यशोदेव्याः पुत्रः जयद्रथो नाम राजा अभवत्। सत्यायाः च, या बृहन्मनसः पत्नी आसीत्, प्रसिद्धः विजयः पुत्रः अजायत। विजयस्य पुत्रः बृहद्पुत्रः, तस्य च पुत्रः बृहद्रथः, बृहद्रथस्य सुतः सत्यकर्मा महात्मा अभवत्। सत्यकर्मणः पुत्रः अधिरथः सूतः अभवत्। सः कर्णं स्वीकृतवान्, अतः कर्णः सूतपुत्रः इति ख्यातः। कर्णस्य सम्बन्धे यथावत् सर्वं उक्तम्। ततः पूरुषः पुत्रः बलवान् जनमेजयः राजा अभवत्। तस्य पुत्रः प्राचीत्वाट्, यः प्राचीं दिशं कृतवान्। प्राचीत्वाटः पुत्रः मनस्युः, तस्य पुत्रः राजा पीतायुधः। तस्य अपि पुत्रः धुन्धुः नाम राजा अभवत्। धुन्धोः पुत्रः बहुविधः, तस्य पुत्रः सम्पातिः। सम्पातेः पुत्रः रम्हवर्चाः, तस्य पुत्रः भद्राश्वः। भद्राश्वस्य धर्मपत्नी धृता, अप्सरःमातृकाभ्यः दश पुत्रान् अजायत्। ते पुत्राः आऊचेयुः, हृषेयुः, कक्षेयुः, सनेयुकः, धृतेयुः, विनेयुः, स्थलेयुः, धर्मेयुः, सम्मतेयुः, पुण्येयुश्च इति। एते दश उच्छैःओर्ज्वलायाः, या तक्षकस्य पुत्रस्य पत्नी आसीत्, पुत्राः अभवन्। तस्यामेव सः राजा अन्तिनरं जनयामास। अन्तिनरः मनस्विन्या सह धर्मात्मानः कीर्तिमन्तः पुत्रान् अलभत। तेषु अमूर्तरयाः नाम वीर्यवान्, त्रिवणः धर्मात्मा, गौरी तृतीया कन्या, या शुभा मन्धातुः माता अभवत्। इलिनस्य अपि कन्या जाता, या शास्त्रवाक्यपरायाणान् पराक्रमीः पुत्रान् अजनयत्। शुभदा नाम सा इलिनात् जाता। उपदानव्या इलिनात् चत्वारः पुत्राः प्राप्ताः—ऋष्यन्तः, दुष्यन्तः, प्रवीरः, अनधश्च। दुष्यन्तात् चक्रवर्ती समितिञ्जयः अजायत। शकुन्तलायाम् भरतः अभवत्, यस्य नाम्ना भरताः इति प्रसिद्धम्। दुष्यन्ताय पुत्रस्य विषये देवान्तरिक्षात् वाणी अभवत्—"माता कुम्भः, पिता बीजदात्ता; यः तस्मात् जातः सः तस्य एव पुत्रः।" एवमुक्त्वा पुनः उक्तम्—"पुत्रं स्वीकुरुष्व दुष्यन्त, शकुन्तलां मा तिरस्कुरुषः। पुत्रः पितरं, यः बीजं दत्तवान्, यमलोकात् नयति। त्वमेव अस्य जनयिता; शकुन्तला सत्यं वदति।" पूर्वं भरतस्य पुत्राः क्षयं गताः, मातृकोपात् महद्विनाशः जातः। ततः मरुतः बृहस्पतेः पुत्रं भरताय अनयन्। कथं सः तेजस्वी भरद्वाजः मरुद्भिः भरताय पुत्रार्थं नीतः? इदं मे शृणु। यदा उशिजः पत्नी गर्भिणी आसीत्, तदा बृहस्पतिः भ्रातुः भार्यां दृष्ट्वा अवदत्—"स्वयं भूषयित्वा मम समीपं गम्यतां समागमाय।" सा शुभेति बृहस्पतिम् अवदत्—"अयं गर्भः परिपक्वः, ब्रह्मवाक्यं वदति; तव वीर्यं अच्युतम्, परं कर्म अयुक्तम्।" बृहस्पतिः प्रत्यवादीत्—"सुशोभने, मां धर्मोपदेशेन मा बाधस्व।" सः ताम् बलात् उपगम्य समागमायारभत। तदा गर्भः बृहस्पतिम् अवदत्—"अहं अत्र एव अस्मि, तव वीर्यं अच्युतम्; द्वयोः अत्र स्थानं नास्ति।" गर्भेण एवमुक्तः सः क्रुद्धः अवदत्—"सर्वेभ्यः सत्त्वेभ्यः जन्मेच्छा सति, त्वं मां निवारयसि, अतः दीर्घकालं तमसि पतिष्यसि।" ततः बृहस्पतेः वीर्यं, मातुः अमोदात्, भूमौ पतितम्। तद्वीर्यं बालरूपेण अभवत्। बालकं जातं दृष्ट्वा ममता अवदत्—"अहं स्वगृहं गच्छामि; त्वं, बृहस्पते, एनं पालय।" इति उक्त्वा सा ययौ, सः अपि तं बालकं त्यक्तवान्। मातृपित्रोः परित्यक्तं तम् बालकं मरुतः दयया आदाय भरद्वाजं चक्रुः। तस्मिन्काले भरतः पुत्रकामः बहूनि यज्ञानि अकरोत्। पुत्रस्य अभावे, सः मरुत्सोमं यज्ञं अकरोत्। तेन यज्ञेन मरुतः तुष्टाः, ते भरद्वाजं भरताय पुत्रार्थं अयच्छन्। भरद्वाजः बृहस्पतेः आत्मजः, अङ्गिरसां वंश्यः, मरुद्भिः भरताय नीतः। भरतः पुत्रलाभेन हृष्टः अवदत्—"आद्यं स्वार्थाय त्वं दत्तः; त्वया अहं सम्पूर्णः।" पूर्वं पुत्रोत्पत्तिः व्यर्थः अभूत्, अतः भरद्वाजः विथथः इति ख्यातः। तस्मात् भरद्वाजात् ब्राह्मणाः क्षत्रियाश्च द्व्यामुष्यायणाः इति द्वैविध्येन उत्पन्नाः। विथथस्य जन्मे, भरतः स्वर्गं गतः। भरद्वाजः अपि पुत्रं अभिषिच्य स्वर्गं गतः। विथथस्य उत्तराधिकारी भूवमन्युः महायशाः अभवत्। तस्य चत्वारः पुत्राः भूवमन्यवः महात्मानः अभवन्। तेषु बृहद्क्षत्रः, नरो, गर्गः बलवान्, संकृतिः नरस्य पुत्रः, तस्य प्रसिद्धः पुत्रः। गुरुधीः च रन्तिदेवश्च, शौर्ये स्मृतौ, गर्गस्य पुत्रः शिबिः पण्डितः अभवत्। एवं पौराणिके वंशे महात्मनः महापुरुषाः अभवन्, यथाक्रमम् श्रुतम्।