सप्तमे तृता युगे बलिना सर्वेषां लोकानां शासनं कृतम्। तृतीयेऽपि तस्मिन्नेव युगे वामनस्य हेतोः मुख्येन पुरोहितेन धर्मानुसारं कर्माणि कृतानि। एतानि त्रीणि दिव्यानि रूपाणि तस्य स्मृतानि द्विजश्रेष्ठ। अन्यानि तु सप्त मानुषाणि, शापसम्भवानि, तान्यपि शृणु। प्रथमायां तृता युगे धर्मस्य चतुर्थभागे नष्टे दत्तात्रेयो भगवान् प्रादुर्भूतः, तेन सह मार्कण्डेयादयः सन्तः आसन्। पञ्चदशे तृता युगे पञ्चमं रूपं जातम्—माण्डातृ नाम राजा चक्रवर्ती, उत्तङ्कादिभिः सहितः। एकोनविंशतितमे तृता युगे षष्ठं रूपं—जामदग्न्यः परशुरामः सर्वक्षत्रियविनाशकः, विश्वामित्रादिभिः सहितः। चतुर्विंशतितमे युगे रामोऽवतत्स, तस्य मुख्यः पुरोहितो वसिष्ठः। स सप्तमः रामो दाशरथिः, रावणस्य विनाशाय जातः। अष्टमे द्वापरे विष्णुः प्रादुर्भूतः; अष्टाविंशतितमे द्वापरे वेदव्यासः पराशरात् जातः, जातूकर्ण्यादिभिः सहितः। धर्मस्य संस्थापनाय, असुराणां विनाशाय, नवमं रूपं बुद्धः तपसा जातः, कमललोचनः, देवोपमसुन्दररूपः, द्वैपायनादिभिः सहितः। तस्मिन्नेव युगे, यदा युगस्य सन्ध्याऽवशिष्यते, तदा कल्किनामकः विष्णुरेवोत्पत्स्यति, पराशरपुत्रेण सह। दशमं रूपं भविष्यति, याज्ञवल्क्यसहितः, सर्वदुष्टप्रमथनाय, पाखण्डिनां च विनाशाय। सः शतसहस्रैः ब्राह्मणैः शस्त्रपाणिभिः परिवृतः भविष्यति। तस्मिन्काले सर्वान् शूद्रराज्ञः संहृत्य, ब्राह्मणशत्रून् हत्वा स्वशत्रून् अपि नाशयिष्यति। पञ्चविंशतितमे युगे कल्किः स्वबलसमन्वितः शूद्रान् शुद्धीकृत्य स्वयं सागरतटं गमिष्यति। शक्त्या च कर्मचक्रेण च प्रवर्त्यमानेन अधमांश्च बह्वधर्मिकान् नाशयिष्यति। ततः कल्किः स्वबलसमन्वितः प्रजाः स्थापयित्वा ताः स्वयमेव सम्पादयिष्यति। अथ सहसा मोहिता जनाः परस्परं कोपायोग्राः भविष्यन्ति, भविष्यद्भिः कालकृतैः कारणैः परस्परं विनाशयिष्यन्ति। ततो यदा कालः प्रयातः, स देवः तत्रैव तिरोभविष्यति; राज्ञः विनष्टे स प्रजासंग्रहार्थं निवर्तिष्यति। रक्षणे नष्टे, युद्धे परस्परं हत्वा, विनाश्य, ते शोकविहीनाः, दुःखिताः भविष्यन्ति। पुरातनग्रामान् परित्यज्य, समाः, निरधनाः, आश्रमधर्मनष्टाः, वर्णाश्रमविनाशिताः च। युगान्ते शूलानि, विविधस्थम्भाः, शिवत्रिशूलानि च मार्गमध्ये, विकीर्णकेश्यः स्त्रियः स्थम्भरूपेण दृश्यन्ति। वनवासिनः अल्पजीवाः, लघुशरीराः, नद्याः पर्वतेषु च वसन्तः, मूलपत्रफलभक्षिणः स्युः। वल्कलाजिनचर्मवस्त्रधारिणः, भीषणविप्रलब्ध्यनुगता, आपद्भिः क्लेशैश्च पीडिताः, अल्पलाभाः, बहुदुःखभागिनः प्रजाः भविष्यन्ति। एवं सन्ध्यायां क्लेशमापन्नाः, कलियुगसहिताः नश्यन्ति। तदा कलियुगे समाप्ते, कृतयुगः पुनरागमिष्यति। एवं सुरासुरवृत्तान्तः सम्यगुक्तः। यदुवंशसम्बन्धेन विष्णोः कीर्तिः प्रवर्णिता, इदानीं तु तुर्वसोरपि पुरोः, दृह्योरनुश्च वक्ष्ये। तुर्वसोरपुत्रो गर्भः, तस्य पुत्रो गोभानुः, गोभानोः पुत्रः त्रिसरिः, अविजितवीर्यः। त्रिसरिणः पुत्रः करन्धमः, तस्य पुत्रः भरतः, तस्मात् पौरवो दुश्यन्तः, तस्याप्यकल्मषः पुत्रः। एवं ययातेश्शापेन प्राचीनकाले जरापरम्परया तुर्वसुः पौरववंशे प्रविष्टः। दुश्यन्तस्यापत्यं वरूथो नाम राजा, तस्मात् अण्डीरः, तस्य सन्धानः। सन्धानस्य पाण्ड्यः, केरलः, चोलः, कर्ण इति पुत्राः; तेषां प्रजाः पाण्ड्याः, चोलाः, केरलाः चाभवन्। दृह्यस्य द्वौ वीर्यवन्तौ पुत्रौ सेतुः केतुश्च। सेतोः पुत्रः शरद्वान्, तस्यैव पुत्रः गान्धारः। तस्मात् गान्धारदेशः प्रसिद्धः, आरण्यदेशे जाताः अश्वाः श्रेष्ठतमाः। गान्धारस्य पुत्रो धर्मः, तस्य पुत्रो घृतः। घृतात् प्रचेताः, तस्याप्यपत्यं जातम्। प्रचेतसः शतं पुत्राः, सर्वे नृपाः, विदेशपतयः, उत्तरदिशि स्थिताः। अनोरपि त्रयः पुत्राः, शूराः, धर्मिष्ठाश्च—सभानरः, काक्षुषः, परमेषुश्च। सभानरस्य पुत्रः विद्वान् कोलाहलः, तस्य धर्मात्मा पुत्रः संजयः। संजयस्य पुत्रः पराक्रमी पुरञ्जयः, तस्य पुत्रः महानृपः जनमेजयः। स जनमेजयः राजर्षिः, तस्य पुत्रः महाशालः, स इन्द्रसमानः, स्थिरकीर्तिः। महाशालस्य धर्मात्मा पुत्रः महामना, स सप्तद्वीपाधिपतिर्महाराजः। महामनसः द्वौ प्रसिद्धौ पुत्रौ—उशीनरः धर्मज्ञः, तितिक्षुश्च, उभौ विश्रुतौ। एवं पुण्यश्लोकस्य वंशस्य प्रवृत्तिः संक्षेपेणोक्ता।