पाण्डोः दिव्योपायेन पञ्च पुत्राः अभवन्—धर्मराजात् युधिष्ठिरः, वायुदेवात् भीमसेनः, शक्रात् धनञ्जयः, यस्य वीर्यं शक्रसमं स्मृतम्, अश्विनीकुमाराभ्यां मद्रीद्वारा नकुलः सहदेवश्च जातौ। एतेषां पञ्चानां पाण्डवानां द्रौपद्यां पुत्राः अभवन्। द्रौपद्या उत्तमः प्रतिविन्ध्यः युधिष्ठिरस्य अभवत्, भीमसेनात् श्रुतसेनः, धनञ्जयात् श्रुतकीर्तिः, सहदेवात् चतुर्थः श्रुतकर्मा च जाता। नकुलस्य शतानीकः पुत्रः अभवत्; एते द्रौपद्याः पुत्राः ख्याताः। तेषां अतिरिक्तं पाण्डुपुत्राणां षट् अन्ये महारथाः अपि अभवन्। भीमसेनात् हिडिम्बायां घटोत्कचः अभवत्; भीमस्य काश्यां बलधरस्य दुहितर्यां सर्वगः नाम पुत्रः जातः। मद्र्याः सहदेवात् सुहोत्रः, चेदिराजकन्यायां करिण्मत्यां नकुलात् निरमित्रः अभवत्। अर्जुनात् सुभद्रायां वीरः अभिमन्युः जातः; देवक्यां युधिष्ठिरात् यौधेयः नाम पुत्रः अभवत्। अभिमन्योः परीक्षित् नाम शत्रुनिग्रही पुत्रः अभवत्; परीक्षितः पुत्रः जनमेजयः परमधार्मिकः अभवत्। सः वाजसनेयकं पुरोहितं स्थापयामास; किन्तु स वाजसनेयकः महर्षिणा वैशम्पायनेन शप्तः। “मूढ, तव वचनानि इह स्थले न स्थास्यन्ति; यावत् त्वं लोके स्थास्यसि, तावत् तानि तिष्ठन्ति” इति शापः दत्तः। ततः प्रभृति क्षत्रियविजयं विज्ञाय सर्वे जनाः राज्ञः जनमेजयस्य समीपं समागच्छन्। तस्मात् कालात् शापेन क्षत्रिययजमानाः विनष्टाः; ततः पश्चात् यजमानाः यज्ञेषु सम्पूर्णतया नष्टाः। केचन क्षत्रिययजमानाः तेन महात्मना शप्ताः, पौर्णमास्यां प्रजापतये हविर्दत्त्वा वैशम्पायनेन प्रवेशात् निरुद्धाः। परीक्षितः पुत्रः जनमेजयः पौरवो महान् अभवत्; वाजसनेयकः तस्याश्वमेधं द्विवारं अकरोत्। सर्वं कृत्वा, वाजसनेयकः विप्रैः सह विवादे शप्तः, वनं गतः। जनमेजयात् शतानीकः महाबलः अभवत्; जनमेजयः स्वपुत्रं शतानीकं राज्ये अभिषिच्य स्थापयामास। तस्मात् अश्वमेधेन शतानीकस्य अधिसोमकृष्णः नाम पुत्रः अभवत्, यः इदानीं प्रसिद्धः। सः राज्यं पालयन्, भवन्तः अत्र पुष्करे त्रिवर्षीयं, कुरुक्षेत्रे द्विवर्षीयं, दृषद्वत्यां च दीर्घं कठिनं च यज्ञं अकरोत्। ततः ऋषे! वयं लोमहर्षणं प्रति इदं श्रोतुम् इच्छामः—भविष्ये जनानां गतिः का? भूतं त्वया उक्तम्। केषु वंशेषु क्षत्रियाः स्थिताः भविष्यन्ति, के च राजा भविष्यन्ति, तेषां नामानि, आयुः च ब्रूहि। कृतयुगस्य प्रमाणं, तथा त्रेतायाः द्वापरस्य च, कलियुगस्य च प्रमाणं, दोषाः, अन्तः च वद। सुखदुःखयोः प्रमाणं, जनानां दोषान्, युगस्वभावं च सम्यक् विचिन्त्य वद। यथा व्यासेन पूर्वं मयि वर्णितं, तथा कलियुगस्य, मन्वन्तराणां च यथाक्रमं भविष्यति। भवतः वचनेन यद् भविष्यति तत् सर्वं शृणु; अहं तेषां भविष्यतः राज्ञां वक्ष्यामि। ऐड, इक्ष्वाकु, पुरुवंशेषु, यत्र शुभः ऐड-इक्ष्वाकुवंशः स्थापितः, तत्र ये ये भविष्यतः राजानः कीर्तिताः, तेषां सर्वेषां वंशानां वर्णयिष्यामि। तेषु अन्ये अपि राजानः पुनः उत्पत्स्यन्ति—क्षत्रियाः, पारशवाः, शूद्राः, बहिर्जाताश्च। अन्धाः, शकाः, पुलिन्दाः, चूलिकाः, यवनाः, कैवर्ताः, आभीराः, शबराः, अन्ये च बहिर्जाताः—तान् अपि क्रमशः वर्णयिष्यामि, तेषां राज्ञां नामानि च वक्ष्यामि। तेषु अधिसोमकृष्णः प्रथमो राजा भविष्यति; तस्यैव वंश्या ये ये भविष्यतः राजानः कीर्तिताः, तान् वदामि। अधिसोमकृष्णस्य पुत्रः विवक्षुः राजा भविष्यति; गङ्गया नागसाह्वयपुर्याः गृहीतायां सः तत्र राज्यं करिष्यति। विवक्षुः नगरं परित्यज्य कौशाम्ब्यां वत्स्यति; तस्य अष्टौ पुत्राः, सर्वे महाबलिनः भविष्यन्ति। ज्येष्ठः भूः नाम चित्ररथः स्मृतः; चित्ररथात् शुचिद्रवः, शुचिद्रवात् वृष्णिमान्। वृष्णिमतः सुषेणः, सुषेणात् शुचिः राजा; सुषेणात् सुनीथः नाम नृपः भविष्यति। सुनीथात् नृचक्षुः महायशाः, नृचक्षुषः सखिवलः। सखिवलस्य पुत्रः भविष्यति परिष्णवः राजा; परिष्णवस्य पुत्रः सुतपा नृपतिः। तस्यैव मेधावी पुत्रः, मेधाविनः पुरञ्जयः। तस्य उर्वा पुत्रः, तस्मात् तिग्मात्मा, तिग्मात्मनः बृहद्रथः, बृहद्रथात् वसुदामः। वसुदामात् शतानीकः, ततः उदयनः; उदयनात् वाहीनरः राजा भविष्यति। वाहीनरस्य पुत्रः दण्डपाणिः, दण्डपाणेः निरमित्रः, निरमित्रात् क्षेमकः। अत्र प्राचीनैः कविभिः एकं वंशश्लोकं गीतम्—“ब्रह्मक्षत्रवंशस्य आदिः देवर्षिभिः पूजितः, कलियुगे क्षेमकेन सह समाप्तिं गमिष्यति।