तस्मिन्नेव काले, यः शुद्धचित्तः पूर्णिमायां गोघृतसहितं दानं करोति, स वरुणलोकं प्राप्नोति; तज्ज्ञानं द्विजाः त्रयःसप्ततिसहस्राणि इति विदुः। तत्र श्वेतकल्पे, वायुः धर्मान् उवाच; यत्र वायुसंबद्धं पुराणं रुद्रमहत्त्वयुक्तं तिष्ठति, तत् पुराणं चतुर्विंशतिसहस्राणि इति कथ्यते। श्रावणमासे श्रावणपूर्णिमायां, यः गोमिश्रितं गुडं वृषभसहितं गृहीतव्राह्मणाय ददाति, स शुद्धात्मा शिवलोकं कल्पपर्यन्तं वसति। यत्र गायत्र्याः सन्दर्भे धर्मविस्तारः वृतासुरवधसहितः वर्णितः, तत् भागवतं इति प्रसिद्धम्। सरस्वतकल्पमध्ये, ये पुरुषश्रेष्ठाः उपस्थिताः, तेषां कर्मणां वृत्तान्तः भागवतं इति कथ्यते। यः लिखित्वा सुवर्णसिंहसहितं भाद्रपदपूर्णिमायां ददाति, स परमं पदं प्राप्नोति; तत् पुराणं अष्टादशसहस्राणि इति प्रसिद्धम्। यत्र नारदः धर्मान् महाकल्पसम्बद्धान् उवाच, तत् नारदीयं इति विंशतिपञ्चसहस्राणि इति कथ्यते। अश्विनपञ्चदश्यां यः गोसहितं ददाति, स परमसिद्धिं प्राप्नोति या पुनः दुरलभा। यत्र शाकुन्तिके धर्माधर्मविचारः ऋषिप्रश्नानां उत्तररूपेण धर्मनुष्ठानैः वर्णितः, सर्वं तत्र मार्कण्डेयेन विस्तारतः कथितम्; तत् पुराणं नवसहस्राणि इति मार्कण्डेयः इह उच्यते। यः लिखित्वा सुवर्णहस्तिसहितं कार्तिके ददाति, स पद्मयागफलम् प्राप्नोति। यत् ईशानकल्पवृत्तान्ते वसिष्ठेन अग्नये उक्तम्, तत् अग्नेयम् इति प्रसिद्धम्। यः लिखित्वा सुवर्णपद्मसहितं मार्गशीर्षे नियमानुसारं गोतिलसहितं ददाति, तत् षोडशसहस्राणि इति, सर्वयागफलप्रदं; यः ददाति, स देवलोकसम्मानं प्राप्नोति। यत्र सूर्यमहत्त्वे चतुर्मुखः अघोरकल्पवृत्तान्ते मनवे जगत्स्थितिं प्राणिवैशिष्ट्यं च उवाच, तत् भविष्यं इति चतुर्दशसहस्रपञ्चशतानि, भविष्यवृत्तान्तप्रधानम्। पौषपूर्णिमायां यः दोषरहितः गुडघटसहितं ददाति, स अग्निष्टोमयागफलम् प्राप्नोति। यत् रथान्तरकल्पवृत्तान्ते सावर्णिना नारदाय कथितम्, तत् कृष्णस्य परमकीर्तिः। यत्र ब्रह्मा वराहवृत्तान्तं पुनःपुनः वर्णयति, तत् ब्रह्मवैवर्तपुराणम् अष्टादशसहस्राणि इति। यः ब्रह्मवैवर्तपुराणं शुभदिवसे माघपूर्णिमायां ददाति, स ब्रह्मलोकसम्मानं प्राप्नोति। यत्र महेश्वरः अग्निलिङ्गस्थः धर्मार्थकाममोक्षार्थं विशेषतः आग्नेयभागं उवाच, कल्पान्ते तद् लिङ्गपुराणम् इति ब्रह्मणा घोषितम्; यः एकादशसहस्राणि तिलगोसहितं फाल्गुने ददाति, स शिवसमानतां प्राप्नोति। पुनः, महावराहमहत्त्वे विष्णुना पृथिव्यै यद् उक्तम्, तत् वाराहपुराणम् इति। मनुकल्पसंबन्धे तद् पुराणं चतुर्विंशतिसहस्राणि इति कथ्यते। यः सुवर्णगरुडं तिलगोसहितं मधुमासपूर्णिमायां गृहीतव्राह्मणाय ददाति, स वराहकृपया वैष्णवलोकं प्राप्नोति। यत्र शैवधर्माः षण्मुखकल्पे तत्त्वपुरुषकृत्यवृत्तान्तैः शोभिताः वर्णिताः, तत् स्कन्दपुराणम् इति एकाशीतिसहस्रैकशतानि इति प्रसिद्धम्। यः लिखित्वा सुवर्णशूलसहितं मीनराशिसंक्रान्तौ ददाति, स शैवपदं प्राप्नोति। त्रिविक्रममहत्त्वे चतुर्मुखेन त्रिवर्गः प्रतिपादितः, तत् वामनपुराणम् इति। दशसहस्राणि यत् कुर्मकल्पानुगतं शुभं पुराणम्, यः शरद्विषुवे ददाति, स वैष्णवपदं प्राप्नोति। यत्र जनार्दनः कूर्मरूपे अधोलोके धर्मार्थकाममोक्षमहत्त्वं वर्णयति, इन्द्रद्युम्नसंबन्धे, शक्रसन्निधौ ऋषिभ्यः, अष्टादशसहस्राणि लक्ष्मीकल्पसम्बद्धानि सन्ति। यः कूर्मपुराणं सुवर्णकूर्मसहितं अयनसंधौ ददाति, स सहस्रगोदानफलम् प्राप्नोति। यत्र कल्पारम्भे जनार्दनः मत्स्यरूपे मनवे वेदक्रियार्थं नरसिंहवृत्तान्तं उवाच, सप्तकल्पवृत्तान्तं महर्षिभ्यः निरूप्य, तत् मत्स्यपुराणम् चतुर्दशसहस्राणि इति विज्ञेयम्। यः विषुवे सुवर्णमत्स्यं गोसहितं ददाति, स समस्तभूमिदानं करोति। यत्र गरुडकल्पे कृष्णः अण्डोद्भवगरुडमहत्त्वं उवाच, तद् गरुडसम्बद्धं शिक्षणं इह कथ्यते। अष्टादशसहस्रश्लोकभागः सुवर्णहंससहितः इह पाठ्यते; यः ददाति, स परमसिद्धिं लभते शिवलोकं च प्राप्नोति। ब्रह्मा पुनः अण्डमहत्त्वं वर्णयन् ब्रह्माण्डपुराणं द्वादशसहस्रद्विशतानि इति घोषितवान्। यत्र भविष्यकल्पविस्तारः श्रूयते, तद् ब्रह्माण्डपुराणं ब्रह्मणा उद्घोषितम्।