यदिह किञ्चिदस्ति दातव्यमत्र, तत्सर्वं स्वार्थसिद्धये द्विजातिभ्यः दातव्यमिति शास्त्रवचनम्। तस्मात्, हे हिरण्यगर्भ, अच्युत, रुद्ररूप, सर्वकामान् पूरयस्व। पुरुषोत्तमं लक्ष्म्या सह स्वपत्नीसमेतं सुवर्णशय्यां मन्त्रेण, ग्रन्थिवर्जितां दोषरहितां च, दातव्यां। यथा विष्णुभक्तानां कुतोऽपि दुःखं न जायते, तथा केशवस्य परमभक्तिं, सौन्दर्यं, आरोग्यं च लभते। हे जनार्दन, यथा तव शय्या लक्ष्म्या कदापि रिक्ता न भवति, तथा ममापि शय्या जन्मनि जन्मनि रिक्ता न भवतु, हे कृष्ण। एवं वस्त्र-माल्य-तिलकादिकं नक्षत्रपुरुषज्ञाय समर्प्य, ब्राह्मणं विसर्जयेत्। सर्वेषु नक्षत्रेषु उपवासं कृत्वा, तैल-लवणादि यथाशक्ति, वित्तद्रोहवर्जितः, भक्षयेत्। एवं विधिना नक्षत्रपुरुषं पूज्य, सर्वकामानवाप्नोति, विष्णुलोके च पूज्यते। यानि ब्रह्महत्यानि वा, अन्यत्र वा, स्वकृतानि वा, पितृकृतानि वा, सर्वाणि पापानि नश्यन्ति। यः पुरुषः श्रद्धया या स्त्री वा, एतद्व्रतम् आदरेण पठति, शृणोति, वा, स कलीमलविनाशकं मुरारिगुणफलप्रदं च प्राप्नोति। यदि कश्चिदुपवासं कर्तुं न शक्नोति, तस्य च तदेव फलमिच्छतः, अभ्यासाभावे, रोगे वा, किमुत्तमं व्रतम्? अनशक्तानां रात्रौ भोजनं अनुमतं, तत्रापि महत् अक्षयपुण्यं प्राप्यते। एतदादित्यशयनव्रतम्, यथावत् शङ्करपूजनपूर्वकं, नक्षत्रविशेषेषु पुराणज्ञैः निर्दिष्टम्। सप्तम्यां हस्तनक्षत्रे, रविवासरे, अथवा सूर्यसंक्रान्तौ, सर्वकामार्थं सा तिथि: सर्वत्र पुण्या। उमामहेश्वरौ सूर्यनामभिः पूजनीयौ; शिवलिङ्गे सूर्यपूजां कृत्वा, यथाविधि पूजां कुर्यात्। उमापतेः रवेश्च न कश्चिद्भेदः; तस्मात्, गृह एव शम्भुं पूजयेत्। हस्ते सूर्याय नमः; पादयोः अर्काय; गुल्फे चित्राय; जङ्घायां स्वात्यां पुरुषोत्तमाय; जानुनीं विशाखायां धात्रे। अनुराधायां सहस्रभान्वोर्वोः नमः; ज्येष्ठायां अनङ्गाय गुप्ते; श्रोण्यधः इन्द्रसोमाभ्यां नमः। पूर्वोत्तराषाढयोः नाभौ त्वष्ट्रे सप्ततरङ्गमाय; श्रवणे तिक्ष्णांशवे उदरे; धनिष्ठायां विकर्तनाय पृष्ठे नमः। जलाधिपे नेत्रे तमोनाशकाय पूजनीयम्; पूर्वोत्तराभाद्रपदयोः भुजौ चण्डकराय। हस्तयोः सामपतये पूजा; रेवत्यां नखेषु पूजा; अश्विन्यां सप्ताश्वरथाय नमः। भरण्यां कठोरस्थाने कण्ठे दिवाकराय; अग्निरिक्षाय ग्रीवायाम्; रोहिण्यां अम्बुजेशाय अधराय नमः। मृगे दन्तेषु मुरारये पूजा; हरये नमः; जिह्वायां सवित्रे; नासायां शंकराय पुनर्वसौ च। ललाटे कमलप्रियाय पूजा; पुष्ये केशेषु वेददेहाय; सर्पे शिरसि देवप्रियाय; मघायां कर्णयोर्गोगणेशाय। पूर्वफल्गुन्यां शम्भोः नेत्रे गवां ब्राह्मणानां च पूजार्थं; उत्तरफल्गुन्यां भ्रूवोर्विश्वेश्वराय पूजा। पाशाङ्कुशत्रिशूलपद्मकपालसर्पचन्द्रधनुष्मते नमः; गजासुरकामपुरान्धकाद्युपशमकारणमूलाय शिवाय नमः। एवं शस्त्राणि चान्ये च विश्वेश्वरस्य पूजनीयानि; शिवं पूजयित्वा, तत्र तैलशाकमांसलवणोच्छिष्टवर्जितं भोजनम्। एवं रात्र्युपवासं कृत्वा, पुनर्वसौ उदुम्बरपात्रे सर्पिषा सह, सालीप्रस्थं दातव्यं द्विजाय। पात्रे निधाय, सुवर्णेन सह ब्राह्मणाय दद्यात्; सप्तम्यां व्रतसमाप्तौ युग्मवस्त्रं दद्यात्। चतुर्दश्यां नारदवर्षे, ब्राह्मणान् गुडक्षीरसर्पिसंयुक्तैः भक्त्या भोजयेत्। ततोऽष्टपत्रं मध्यकर्णिकायुतं सुवर्णपद्मं, शुद्धं, अष्टाङ्गुलपरिमाणं, माणिक्यदलशोभितं निर्मापयेत्। विशिष्टं शय्यां, ग्रन्थिदोषवर्जितां, शिरःस्थलासनवातायनयुक्तां च, सुसज्जयेत्। पात्रपादत्रचत्रचामरसनाभरणफलवस्त्रस्नान्यादि तत्र स्थापयेत्। तत्र पद्मं निधाय, गुणैः भूषयित्वा, पिङ्गलां सुभगां सुस्निग्धां, वस्त्रयुक्तां, दुह्यमानां, गोरूपिणीं स्थापयेत्। रजतपादां सुवर्णशृङ्गां, वत्सयुक्तां कांस्यदोहनपात्रसहितां, पूर्वाह्णे मन्त्रेण दद्यात्, तस्यां न अतिक्रामेत्। हे सूर्य, यथा तव शय्या सर्वदा पूर्णा, दीप्तिमती, स्थिरा, श्रीमन्ती, रम्या च, तथा ममापि सिद्धयः सन्तु। देवाः यथा त्वत्तः श्रेष्ठं न जानन्ति, तथा मां संसारसागरात् उद्धर। ततः प्रदक्षिणं कृत्वा, प्रणम्य, सर्वं शय्यादिकं ब्राह्मणगृहं नयेत्। एतद्व्रतं चन्द्रशेखरस्य, पापात्मने, कपटीने, कुतर्कदूषिताय, निन्दकाय, अतिशठाय, न प्रकाशयेत्। श्रद्धावान् संयतात्मा चेद्, तस्मै गूढमिदं कथयेत्; शिवदं हि तद्। वेदवित् वदन्ति—एकं अक्षरं अपि अत्र, महापापं नाशयति। यो जनः बन्धुसुतधनभार्यावियोगं प्राप्य, देवताः तर्पयति, स रोगं न प्राप्नोति, न दुःखं, न क्लेशं; या स्त्री अपि एतद्व्रतम् श्रद्धया करोति, सा अपि दुःखं न प्राप्नोति।