यः सप्तार्घ्यान् सम्यग् ददाति, स सप्त लोकान् प्राप्नोति; यश्च एतत् सर्वजीवन्तं समाचरति, स परं ब्रह्म प्राप्नोति। यः कश्चिद् इह द्विजर्षिसुताय मुनये समर्पणस्यैतदाख्यानं पठति वा शृणोति वा चिन्तयति वा, स विष्णोः पदे सुरगणैः पूज्यते। अथ जनार्दनं प्रति—“हे देव, तद् मे ब्रूहि यत् कल्याणं स्वास्थ्यं च ददाति, परत्र च अक्षयपुण्यं, भोगमोक्षप्रदं च भवति।” इति पृष्टे, स देवः—पुरा देवी पृष्टवती, तदा नगरान्तकः कैलासशिखरे स्थितः जगद्विभ्रममायां व्याख्यातवान्। तस्यैव धर्म्यम् रमणीयं चैतदाख्यानं, भोगमोक्षफलप्रदं, अहं ते कथयामि। शृणु, हे देवी, मानवस्त्रीपुंसोः परं पुण्यकरं पूजनं, यत् अनन्तपुण्यदं भवति। नभस्ये वा वैशाखे वा शुभमार्गमूर्धनि, शुक्लपक्षस्य तृतीयायां स्नानं सम्यक् कुर्यात्, पीतसर्षपैः सह। ततः गोमूत्रयुक्तं गोरोचनं, सुस्निग्धं गोमयदधिचन्दनैः मिश्रितं तिलकं ललाटे धारयेत्—एतत् सर्वदा श्रीसंपदं स्वास्थ्यं च ददाति, ललितायाः प्रियतमा च। प्रतिपक्षतृतीयायां शुचिवस्त्राणि पुरुषः धारयेत्; स्त्री तु संयता रक्ताम्बरधारिणी स्यात्। विधवा रक्तरोचना-रञ्जितवस्त्राणि धारयेत्; कुमारी श्वेतवस्त्रधारिणी। ततः पञ्चगव्येन, क्षीरैः, मधुना, पुष्पसुगन्धिततोयेन च, देवीं स्नापयेत्। श्वेतपुष्पैः फलैः विविधान्नैः, धान्यजीरकतिललवणगुडक्षीरघृतैः, देवी पूजनीया। श्वेतशालिसर्षपैः च, प्रतिपक्षे पादादारभ्य सदा पूज्या, हे सुन्दरानने। तस्याः पादयोः वरप्रदायै नमः; गुल्फयोः श्रीं नमः; जानुनोः अशोकायै; जान्वोः पार्वत्यै नमः। ऊरुषु मङ्गलकारिण्यै, श्रोणिषु वामदेव्यै, उदरे पद्मोदरायै, उरस्यां कामश्रीयै नमः। हस्तयोः सौभाग्यदायिन्यै, भुजयोः हरप्रियायाः सौन्दर्याय, मुखे दर्पणवासिन्यै, स्मिते प्रेमदायिन्यै नमः। नासिकायां गौर्यै, नेत्रयोः उत्पलायै, ललाटे तुष्ट्यै, केशेषु कात्यायन्यै, शीर्षे च नमः। गौर्यै, धिष्ण्यायै, कान्त्यै, श्रीये, रम्भायै, ललितायै, वासुदेव्यै पुनः पुनः नमः। एवं सम्यक् पूज्य, अग्रे केशरलेपितद्वादशदलपद्मं चित्रयेत्, मध्ये चिह्नं कुर्यात्। पूर्वदिशि गौर्याः, ततोऽपर्णायाः, दक्षिणे भवान्यै, ततो रुद्राण्यै च स्थानं दद्यात्। पश्चिमे सौम्यायै, या मदनसहितं वसति; वायव्ये पाटलायै उग्रायै; तयोर्मध्ये उमायै च। मध्ये शुभां पुण्यशीलां कुमुदां रुद्रसहितां स्थापयेत्, पद्ममध्योपरि ललितां पुष्पैः अक्षतैः वा तोयेन वा, ससन्मानं निवेश्य। गीतिस्वनैः शुभैः सन्नादैः, पुण्यस्त्रीभिः सह पूजां कुर्यात्; रक्ताम्बरैः, रक्तमाल्यैः, चन्दनैः च भूषयेत्; शिरसि सिन्दूरं स्नानचूर्णं च क्षिपेत्। सिन्दूरकेशराभ्यां स्नानं श्रेष्ठम्; तथा गुरोः पूजनं यत्नेन कुर्यात्। यत्र गुरुः न पूज्यते, तत्र सर्वकर्म व्यर्थं भवति। नभस्ये नीलोत्पलैः गौर्याः पूजनं सदा; आश्वयुजे कर्तिके च बन्धुजीवपुष्पैः, शतपत्रके पद्मैः। मार्गशीर्षे मालतीपुष्पैः, पौषे पीतेन कुरण्टकेन, माघे कुन्दकेशरपुष्पैः, सिन्दुवारमालतीभ्यां माघे, फाल्गुने उमा पूज्या। चैत्रे मालतीनां अशोकपुष्पाणां च, वैशाखे सुगन्धिपाटलैः, ज्येष्ठे पद्ममन्दाराभ्यां, आषाढे नवपद्मैः, श्रावणे कदम्बमालतीभ्यां सदा पूज्येत। गोमूत्रं, गोमयम्, क्षीरम्, दधि, घृतम्, कुशतोयं, बिल्वपत्रम्, अर्कपुष्पम्, यवम्, गोशृङ्गतोयं च। पञ्चगव्यं बिल्वं च क्रमशः सेवेत; एष विधिः भाद्रपदादारभ्य निर्दिष्टः। शुक्लपक्षतृतीयायां, हे सुन्दरानने, श्रद्धया वस्त्रैः, माल्यैः, चन्दनैः पूजां कुर्यात्। पुरुषाय पीतवस्त्रं, स्त्रियैः कौसुम्भवर्णं दद्यात्; निष्पावम्, अजाजीं, लवणं, इक्षुं, गुडं च समर्पयेत्। फलानि, पुष्पाणि, सुवर्णपद्मानि च दद्यात्। यथा, हे देवी, देवेशः त्वां कदापि न जहाति, एवं मामपि अनन्तदुःखसंसारसागरात् उद्धर। कुमुदा, विमला, अनन्ता, भवानी, सुधा, शिवा, ललिता, कमला, गौरी, सती, रम्भा, पार्वती—एता देव्या नवभ्यः प्रभृति मासेषु तुष्ट्यै प्रार्थयेत्; व्रतसमाप्तौ सुवर्णपद्मशय्यां दद्यात्। चतुर्विंशतिप्रद्वन्द्वानि, दशद्वन्द्वानि, द्विद्वन्द्वानि, अष्टषट् द्वन्द्वानि, प्रतिमासं यथायोग्यं पूजयेत्। आदौ गुरवे समर्प्य, ततः शेषान् बुद्धिमान् पूजयेत्। एषा तृतीयाविधिः अनन्तफलप्रदा इति कथ्यते। हे पापहरे, सौभाग्यस्वास्थ्यवर्धिनि, लोभात् कदापि तस्याः अपराधं न कुर्यात्; स्त्री वा पुरुषो वा, धनलोभात् पतनं प्राप्नोति। यदि स्त्री गर्भिणी, प्रसूता, रात्रौ उपोषिता, कुमारी, अथवा रोगिणी, तदा अशुचिः स्यात्; तदा अन्यः यत्नेन विधिं समाचरेत्। यः कश्चिद् एतां तृतीयाविधिं अनन्तफलप्रदां समाचरति, स शिवार्क्षे कोटिकल्पशतं पूज्यते। अपि च, धनहीनः अपि, त्रिवर्षं पुष्पमन्त्रविधिना उपोषणं कृत्वा, तद् फलम् आप्नोति। स्त्री, कुमारी वा विधवा वा, यः एतत् समाचरति, स गौर्याः प्रसादेन तद् एव फलम् आप्नोति, प्रियं भवति।