ती, समर्पयेत्। एवं रविवासरेषु सर्वं विधिं कुर्यात्, प्रस्थमन्नं च दद्यात्, त्रयोदशमासान्। त्रयोदशे मासे सति, सा ब्राह्मणाय शय्यां सर्वोपस्करसंयुक्तां दद्यात्। सा शय्या शिरःस्थानयुक्ता, सुखदा, शुभवस्त्रच्छन्ना, दीपश्छत्रासनैः सहिताः। सा स्वसहधर्मचारिण्याः सह तां शय्यां सुवर्णमुद्राभिः, उत्तमवस्त्रैः, कुण्डलैः, धूपमाल्यगन्धानुलेपनैः अलंकरोति। कामं साक्षात् सह रमया गुडघटस्थं ताम्रपात्रे सुवर्णनेत्रवस्त्रच्छन्ने स्थापयेत्। कांस्यपात्रैः, इक्षुदण्डेन च युक्तं, मन्त्रेण एकां दुहित्रिं च दद्यात्। 'यथा मम कामकेशवयोः भेदो नास्ति, तथा मम सर्वकामाः विष्णोः सदा सिध्यन्तु। यथा कमलं तव देहं न वजति केशव, तथा मम देहोऽपि त्वयि स्थितः स्यात्' इति। ततो ब्राह्मणश्रेष्ठः सुवर्णमूर्तिं गृह्णन् वेदमन्त्रं पठेत्—'कः अयम्? कस्य दत्तम्?' इति। प्रदक्षिणं कृत्वा स आदरात् ब्राह्मणं विसृज्य, शय्यासनादीनि तस्य गृहे नयेत्। ततो यः कश्चित् ब्राह्मणः सुखाय गृहं आगच्छति, सदा सत्कार्यः—विशेषतः रविवासरे। एवं त्रयोदशमासान् द्विजश्रेष्ठं यथाकामं तर्पयेत्; स न स्यात्, अन्यः स्वीक्रियेत्। तस्य अनुमत्याऽन्यं सुन्दरं गृह्णीयात्, यावत् स्वयम् उपस्थितः, आत्मनः योग्यं विघ्नरहितं प्रियसन्तानाय यथार्हं योजयेत्। दैवेन, मानुषेन, स्नेहेन वा, ततः पञ्चाशदष्टकर्माणि यथाशक्ति, शुद्धाचार्य समाचरेत्। एष धर्मः सर्वासां सम्यक् विस्तरशः उक्तः; अतः वेश्याभिः कदापि अत्र अधर्मः नास्ति। यद् पूर्वं मया दानवीभ्यः उक्तं, इन्द्रेण चोक्तं, तत् सर्वं युष्माकं अपि सम्यक् प्रवर्तते। एष धर्मः सौभाग्यवतीनां सर्वपापहरः, अनन्तफलदः; कर्तव्यः, सुन्दरवदनाः। या स्त्री एतत् अखण्डं विधानं कुर्यात्, माधवलोके प्रतिष्ठिता, सा सर्वैः देवगणैः पूज्यते, विष्णोः सायुज्यं लभते। एवमुक्त्वा तपस्वी स्वगृहं प्रतिनिवर्तते, ताः स्त्रियः स्वसख्याः सहिताः व्रतं समाचरिष्यन्ति।