एकदा अस्मिन सभायां दिव्यतेजस्वी भगवान् स्वपत्नीभिः वृष्णिभिः दानशीलराजभिः च सह उपविश्य स्थितः। तं समयं कुरवः, देवाः, गन्धर्वाः च समन्तात् संपरिवृत्य, कैटभवधं श्रीकृष्णं धर्मसम्बद्धानि पुराणकथाः श्रावयन्तः आसन्। तेषां कथानां समाप्त्यां बलवान् भीमसेनः धर्मस्य गुह्यभागं, यं त्वं अपि पृच्छसि, तत्त्वस्वरूपं पृच्छति स्म। ततः ब्राह्मण, स एव तस्य धर्मस्य कर्ता भविष्यति; पाण्डुपुत्रः वृकोदरः महाबलः तस्य धर्मस्य प्रवर्तकः च कर्ता च भविष्यति। तस्मै अहं तीक्ष्णं वृकनामकं जठराग्निं दत्तवान्; अतः स वृकोदरः धर्मात्मा अभवत्। स बुद्धिमान्, शान्तस्वभावः, नागसमूहबलसम्पन्नः, महात्मा, अजरः, श्रीमान्, कामदेवोपमः च भविष्यति। एष तपस्याः तीव्रत्वात्, शक्तिरहितेषु अपि धर्मात्मसु, सर्वव्रतानि अतिक्रान्ति। वासुदेवः, विश्वात्मा, जगद्गुरुः, एतत् व्रतम् व्याख्यायिष्यति, यः सर्वयज्ञफलप्रदः सर्वपापक्षयकारकः च। एष सर्वदुष्टता-नाशकः, सर्वैः देवैः पूजितः, पवित्रतमः, शुभतमः, प्राचीनतमः च भविष्यत्। यदि भवतः अष्टमी, चतुर्दशी, द्वादशी वा अन्येषु शुभदिनेषु उपवासं कर्तुं न शक्यते, तदा एतत् पावनं पापनाशनं दिनं विधिवत् उपवास्य विष्णोः परमं स्थानं प्राप्स्यसि। शुक्लपक्षे माघमासस्य दशमी आगच्छति चेत्, तदा तिलैः स्नात्वा घृताभिषेकं कर्तव्यं। तद्वत् आकाशे ‘नारायण’ इति उच्चार्य विष्णुं पूजयेत्; कृष्णस्य पादयोः पूजां कृत्वा सर्वात्मने शिरसा नमः कुर्यात्। ‘वैकुण्ठ’ इति वदन् वैकुण्ठस्य वक्षसि, श्रीवत्सलक्षणधारिणि पूजां कुर्यात्; शङ्खचक्रगदापद्मानि च, तद्वत् नारायणस्य भुजेषु क्रमशः पूजां कुर्यात्। ‘दामोदर’ इति वदन् उदरे पूजां कुर्यात्; कट्यां पञ्चशराय; जङ्घायां श्रीपतये; जानुयुग्मे भूतभर्त्रे। श्यामाय नमः, जङ्घाय; पदयोः जगत्कर्त्रे; देवी, शान्ति, लक्ष्मी, श्री, तेषु नमः। पोषाय, तुष्टये, धैर्याय, हर्षाय पुनः पुनः नमः; पक्षिराजाय, वातवेगाय, विषहराय गरुडाय सदा पूजां कुर्यात्। एवं गोविन्दं, उमापतिं, विनायकं च गन्धपुष्पधूपैः, विविधैः नैवेद्यैः पूज्य। ततः गोदुग्धेन कृतं कृसरं वा घृतयुक्तं भक्षयित्वा, शतपदं गन्तव्यम्। न्यग्रोधदन्तकाष्ठखदिरदण्डं गृहीत्वा, पूर्वदिशं वा उत्तरदिशं मुखं कृत्वा, मुखं प्रक्षाल्य दन्तधावनं कुर्यात्। सन्ध्याकाले सन्ध्योपासना कृत्वा, ‘नारायणाय नमः, त्वां शरणं गतः’ इति वदेत्। एकादश्यां उपवास्य केशवस्य विधिवत् पूजां कृत्वा, रात्रिं जागरणं कुर्यात्, क्षीरस्नानं च। द्वादश्यां घृताहुतिं ब्राह्मणैः सह सम्यक् अग्नौ समर्प्य, तदनन्तरं क्षीरसम्पादितं भोजनं कुर्यात्। ‘अहं एतत् संयम्य करिष्ये, मे विघ्नं न भवतु’ इति वदित्वा, भूमौ शयनं कुर्यात्, पुनः पुराणकथाः शृणुयात्। तदनन्तरं प्रभाते नृपते, नदीं गत्वा, पूर्ववत् मृदया स्नानं कृत्वा, पाखण्डिनः वर्जयेत्। प्रातःकाले पूजां कृत्वा, पितृभ्यः तर्पणं दत्त्वा, हृषीकेशं सप्तलोकैकनाथं नमित्वा। गृहमुखे भक्त्या, दशहस्तं वा अष्टहस्तं वा यवनं निर्माय, तत्र चतुर्हस्तं वेदीं शोभनां निर्माय, तत्र चतुर्हस्तं द्वारं स्थापयेत्। तत्र घटं स्थापयित्वा, दिशापालान् पूजयेत्; तदनन्तरं छिद्रेण जलं पूरयित्वा, कृष्णाजिनेन उपविश्य, तस्य जलप्रवाहं रात्रिं शिरसि धारयेत्। तद्वत् विष्णोः शिरसि क्षीरधारां कुर्यात्, तत्र हस्तप्रमाणं योनिरूपं अग्निकुण्डं त्रिपरिधि निर्माय। ब्राह्मणैः सह, यज्ञवेद्यां, योनिरूपमुखं कृत्वा, यथैकाग्नौ, विष्णुमन्त्रैः, यवघृततिलैः हविः समर्पयेत्। गोदुग्धयुक्तं वैष्णवं हविः विधिवत् समर्प्य, तत्र निष्पावार्धमात्रं घृतधारां कुर्यात्। तेषां त्रीणि दश जलघटान्, विविधैः नैवेद्यैः शुभ्रवस्त्रैः अलङ्कृतान् स्थापयेत्। उदुम्बरपात्रैः, पञ्चरत्नैः अलङ्कृत्य, चतुर्भिः बह्वृचैः उत्तरमुखैः अग्निहोत्रं कुर्यात्। चतुर्भिः रुद्रपाठकैः यजुर्वेदनिष्ठैः, चतुर्भिः सामवेदीभिः वैष्णवसाम्ना, अरिष्टगणेन सह, सर्वतः गायनं कुर्यात्। तैः द्वादशब्राह्मणैः वस्त्रपुष्पगन्धमण्डनैः, सुवर्णसूत्रकृताङ्गुलीयककङ्कणैः पूजां कुर्यात्। धनविषये कपटं वर्जयित्वा, वस्त्रशय्यादानं कुर्यात्, रात्रिं गीतनादैः शुभसंगीतैः उपनयेत्। आचार्याय द्विगुणं सर्वं दातव्यम्; ततो द्वादशी समाप्तायां त्रयोदश्यां प्रभाते उत्तिष्ठेत्। कुरुष्रेष्ठ, सुवर्णमुखीः, दुग्धदायिनीः, सदाचारसम्पन्नाः, कांस्यदोहनीयुक्ताः गौः दातव्यम्। रजतपादाः, वस्त्रालङ्कृताः, चन्दनलेपनाः, विविधैः भोज्यैः तृप्ताः, भक्त्या ताः गौः दातव्यम्। एवं विधिना महात्मा धर्मव्रतम् आचरित्वा, सर्वपापविनाशनं पुण्यं विष्णोः परमं स्थानं प्राप्नोति।