शतान्ययुतान्यायुधवन्तो ब्राह्मणाः समन्तात् परिवृत्य तं समये तिष्ठन्ति स्म। तदा स ब्राह्मणशत्रुवधेन सर्वान् शूद्रराजान् निघ्नन्, स्वद्विषः अपि हन्त्वा, समूलं तान् विनाशयिष्यति। पंचविंशे काले, सिद्धः कल्किः स्वसेनया सह शूद्रान् विशुद्ध्य, स्वयं समुद्रतीरं गमिष्यति। स्वशक्त्या, कृत्यमण्डलस्य प्रवर्तनात्, स दुष्टान् प्रायशः अधार्मिकान् जनान् विनाशयित्वा, संसारं शुद्धं करिष्यति। ततः सिद्धः कल्किः स्वसेनया सह प्रजाः स्थापयित्वा, तान् स्वयमेव समृद्धिं नेष्यति। किंतु सहसा, मोहिता जनाः परस्परं कोपं प्राप्य, भविष्यद्भिः कारणैः प्रेरिताः, अन्योन्यं विनाशयिष्यन्ति। कालातिक्रमात् तदा स देवः तत्रान्तर्धास्यति; राजानां नाशे स प्रजासंग्रहार्थं निवर्तिष्यति। रक्षणे लुप्ते, युद्धे परस्परं हत्वा, अन्योन्यविनाशेन, तेषां क्रन्दनं न भविष्यति, ते च गाढदुःखिता भविष्यन्ति। पुरातनग्रामान् परित्यज्य, सर्वे समाः, निरवशेषाः, आश्रमधर्माणां लोपेन, वर्णाश्रमव्यवस्थायाः विनाशेन च, तिष्ठन्ति। युगान्ते, शूलानि, विविधपाशाः, शिवत्रिशूलानि च चत्वरासु दृश्यन्ते; स्त्रियः च बभ्रूकेश्या इव शूलरूपेण तिष्ठन्ति। तदा वनवासिनः अल्पायुषः, लघुदेहाः, नद्यः पर्वतान् चाश्रित्य, मूलपत्रफलभक्षिणः जीवन्ति। ते वल्कलचर्माजिनवस्त्रधारिणः, घोरमोहं प्रपन्नाः, आपद्भिः क्लेशैः च पीडिताः, लघुश्लाघ्याः, बहुक्लेशयुक्ताः, एवं जनाः भविष्यन्ति। एवं कष्टमुपेत्य युगसंध्यायां, ते कलियुगेन सह विनश्यन्ति। यदा स कालिः समाप्तः स्यात्, तदा कृतयुगः पुनः आगमिष्यति; एवं देवानामसुराणां च क्रिया यथावत् वर्णिता। यदुकुलसम्बन्धेन विष्णोः कीर्तिः उक्ता; अधुना तुर्वसोरपि, पुरोः, द्रुह्योः, अनुश्च वंशं वक्ष्यामि। तुर्यवसोरपुत्रो गर्भः, तस्य पुत्रो गोभानुः; गोभानोः त्रिसरिः महाबलः, अजितः सुतः। त्रिसर्याः करन्धमः, तस्य पुत्रो भरतः; दुष्यन्तः अपि पौरवो, तस्य पुत्रोऽकल्मषः। एवं ययातेश्शापेन, प्राचीनकाले, जरापरम्परया, तुर्वसुः पौरववंशं प्रविष्टः। दुष्यन्तस्य पुत्रो वरूथः, तस्मात् अण्डीरः, तस्य पुत्रः सन्धानः। तस्यैव वंशे पाण्ड्यः, केरलः, चोलः, कर्णः; तेषां समृद्धजनाः पाण्ड्याः, चोलाः, केरलाः च अभवन्। द्रुह्यस्य द्वौ वीर्यवन्तौ पुत्रौ आस्ताम्—सेतुश्च केतुश्च। सेतोः शरद्वान्, तस्य पुत्रः गान्धारः। गान्धारनामा देशः तस्यैव नाम्ना विख्यातः; आरट्टदेशे जाताः अश्वाः श्रेष्ठतमाः इति। गान्धारस्य धर्मः पुत्रः, तस्य घृतः; घृतस्य प्रचेता नाम सुविद्वान् पुत्रः आसीत्, स चापि पुत्रं उत्पादयामास। प्रचेतसः शतं पुत्राणाम्, सर्वे राजानः; ते विदेहदेशपतयः आसन्, सर्वे च उत्तरदिशि न्यवसन्। अनोरपि त्रयः पुत्राः आसन्, वीर्यवन्तः, परमधार्मिकाश्च—सभानरः, काक्षुषः, परमेषुश्च। सभानरस्य पुत्रः विद्वान् कोलाहलः, तस्य धर्मात्मा पुत्रः सञ्जयः। सञ्जयस्य पुत्रः पराक्रमी पुरञ्जयः; तस्य पुत्रः महाबलः जनमेजयः। जनमेजयस्य पुत्रः महाशालः राजर्षिः, स इन्द्रसमः राजा, स्य कीर्तिः दृढा आसीत्। महाशालस्य धर्मात्मा पुत्रः महामना, स सप्तद्वीपपतिः सम्राट् अभवत्। महामनसः द्वौ प्रसिद्धौ पुत्रौ आस्ताम्—उशीनरः धर्मज्ञः, तितिक्षुश्च; उभौ विश्रुतौ। उशीनरस्य पञ्च पत्न्यः आस्ताम्—भृशा, कृशा, नवा, दर्शा, दृषद्वती च राजर्षिसन्ततयः। तासां गर्भात् जाताः उशीनरस्य पुत्राः कुलविशुद्धाः, महातपसा जाताः, पुण्यशीलाः, पूज्याश्च। भृशायाः पुत्रो नृगः, नवायाः नवा, कृशायाः कृशः, दर्शायाः सुव्रतः, दृषद्वत्याः शिबिः, स उशीनराणां नृपतिः। शेभेः चत्वारः पुत्राः आसन्, यशसा विश्वं व्याप्नुवन्तः—पृथुदर्भः, सुवीरः, केकयः, भद्रकः। तेषां राज्यं समृद्धम्—केकयाः, भद्रकाः, सौवीराः, पौराः; केकयाः अपि नृगवंशजाः। सुव्रतस्य वंश्या अम्बष्ठाः, कृशस्य नगरस्थाः वृषलाः, नवस्य नवराष्ट्राः; अधुना तितिक्षोः वंशं शृणु। तितिक्षुः प्राचीं दिशि प्रसिद्धः राजा अभवत्; तस्य पुत्रः बृहद्रथः, तस्य पुत्रः सेनः। सेनस्य पुत्रः सुतपाः, सुतपसः पुत्रः बली, स मनुष्यरूपेण वंशे क्षीणे पुत्रकाम्यया जातः। स महायोगी बली, बन्धनस्थोऽपि, महात्मना स्वदेहात् एव पञ्च पुत्रान् उत्पादयामास, सर्वे राजर्षयः। तेनाङ्गः, वङ्गः, सुह्मः, पुण्ड्रः, कलिङ्गश्च उत्पादिताः; तेषां भूमिः बलेया इति प्रसिद्धा। बलेयानां ब्राह्मणाः तस्यैव वंशजाः इति भगवन्।