सा तु, या पूर्वं वैश्यकुले जाता, पुलोमात्मजा वा, पुरुहूतपत्नी वा, तत्रापि तस्याः सखी एवाभूत्; अद्य तु सा मम प्रियासत्यभामा जाता। कदा चित् स्नात्वा सः वेदमयम् उज्ज्वलमण्डलं प्राप्तवान्, यस्मिन् दिवसे सहस्रकिरणः सूर्यः सहस्रधाराभिः सिञ्चति। एष एव विधिः महेन्द्रमुखैर्वसुभिः, सुरारिभिश्च कृतः; तस्य फलस्य वर्णनं कोटिभिरपि जिह्वाभिः न शक्यते। यदुकुलेश्वरपुत्रः एष विधिः कलिमलनाशनं, अनन्तफलप्रदं च इति घोषयिष्यति; यः तत्र आचरति, तस्य पितरः अपि यमपुरीं गताः, सम्यक् विमुच्यन्ते। यः कश्चित् भक्त्या, परहिताय वा, अत्र पापनाशकं शृणोति वा पठति, सः अस्मिन्नेव जन्मनि सर्वाभीष्टफलानि, चतुर्मुखतुल्यत्वं च, प्राप्नोति। कदाचित् कल्याणिनी नाम पुण्यतिथि, माघमासस्य द्वादशी, पूज्या आसीत्; सा पाण्डुपुत्रेण आचरिता, भविष्यति च भीमादिभिः, अनन्तसुखदायिनी। एवं कथयित्वा, तदा ब्रह्मन्, अहं पुराणेषु वर्णितं वर्णाश्रमप्रभवम्, धर्मशास्त्रनिश्चितं सदाचारं च श्रुतवान्; किं तु, वैश्यस्त्रीणां सदाचारं यथार्थतः श्रोतुमिच्छामि। तस्मिन्नेव युगे, ब्रह्मन्, वासुदेवस्य षोडशसहस्राणि पत्न्यः भविष्यन्ति, पद्मयोनिन्। ताभिः सह वसन्तकाले, कोकिलभ्रमरसंघातमध्यगे, विकसत्पद्मवने, मारुतचालिते तटस्थे सरसि— यत्र सुरापानसमृद्धसमाजे, ताभिः पतिव्रताभिः भूषिते, शोभनलोचनः, मल्लिकामालाविलसितकचः, रमां लप्स्यते। तत्र शत्रुपुरजित् साम्बः मार्गेण आगत्य, कामदेवसदृशः सर्वाभरणभूषितः दृश्यते। ताः स्त्रियः, तं कामापङ्गैः पश्यन्त्यः, कामबाणदग्धाः, हृदये काममोहं वर्धयिष्यन्ति। तदा सर्वज्ञः भगवान्, ज्ञानचक्षुषा पश्यन्, ताः शप्त्वा वदिष्यति— 'लोभकामसंयुक्तेन कर्मणा, मम अनुपस्थिते, चौराः सर्वाः वहिष्यन्ति।' ततः शार्ङ्गधन्वना देवेन प्रसादिते, प्रभुः सर्वभूताधिपः, ताः शापार्ताः स्त्रियः इत्युक्त्वा, भविष्यसुखदं व्रतम् उपदिश्य, द्वारवत्याः स्वगृहं गतवान्। दीर्घकाले गते, पृथिव्याः भारहरणे, मौसलविनाशे, केशवस्य स्वर्गारोहणे— यदुकुलस्य नाशे, चौरैः पराजिते, अर्जुनस्य बलहरणे, कृष्णपत्नीः चौरैः हृताः, दास्यां नीताः, समुद्रं प्राप्ताः। ताः दुःखार्ताः तिष्ठन्त्यः, ब्रह्मन्, योगबलसम्पन्नः महातपस्वी दाल्भ्यऋषिः तत्र आगमिष्यति। ताः जलार्घ्यादिना पूजनं कृत्वा, पुनः पुनः प्रणम्य, अश्रुपूर्णलोचनाः, विलपन्त्यः तिष्ठन्ति। स्वानुभूतमहाभोगान्, दिव्यमाल्यानुलेपनं, पतिं च जगन्नाथं, अनन्तमजय्यं च स्मरन्त्यः, ऋषेः पुरतः स्थित्वा, सा दिव्यपुरी, रत्नमन्दिरसमूहः, द्वारकावासिनः, देवसदृशाः युवानः च, एतान् पृच्छन्ति। 'नाथ, वयं सर्वाः चौरैः बलात् उपभुक्ताः, स्वधर्मात् अपवृत्ताः; अस्मिन् अवस्थायां नः शरणं भव। पूर्वं त्वं, विप्र, केशवेन धर्मज्ञेन उपदिष्टः; किं कारणं, भगवता संयोगं प्राप्य, वयं वेश्याभावं प्राप्ताः?' 'तपस्विन्, वेश्यायाः धर्मं वद; दाल्भ्यः च कैकितायणः च ताः स्त्रियः तदनन्तरं धर्मं व्याख्येयुः। एकदा यूयं सर्वाः मानससरोवरस्नाने क्रीडन्त्यः, नारदः आगतः। सर्वाः अग्निकन्यकाः पूर्वं अप्सरसः आसुः; गर्वात्, न कृताञ्जलयः, तं योगविदं पृष्टवन्त्यः— "कथं नारायणः अस्माकं पतिः स्यात्? शिक्षय।" तस्मात्, यूयं पूर्वं वरं च शापं च प्राप्तवत्यः; मधुमाधवयोः द्विसंयोगं दत्त्वा। शुक्लपक्षद्वादश्यां सुवर्णपात्रदानात्, नारायणः पुनर्जन्मनि पतिः भविष्यति। मम सौभाग्यरूप्यदर्शने स्पर्धया, न नमित्वा, मां पृष्टवन्त्यः, शीघ्रं चौरैः हृताः, वेश्याभावं प्राप्स्यथ। एवं नारदशापेन, केशवस्य च, यूयं सर्वाः कामवशाद् वेश्याभूताः। इदानीं मम वचनं शृणुत। पूर्वं सुरासुरयुद्धे, यत्र शतशः सुरदानवदित्या राक्षसाश्च निपातिताः— तत्र तेषां स्त्रीसहस्राणि, शतशः च, या वा पत्न्यः, या वा बलात् उपभुक्ताः, ताः सर्वाः देवाधिपतिना उक्ताः। 'राज्ञः स्वामिनः समाः, तेषां पुत्राश्च; सर्वाः यथाशक्ति समृद्धिं प्राप्स्यथ। यः कश्चित् दक्षिणां दत्त्वा गृहं आगच्छति, सदा, तं सेवा यत्नेन कार्यः, मिथ्याचारी विहाय। दैवतपितृदिने, गवां भूमेः सुवर्णधान्यदानं, यथाशक्ति, दातव्यं; ब्राह्मणवचनानि पालनानि। यच्चान्यद् व्रतम् अहं सम्यक् उपदिशामि, तत् सर्वाभिः अकिञ्चनं कर्तव्यम्। एष एव संसारात् परित्राणाय वेदवित् प्रतिपादितः— यदा सूर्येण सह पुष्ये वा पुनर्वसौ हस्तः। तस्मिन् काले, स्त्री सर्वौषधैः सम्यक् स्नानं कृत्वा, पञ्चबाणस्यापि साक्षित्वं लभते; सः कमलनयनं कामनामाभिः पूजयेत्।