ताः सर्वाः स्वीयान् विशालान् भोगान्, दिव्यान् माल्यान् च गन्धान् च, स्वपत्निं च लोकपतिं अनन्तं अजितं च स्मृत्वा, मुनिं पुरतः स्थित्वा तं दिव्यं पुरीं, नानारत्नगृहयुतां, द्वारकावासिनः सर्वान् च, तत्र देवसमानान् युवान् च पृष्टवन्त्यः। ताः उचुः— "भगवन्, वयं सर्वाः बलात् चौरैः उपहृत्य स्वधर्मात् अपसारिताः, अस्मिन् अवस्थायां शरणं नः भव। त्वं हि पूर्वं केशवेन विदुषा उपदिष्टः, ब्राह्मण, भगवता सह संयोगं प्राप्ताः सन्त्यः कथं वयं वाराङ्गनाः जाताः इति?" ताः तपोधनं पप्रच्छुः— "किं वाराङ्गनानां धर्मः? तं नः कथय। ततः दाल्भ्यः च कैकितायनः च ताः धर्मं व्याख्यास्यतः।" कदाचित् यूयं सर्वाः मानससरोवरस्नाने क्रीडन्त्यः आसन्, तदा नारदः आगतः। तत्र सर्वाः वह्निसुताः पूर्वं अप्सरसः आसन्, अहंकारेण योगविदं तं नारदं न नमित्वा पप्रच्छुः— "कथं नारायणः अस्माकं पतिः स्यात्? उपदिश।" तस्मात् यूयं पूर्वमेव वरं शापं च प्राप्य, मधुमाधवयोः मासयोः द्विशयनदानेन, शापं च लब्धवन्त्यः। शुक्लद्वादश्यां सुवर्णपात्रदानात्, नारायणः अन्यजन्मनि पतिः भविष्यति। मम सौभाग्यं सौन्दर्यं च दृष्ट्वा, मां अनम्य, मां पृष्टवन्त्यः, त्वरितं चौरैः अपहृत्य, वाराङ्गनावस्थां प्राप्स्यथ। एवं नारदशापेन केशवस्य च, कामवशा वाराङ्गनाः जाताः। शृणुध्वं, आर्याः, यत् वक्ष्यामि। कदाचित् सुरासुरयुद्धे, यत्र शतानि देवदानवदानवदैत्यराक्षसानां निपातितानि, तत्र तेषां स्त्रीसहस्राणि, पतिसंयुक्ताः वा बलात् उपभुक्ताः वा, ताः सर्वाः देवराजः संबोधितवान्। "राजगृहे, देवालयेषु च, वाराङ्गनानां धर्मेण वसत, पूजारता भवत। राजानः स्वामिसमा, तेषां पुत्राः च; यथाशक्ति समृद्धिं लप्स्यध्वम्। यः शुल्कं दत्त्वा गृहं वः आगच्छति, तं यत्नेन सेवेत, ऋते छद्मिनः। देवतर्पणपितृतर्पणदिने, गवां भूमेः सुवर्णस्य धान्यस्य च दानं यथाशक्ति कुर्यात्; ब्राह्मणवचनं च पालनीयं। यानि अन्यानि व्रतानि मया सम्यक् उपदिष्टानि, तानि अपि सर्वाः अविचार्य कर्तव्यानि। यदा सूर्यदिने पुष्ये वा पुनर्वसौ हस्तं स्थाप्य, वेदविदः संसारसागरस्य तारणाय इदं पर्याप्तं वदन्ति। तदा स्त्री सर्वौषधैः सम्यक् स्नात्वा, पञ्चबाणस्य अपि साक्षिणी स्यात्; पद्माक्षं कामनामपाठैः पूजयेत्। "कामस्य पादौ कामार्थं, जानु मोहाय, गुप्तं कामनिधिं, गुदं सुखाय—तुभ्यं नमः। नाभिः सुखसिन्धुः, वामभागः उदरं च; हृदयः हृदयेशस्य, स्तनौ हर्षदायिनौ। कण्ठः काङ्क्षाय, वैकुण्ठः मोक्षाय, मुखं आनन्दोत्पत्तये; वामः पुष्पधन्वने, दक्षिणः पुष्पबाणाय। मनः पूजाय, शिरः ऐश्वर्याय, केशाः क्रीडाय; सर्वदेहं भगवत्स्वरूपतया पूजयेत्। शिवाय शान्ताय, पाशाङ्कुशधारिणे, गदायुधाय, पीताम्बराय, शङ्खचक्रधराय नमः। नारायणाय कामात्मने नमः; शमाय, स्नेहाय, सुखाय, श्रीये च नमः। एवं कामस्वरूपं देवेशं गन्धान् माल्यं धूपं नैवेद्यं च समर्प्य, स्त्री प्रवर्तेत। ततः धर्मवित् वेदपारगं ब्राह्मणं आहूय, गन्धान् पुष्पादिभिः पूजयेत्। शालिशस्य एकं प्रस्थं घृतपात्रेण सह दद्यात्, "माधवः तेन तुष्यतु" इति। तस्य ब्राह्मणस्य यद् इच्छति, तद् अन्नं दद्यात्, "एषः कामः सुखार्थः" इति मनसा चिन्तयेत्। यत् स ब्राह्मणः इच्छेत्, तत् स्त्री सर्वभावेन, स्मितपूर्वं मधुरया वाचा, समर्पयेत्। एवं रविवासरेषु सर्वाणि कर्माणि कृत्वा, त्रयोदशमासान् प्रस्थं प्रस्थं च दद्यात्। त्रयोदशे मासे समुपस्थिते, ब्राह्मणाय विशेषशयनं सर्वोपस्करयुक्तं दद्यात्। तत्र शय्यां शिरःस्थानीया सुखयुक्तां, उत्तमांशुकाच्छादितां, दीपश्चर्मछत्रासनसम्पन्नां स्थापयेत्। सहस्वस्रिया सुवर्णमुद्राभिः, उत्तमवस्त्रैः कङ्कणैः, धूपमाल्यगन्धान् च अलंकरोतु। कामं सह पत्न्या गुडघटस्थं ताम्रपात्रे सुवर्णनेत्रच्छदने स्थापयेत्। ताम्रपात्रैः, इक्षुदण्डेन, एकां दुहितरं दद्यात् मन्त्रेण सह। "यथा मम कामकेशवयोः न भेददर्शनं, तथा विष्णोः सर्वकामान् प्राप्नुयाम्। यथा पद्मं तव देहं न वज्रति, तथैव मम देहः अपि त्वया सह, देवेश, सदा स्थितः अस्तु।" इति प्रार्थ्य, ब्राह्मणः सुवर्णमूर्तिं गृह्णन् वेदमन्त्रं पठेत्— "कः अयम्? कस्य एषः दीयते?" इति। एवं स धर्मः, पूर्वशापवशात् प्राप्तः, कामरूपेण पूजनीयः, विष्णोः कृपया मोक्षदः भवति।