अर्धनारीशहराय नमः, असिताङ्ग्यै नासिकायै च, उग्राय लोकनाथाय पुनः, ललिताय भ्रूभ्यः पुनः पुनः नमस्कारः। शर्वाय नगरान्तकाय, वासव्यै केशाय, श्रीकण्ठनाथाय च, शिवस्य केशपूजनं कर्तव्यम्। भीमोग्रसमरूपिण्यै शिरसे, सर्वव्यापिने च नमः। एवं शिवं सम्यक् पूजयित्वा, सौभाग्याष्टकं पुरतः स्थापयेत्, यत्र लाजाः, कुंकुमं, क्षीरं, जीरकं च सन्ति। तत्र च लवणं, सप्तविधं धन्यं, सप्तविधं धान्यम्, इति सर्वं सौभाग्याय दद्यात्, तेन तत् सौभाग्याष्टकं इति प्रसिद्धं। एवं सर्वं शिवस्य पुरतः समर्प्य, रात्रौ शृङ्गोदकं पिबेत्, भूमिकमलं च तथा। पुनः प्रभाते, स्नानजपादिकं कृत्वा, शुचिः सन्, द्विजदम्पती पूजयेत्, वस्त्रैः, माल्यैः, भूषणैः च। सौभाग्याष्टकं सुवर्णपादुकायुग्मं च ललितायै समर्प्य, तद्ब्राह्मणाय दद्यात्। एवं संवत्सरमेकं, प्रतिमासं तृतीयायां, सततं श्रद्धया नियमानुष्ठानं कार्यम्। एतानि सम्यक् शृणु विशेषविधानानि—भोजनकाले दानस्य च मन्त्रस्य नियमः। चैत्रे शृङ्गोदकं, वैशाखे गोमयं पुनः। ज्येष्ठे मन्दारपुष्पं, बिल्वपत्रं शुद्धं, श्रावणे दधि, भाद्रपदे कुशोदकं। आश्वयुजे क्षीरं, कार्त्तिके दधिसंयुक्तं घृतं, मार्गशीर्षे गोमूत्रं, पौषे घृतं पिबेत्। माघे कृष्णतिलाः, पञ्चगव्यं च, फाल्गुने ललिता-विजया-भद्रा-भवानी-कुमुदा-शिवेति नामानि जपेत्। तथा वासुदेवी-गौरी-मङ्गला-कमला-सती-उमेत्यादीनि स्मरेत्, तेषां तुष्ट्यै समर्पणं कुर्यात्। मल्लिका, अशोक, पद्म, कदम्ब, नीलोत्पल, मालती, कुब्जक, करवीर, बाण, नवकुङ्कुमं, सिंधुवारेति पुष्पाणि मासानुसारतः पूज्यन्ते। जपापुष्पं, कुसुम्भं, मालती, शतपत्रं च यथालाभं समर्पणीयम्, सर्वदा करवीरं श्रेष्ठम्। एवं संवत्सरपर्यन्तं नियमेन व्रतम् आचरितव्यम्। स्त्री वा भक्त्या, कन्या वा, शिवं पूजयित्वा, व्रतान्ते सर्वोपस्करयुक्तं शय्यादानं दद्यात्। तत्र सुवर्णमय्यौ उमामहेश्वरप्रतिमे, वृषं च गोभिः सहितं शय्यायाम् स्थाप्य, ततः ब्राह्मणाय समर्पयेत्। यथाशक्ति अन्यद्वयं वस्त्रादिभिः, धान्याभरणगवां दानेन, समृद्ध्या सत्कारः कर्तव्यः; अलोभेन, अहङ्कारवर्जितेन पूजनं विधेयम्। यः कश्चित् एतद्व्रतं सौभाग्यशय्याख्यं सम्यक् आचरति, स सर्वान् कामान् प्राप्नोति, परमां गतिं लभते; अल्पं फलं त्यक्त्वापि व्रतम् आचरितव्यम्। यः कीर्तिं कामयते, स मासे मासे लभते; सौभाग्ययुक्तः, आरोग्यवान्, रूपवान्, दीर्घायुष्मान्, वस्त्राभरणसम्पन्नः, त्रिशतकोटिवर्षाणि तस्य न हानिः। यः द्वादशवर्षाणि, सप्ताष्टवर्षाणि वा एतद्व्रतम् आचरति, स श्रीकण्ठगृहे त्रिसहस्रयुगपर्यन्तं देवैः पूज्यते। स्त्री वा कन्या वा, सा अपि तद्वत् फलमवाप्नोति, देवीस्मितेन पूजिता। यः शृणोति वा, दातुं संकल्पयति वा, स विद्याधरत्वं लभते, दिवि चिरकालं वसति। पूर्वं मदनः, शतधन्वा, कृतवीर्यात्मजः, वरुणः, नन्दिनः च अत्रैतद्व्रतं कृतवन्तः; इदानीं जातस्य किमु फलम्? भूर्लोकः, भुवर्लोकः, स्वर्लोकः, महर्लोकः, जनलोकः, तपोलोकः, सत्यलोकः—एते सप्त देवलोकाः कथ्यन्ते। केन प्रकारेण सर्वेषां स्वामित्वं प्राप्यते? अस्मिन्लोके किमर्थं शुभरूपं, दीर्घायुः, सौभाग्यं, वित्तसमृद्धिं च लभ्यते, नगरनाथ? पुराकाले अग्निः वायुसहितः, इन्द्रेण देवद्विषां विनाशाय प्रेषितः। सहस्रशः असुराः दग्धाः सन्तः, तदा तारकः, कमलाक्षः, कालदंष्ट्रः, परावसु, विरोचनः च रणभूमिं परित्यज्य पलायिताः। जलनिधिं प्रविश्य तत्र स्थितवन्तः; किन्तु अग्निवायुभ्यां तैरपि न शक्या निग्रहणं, उपेक्षिता एव। ततः प्रभृति, देवान्, मानवान्, चराचरान् च पीडयन्तः, पुनः जलं प्रविश्य, सर्वान् ऋषीन् अपि क्लेशयन्तः। एवं पञ्चसप्तसहस्रवर्षाणि, जलदुर्गरक्षिता बलवन्तः, त्रैलोक्यं पीडयन्तः। ततः अन्ते, अग्निवायू, इन्द्रेण प्रेरितौ, आज्ञापितौ—'एष सागरः शोष्यताम्!' इति। 'एष हि वरुणालयः शत्रूणां शरणं जातम्; तस्मात् अद्यैव युवाभ्यां विनाशनीयः।' इति इन्द्रवचनात्, तौ शक्रं प्रति ऊचतुः—'एष सागरविनाशः धर्म्यः नास्ति।' जीवसमूहमहानाशः स्यात्, तस्मात् न वयं एतत्पापं कर्तुमर्हामः। एकयोजनपरिमितेऽपि अस्मिन्नेव कोटिशः प्राणी वसन्ति; कथं तर्हि तस्य विनाशः युक्तः? एवं उक्ते, इन्द्रः कोपेन रागेण नेत्राभ्यां ज्वलन्निव, उवाच—'अमृताः धर्माधर्ममिश्रं न प्राप्नुवन्ति; विशेषतः युवयोः, महत्त्वधारिणोः, एवं कर्तव्यम्।' 'युवां वायुसहिता, ममाज्ञां अवज्ञाय, मुनिव्रतं हिंसावर्जनं च स्वीकृत्य, शत्रौ धर्मार्थविरुद्धमाचार्य, अग्ने, एवं कृतवन्तौ।' एवं सप्रेमं, श्रद्धया, नियमेन, विविधैः उपचारैः, सौभाग्यशय्याव्रतम् आचर्यम्।