अथ सुतः लोमहर्षणः पृष्टः सञ्ज्ञाय, मूढात्मन्, इह तव वाक्यानि न स्थास्यन्ति, यावत् त्वं अस्मिन्लोके वससि, तावत् तानि प्रवर्तिष्यन्ति इति। ततः कषत्रियस्य विजयम् विज्ञाय, सर्वे जना राजानं जनमेजयं उपसृत्य तत्रैव स्थिताः। तस्मात् कालात् तस्य शापात् कषत्रिययाजकाः नष्टाः, यज्ञे याजकाः तदा सम्पूर्णतया अदृश्यन्त। केचन कषत्रिययाजकाः तस्य महात्मनः शापेन, पौर्णमास्यां प्रजापतये हविर्दत्वा, वैशम्पायनस्य निषेधात् प्रविष्टुं न शेकुः। पारीक्षितस्य पुत्रः जनमेजयः पौरवो महान् आसीत्, तस्मिन्वै वाजसनेयकः द्वौ अश्वमेधौ सम्यक् अकरोत्। सर्वं कृत्वा, स वाजसनेयकः, ब्राह्मणैः विवादे शप्तः, वनं जगाम। जनमेजयात् शतानीकः महाबलः जातः, जनमेजयः स्वं पुत्रं शतानीकं राज्ये अभिषिच्य स्थापयामास। तस्य अश्वमेधेन शतानीकस्य महात्मनः अधिसोमकृष्णः अभवत्, यः इदानीं महतीं कीर्तिं गच्छति। स राज्यं कृत्वा, त्वं अत्र दीर्घं कठिनं च यज्ञं अकरोः—त्रिवर्षं पुष्करे, द्विवर्षं कुरुक्षेत्रे, च दृषद्वत्यां च, ब्राह्मणश्रेष्ठ। वयं श्रोतुम् इच्छामः, हे लोमहर्षण, भविष्यतां जनानां वृत्तान्तं; यत् अतीतं तत् त्वया पूर्वं उक्तम्। केषु वंशेषु कषत्रियाः स्थिताः भविष्यन्ति, के च राजा उत्पत्स्यन्ति? तेषां दीर्घायुषः, नामानि च, ब्रूहि, मुनिश्रेष्ठ। कृतयुगस्य प्रमाणं, तथा त्रेतायाः द्वापरस्य च, कलियुगस्य प्रमाणं, दोषं, अन्तं च वद। सुखदुःखयोः प्रमाणं, जनानां दोषं, युगस्य स्वरूपं च, भगवन्, ज्ञात्वा वद। यथा व्यासः शान्तकर्मा पूर्वं मम आख्यातवान्, तथा कलियुगस्य, मन्वन्तराणां च प्रवृत्तिः भविष्यति। यत् किञ्चिद् भविष्यति तत् सर्वं शृणु, यान् भविष्यतः राज्ञः प्रवक्ष्यामि। ऐद, इक्ष्वाकु, पुरुवंशेषु, यत्र शुभः ऐद-इक्ष्वाकुवंशश्च प्रवर्तिष्यते, तत्र सर्वान् भविष्यतः राज्ञः प्रवक्ष्यामि। तेषां चान्ये राजानः पुनः उत्पत्स्यन्ति—कषत्रियाः, पारशवाः, शूद्राः, ये च बाह्यवासिनः। अन्धाः, शकाः, पुलिन्दाः, चूलिकाः, यवनाः, कैवर्ताः, आभीराः, शबराः, ये चापि म्लेच्छसम्भवाः, तेषां क्रमशः वर्णनं करिष्यामि, तेषां राज्ञः च नामानि वक्ष्यामि। तेषु अधिसोमकृष्णः प्रथमः राजा भविष्यति; तस्य वंशजाः ये भविष्यतः राजानः, तान् प्रवक्ष्यामि। अधिसोमकृष्णस्य पुत्रः विवक्षुः राजा भविष्यति; नगरीं नागसाह्वयां गङ्गया गृहीतायां, स तत्र राज्यं करिष्यति। विवक्षुः तां पुरीं त्यक्त्वा कौशाम्ब्यां वत्स्यति; तस्य अष्टौ पुत्राः भविष्यन्ति, सर्वे महाबलिनः, पराक्रान्ताः च। तस्य ज्येष्ठः पुत्रः भूः, यः चित्ररथ इति स्मृतः; चित्ररथात् शुचिद्रवः, शुचिद्रवात् वृष्णिमान्। वृष्णिमतः सुसेणः, ततः शुचिः राजा भविष्यति; सुसेणात् सुनीथो नाम राज्ञः उत्पत्स्यते। सुनीथात् नृचक्शुः, यः महान् कीर्तिमान्; नृचक्शोः सुकीवलः। सुकीवलस्य पुत्रः भविष्यति राजा परिष्णवः; परिष्णवस्य पुत्रः सुतपा राजा। तस्य पुत्रः मेधावी, न संशयः; मेधाविनः पुत्रः पुरञ्जयः। उर्वा तस्य पुत्रः, तीक्ष्णात्मा; तस्मात् तिग्मात्मा, तिग्मात्मनः बृहद्रथः; बृहद्रथात् वसुदामाः। वसुदामात् शतानीकः, ततः उदयनः; उदयनात् राजा वहीनरः। वहीनरस्य पुत्रः दण्डपाणिः; दण्डपाणेः निरमित्रः, निरमित्रात् क्षेमकः। अत्र श्लोकः प्राचीनैः ऋषिभिः गीतः अस्ति—ब्रह्मक्षत्रियवंशस्य, दिव्यर्षिभिः पूजितस्य, कलौ क्षेमके नृपे अन्तः भविष्यति। एवं पौर्वाणां वंशः यथार्थतः समाख्यातः, पाण्डुपुत्रस्य बुद्धिमतः महात्मनः अर्जुनस्य च। अथ सुत, तेषां द्विजातीनां नित्यपूज्यानां अग्नीनां, तेषां च वंशस्य, क्रमशः आख्यातुम् इच्छामि। स अग्निः अभिमानीति प्रसिद्धः, स वै स्वायम्भुवान्तराले स्मृतः; स ब्रह्मणः मानसः पुत्रः, यस्य स्वाहा अपत्यं जनयामास। पावकः, पवमानः, शुचिश्च स्मृताः अग्नयः; पवमानः मन्थनीयः अग्निः, विद्युताग्निः पावकस्य पुत्रः। शुचिः सूर्याग्निः स्मृतः, स्थावरा अपि तेनोच्यन्ते; पवमानसम्भवः अग्निः हव्यवादः इति विख्यातः। पावकः, सहरक्षः, शुचिश्च, यस्य मुखं हव्यवादः; देवेषु हव्यवादः आद्यः अग्निः, ब्रह्मणः पुत्रः। सहरक्षः अपि देवेषु, एते त्रयः अग्नयः, तेषां च चत्वारिंशत् पुत्रपौत्राः। तेषां नामानि पृथक् पृथक् प्रवक्ष्यामि; पवनः लौकिकाग्निः, स एव ब्रह्मणः अपि। ब्रह्मौदनाग्निः तस्य पुत्रः, यः भरतः इति प्रसिद्धः; वैश्वानरः, हविः वहन्, आहुतिं कृत्वा मृतः। तस्य मरणानन्तरं, अथर्वणः उत्पन्नः, पद्मसरोवरात् मन्थितः; अथर्वा लौकिकाग्निः, दक्षिणाग्निः इति विख्यातः।