मया एतद् अखिलं वारिण्यां स्थित्वा निवेदितं, तद् आकर्ण्य चतुर्मुखः मुनिभ्यः सुरेभ्यश् च तद् उक्तवान्। एवं पुराणं सर्वशास्त्राणां मूलं जातम्। किं तु, हे राजन्, कालक्रमेण तस्य अनङ्गीकारं दृष्ट्वा—अहं व्यासरूपं धारयन्, प्रतियुगे द्वापराद् द्वापरे, तद् सर्वदा चतुर्लक्षश्लोकैः संक्षिप्य सम्पादयामि। एवं तद् अष्टादशधा विभाग्य लोके प्रकाशितं भवति; अपि च, देवलोके तद् एकशतकोटिपरिमाणेन विस्तीर्णरूपेण अद्यापि विद्यमानम् अस्ति। अस्य अर्थः अत्र चतुर्लक्षश्लोकैः संक्षिप्तः; अत्रैव अष्टादश पुराणानि प्रसिद्धानि। तानि नामानि वक्ष्यामि, हे मुनिश्रेष्ठ, शृणु, यानि पूर्वं ब्रह्मणा मरीचये सम्यक् प्रोक्तानि। ब्राह्मं पुराणं त्रिंशत्सहस्रश्लोकपरिमितं निगद्यते। यः तु तस्य लेखनं कृत्वा, गौः जलं च समर्प्य, वैशाखपूर्णिमायां ददाति, स ब्रह्मलोकसम्मानं लभते। यदा लोको हेमपद्मरूपः आसीत्, तदा तदुपाख्यानं आधारं कृत्वा, तदिदं पद्मपुराणं बुधैः कथ्यते; पद्मपुराणस्य पंचपञ्चाशत्सहस्रश्लोकपरिमाणं स्मृतम्। यः तु ज्येष्ठमासे सुवर्णपद्मं तिलैः सह ददाति, स अश्वमेधफलम् आप्नोति। यत् पुराणं पाराशरः वाराहकल्पस्य चरितं सर्वधर्मांश्च विवृण्वन् उक्तवान्, तत् वैष्णवम् इति प्रसिद्धम्। यः तु तं ग्रन्थं लेखित्वा, गौः सर्पिषा च पूर्णिमायां शुद्धचित्तः ददाति, स वरुणलोकम् आप्नोति; तस्य प्रमाणं त्रयः च विंशतिसहस्राणि ज्ञायन्ते। श्वेतकल्पे धर्मान् वायुः अत्र उक्तवान्; यत्र तद् वायुपुराणं रुद्रमहिमान्वितं, तत् चतुर्विंशतिसहस्रश्लोकपरिमितं स्मृतम्। श्रावणमासे श्रावणपूर्णिमायां, यः तु गौः गुडं वृषेण सह गृहस्थब्राह्मणाय ददाति, स शुद्धात्मा शिवलोकं कल्पपर्यन्तं वसति। यत्र गायत्र्याः संदर्भे धर्मविस्तारः कृतः, वृत्रासुरवधसमेतः, स भागवत इति कथ्यते। सरस्वतकल्पमध्ये ये पुरुषश्रेष्ठाः सन्ति, तेषां कृत्यकथनं भागवताख्यं लोके प्रसिद्धम्। यः तु तं ग्रन्थं लेखित्वा सुवर्णसिंहेन सह भाद्रपदपूर्णिमायां ददाति, स परमं पदम् आप्नोति; तस्य प्रमाणं अष्टादशसहस्रश्लोकाः। यत्र नारदः धर्मान् महाकल्पाधारितांश्च उक्तवान्, तत् नारदीयम् इति कथ्यते, पञ्चविंशतिसहस्रश्लोकपरिमितम्। अश्विनमासस्य पञ्चदश्यां यः तु गौः सह ददाति, स दुराप्तं परमं सिद्धिम् आप्नोति। यत्र शकुनानां संदर्भे धर्माधर्मयोः विचरणं धर्मनिष्ठैः ऋषिभिः पृष्टं निरूपितम्, तत् सर्वं विस्तारतः मार्कण्डेयेन आख्यातम्। तद् मार्कण्डेयपुराणं नाम, नवसहस्रश्लोकपरिमितम्। यः तु तं ग्रन्थं लेखित्वा सुवर्णहस्तिनेना कार्तिकमासे ददाति, स पद्मयागफलम् आप्नोति। यत् ईशानकल्पस्य चरितं वसिष्ठेन अग्नये उक्तम्, तद् आग्नेयं इति प्रसिद्धम्। यः तु तं ग्रन्थं लेखित्वा सुवर्णपद्मेन मार्गशीर्षमासे विधिवत् गौः तिलैः च ददाति, तद् षोडशसहस्रश्लोकमयं सर्वयागफलप्रदम्; यः ददाति, स देवेषु मान्यः भवति। यत्र सूर्यस्य महिमानं, चतुर्मुखः अघोरकल्पोपाख्याने मनवे लोकपालनं भूतलक्षणं च उक्तवान्, तद् भविष्यपुराणं नाम, चतुर्दशसहस्रपञ्चशतश्लोकपरिमितं, भविष्यविषयकं मुख्यतः। पौषपूर्णिमायां यः तद् ग्रन्थं मत्सररहितः गुडघटेन सह ददाति, स अग्निष्टोमफलम् आप्नोति। यत् रथन्तरकल्पोपाख्यानं सावर्णिना नारदाय उक्तम्, तत् कृष्णस्य परमं वैभवम्। यत्र ब्रह्मवाराहयोः चरितं पुनः पुनः वर्णितम्, तद् ब्रह्मवैवर्तपुराणम्, अष्टादशसहस्रश्लोकपरिमितम्। यः तु ब्रह्मवैवर्तपुराणं शुभदिने माघपूर्णिमायां ददाति, स ब्रह्मलोके पूज्यते। यत्र देवः महेश्वरः ज्वलन्तिलिङ्गस्थितः धर्मार्थकाममोक्षप्रदं, विशेषतः आग्नेयभागसम्बद्धं, उक्तवान्, कल्पान्ते तद् लिङ्गपुराणं इति प्रसिद्धम्, ब्रह्मणा स्वयम् उक्तम्। यः तस्य एकादशसहस्रश्लोकान् तिलगौः सह फाल्गुनमासे ददाति, स शिवतुल्यत्वम् आप्नोति। पुनः, महावराहस्य माहात्म्ये विष्णुना पृथिव्यै यत् उक्तम्, तद् वाराहपुराणम् इह कथ्यते। मनुकल्पसंबन्धे, हे मुनिश्रेष्ठ, तस्य पुराणस्य चतुर्विंशतिसहस्रश्लोकपरिमाणम् इह निर्दिष्टम्। यः तु सुवर्णगरुडं तिलगवां च कृत्वा मदुमासपूर्णिमायां गृहस्थब्राह्मणाय ददाति, स वाराहकृपया वैष्णवपदं प्राप्नोति। यत्र शैवधर्मा षण्मुखः कल्पे, तत्त्वपुरुषकृत्यं च आख्यायिकाभिः शोभितम्, तद् स्कान्दपुराणम् इति प्रसिद्धम्। अस्य प्रमाणं एकाशीतिसहस्रैकशतश्लोकानि, इति मर्त्येषु कथ्यते। यः तु तं ग्रन्थं लेखित्वा सुवर्णशूलदानेन मीनराशिसंक्रान्तौ ददाति, स शैवपदं प्राप्नोति। त्रिविक्रमस्य माहात्म्ये चतुर्मुखः त्रिवर्गं विवृण्वन् यत् उक्तवान्, तत् वामनपुराणं इति ज्ञायते। दशसहस्रश्लोकपरिमितं कुर्मकल्पानुगतं पुण्यं पुराणं, यः शरद्विषुवे ददाति, स वैष्णवताम् आप्नोति। एवं, हे मुनिवर, अष्टादशपुराणानां नामानि, श्लोकसंख्यां, दानफलानि च यथाक्रमं मया कथितानि, यानि ब्रह्मणा मरीचये निवेदितानि।