देवाः यज्ञे समाहूत्य तौ ब्राह्मणौ शण्ढामर्कौ उवाचुः—“असुरान् परित्यज्य, यदा वयं दानवान् विजित्य समादृत्य, तदा युवां पूजयिष्यामः।” इति तयोः सह देवैः संमतिर्भूत्वा शण्ढः अमर्कः च देवपक्षे स्थितवन्तौ। ततः देवाः विजयं प्राप्तवन्तः, दानवाः पराजिताः। शण्ढामर्कयोः परित्यक्ताः दानवाः शक्तिहीनाः अभवन्; एवं प्राचीनकाले दैत्याः काव्यस्य शापेन हताः। काव्यशापेन अभिभूताः, सर्वसमर्थ्यविहीनाः, देवैः निष्कासिताः, तैः पातालं प्रविष्टम्। एवं देवैः निगृहीताः दानवाः महत् कष्टेन उपशमिताः; तस्मात् समयात् भृगुशापस्य प्रसंगात् एषा घटना अभवत्। धर्मस्य हानौ पुनः पुनः विष्णुः अवतरन् धर्मव्यवस्थापनाय असुरविनाशाय च प्रवृत्तः। प्रह्लादस्य आज्ञया ये असुरा स्थातुं न इच्छन्ति, ये च मानवैः हन्तव्याः, तान् सर्वान् भगवान् ब्राह्मणत्वं दत्तवान्। धर्मात् नारायणस्य अंशः चाक्षुषे मन्वन्तरे प्रादुरभवत्; देवाः वैवस्वते मन्वन्तरे यज्ञं पालयन्ति। तस्य प्रादुर्भावे ब्रह्मा मुख्यपुरोहितः अभवत्; चतुर्थे युगे देवाः क्लिष्टाः सन्तः, एवं जातम्। समुद्रान्ते हिरण्यकशिपोः वधाय द्वितीयं नरसिंहं रूपं प्राप्ते रुद्रः मुख्यपुरोहितः अभवत्। सप्तमे तृतेयुगे बलेः लोकाधिपत्ये, तृतीयं वामनार्थं, मुख्यपुरोहितः धर्मानुसारं कृतवान्। एते त्रयो दिव्यावताराः स्मृताः, द्विजश्रेष्ठ; अन्ये सप्त मानवाः, शापजाः, तान् शृणु। प्रथमत्रेतायाम् दत्तात्रेयः प्रादुरभवत्; धर्मस्य चतुर्थांशे नष्टे, मार्कण्डेयादिभिः सहितः। पञ्चदशत्रेतायाम् पञ्चमः राजा मान्धाता, सर्वाधिपः, उत्तङ्कादिभिः सह प्रादुरभवत्। एकोनविंशत्रेतायाम् षष्ठः जमदग्न्यः, सर्वक्षत्रियविनाशकः, विश्वामित्रादिभिः सह। चतुर्विंशतियुगे रामः जातः, वसिष्ठः मुख्यपुरोहितः; सप्तमः रावणार्थं दशरथस्य पुत्रः। अष्टमे द्वापरे विष्णुः प्रादुरभवत्; अष्टाविंशतियुगे वेदव्यासः पराशरात् जातः, जातूकर्ण्यादिभिः सह। धर्मव्यवस्थापनाय असुरविनाशाय नवमः बुद्धः तपसा जातः, पद्मनयनः, देवसदृशः, द्वैपायनादिभिः सह। तस्यैव युगे, संध्या शेषे, कल्कि प्रसिद्धः विष्णुरूपः, पराशरपुत्रेण सह आगमिष्यति। दशमः, भविष्यति, याज्ञवल्क्येन सह, सर्वदुष्टान् पाखण्डिनः च विनाशयिष्यति। सहस्रशः ब्राह्मणैः सहितः, तदा सः सर्वान् शूद्रराजान् विनाशयिष्यति, ब्राह्मणशत्रून् हत्वा, स्वशत्रून् अपि नाशयिष्यति। पञ्चविंशतिसंवत्सरे कल्कि सेना सहितः शूद्रान् शुद्ध्वा स्वयं समुद्रतीरं गमिष्यति। शक्त्या कर्मचक्रं प्रवर्त्य, पापकान् अधर्मिष्ठान् च विनाशयिष्यति। ततः कल्कि सेना सहितः जनान् स्थापयित्वा स्वयं तान् समृद्ध्यां नेतुम् प्रवृत्तः। अचानक मोहिताः, ते परस्परं क्रुद्धाः भविष्यन्ति; भविष्यद्भिः घटनाभिः प्रेरिताः, परस्परं विनाशयिष्यन्ति। तदा कालातीतः, स देवः अदृश्यः भविष्यति; राज्ञः नष्टाः, सः जनसमूहस्य संग्रहाय निवर्तिष्यति। रक्षणे समाप्ते, युद्धे परस्परं हत्वा, परस्परं विनष्टाः, ते शोकहीनाः, गभीरदुःखिताः भविष्यन्ति। पुराणग्रामान् परित्यज्य, समत्वेन, संपत्तिहीनाः, आश्रमधर्माः नष्टाः, वर्णाश्रमानुक्रमः च विनष्टः। युगान्ते शूलाः, विविधस्तम्भाः, शिवत्रिशूलानि च मार्गेषु, स्त्रियः विकृतकेशाः शूलरूपे भविष्यन्ति। वनवासिनः अल्पायुषः, लघुशरीराः, नदीपर्वतेषु वसन्तः, मूलपत्रफलानि खादन्ति। वल्कलचर्मचर्माणि धारयन्तः, घोरमोहं आश्रित्य, आपद्भिः क्लेशिताः, अल्पलाभाः बहुदुःखिताः, एवं जनाः भविष्यन्ति। एवं संध्याकाले क्लेशे पतित्वा, ते कलियुगेन सह विनश्यन्ति। यदा सः कलियुगः समाप्तः, तदा कृतयुगः पुनः आगमिष्यति; एवं देवासुरकार्यं सम्यक् वर्णितम्। यदुवंशे विष्णोः कीर्तिः कीर्तिता; अधुना तुर्वसुः, पुरुः, द्रुह्युः, अनुश्च कथयिष्यामि। तुरवसुः पुत्रः गर्भः, तस्य पुत्रः गोभानुः; गोभानोः पुत्रः त्रिसरिः, यो दुर्जयः अभवत्। त्रिसरिः पुत्रः करंधमः, तस्य पुत्रः भरतः; दुष्यन्तः अपि पौरववंशीयः, तस्य पुत्रः अकल्मषः। एवं ययातिशापेन प्राचीनकाले जरापरम्परया तुरवसुः पौरववंशं प्रविष्टः। दुष्यन्तस्य उत्तराधिकारीः वरूथः, तस्मात् अण्डीरः, तस्य पुत्रः संधानः। पाण्ड्यः, केरलः, चोलः, कर्णः च तस्य वंशजाः; तेषां जनाः पाण्ड्याः, चोलाः, केरलवासिनः च अभवन्।