शुक्रस्य वचः श्रुत्वा, प्रह्लादः अश्रुपूर्णगद्गदस्वरेण उवाच—"मा नः परित्यज, भार्गव।" स पुनः विनयपूर्वकं प्रार्थयामास—"ये त्वां शरणं गताः, ये च तव भक्ताः, तान् सम्यक् पूजय; त्वददर्शनकाले तु स दिव्याचार्यः नः मोहयति। तपसा दीर्घदर्शिना त्वया स्वभक्ताः विज्ञेयाः। यदि त्वं नः प्रसादं न करोति, हे भ्रगुपुत्र, तव द्वारा परित्यक्ताः वयं अद्य पातालमवतीर्यामः।" काव्यः, दयया करुणया च तत्त्वमवगम्य, तेषां सान्त्वनां श्रुत्वा, कोपं निगृह्य उवाच—"मा भैष्ट, मा पातालं गच्छत।" स उवाच यथार्थम्—"नियतेन कालेन यत् कर्तव्यं, तत् मम सन्निधौ अपि अवश्यमेव भविष्यति; अन्यथा न शक्यते, यतो हि दैवबलं महदस्ति। यत् अद्य त्वया विज्ञानं नष्टं, तत् पुनः प्राप्स्यसि; देवांश्चैकवारं जित्वा, पातालमवाप्स्यसि।" अनन्तरं नियते काले ब्रह्मा उवाच—"मम अनुग्रहेण त्वं त्रिलोकेषु महाबलयुक्तः सुखं भुक्तवान्।" दश युगपर्यन्तानि अतीतानि; तत्र ब्रह्मणा देवाञ्जित्वा सर्वकालं राज्यं कृतम्। सावर्णिकाले पुनः राज्यम् अवाप्स्यसि; तव पौत्रः बली भूयो लोकपालकः भविष्यति। एवं विष्णुना स्वयम् उक्तं यत् लभ्यमानाः लोका अपहृताः स्यात्, तदा तस्य वराः सम्प्राप्ताः। स हि निश्चयपूर्वकं कृत्यं कृत्वा, सदाचारात् एषः स्वयम्भुवाऽनुग्रहीतः। भगवता मम उक्तं—'बली देवेश्वरः भविष्यति'; तेन स अदृश्यः प्रजासु, योग्यकालमपेक्षते। अन्यश्च वरः तव स्वयम्भुवाऽनुग्रहेण दत्तः; तस्मात् त्वं असुरैः सह यथाकालं निश्चिन्तः भव। पूर्वं एतद् तुभ्यं न शशाक कथयितुं, हे महाबल, ब्रह्मणा भविष्यज्ञेन वारितः।" "मम द्वौ शिष्यौ, बृहस्पतेः सुतौ, मम समीपं आगतौ; तौ देवैः सह सर्वप्रजाः धारयिष्यतः।" इति श्रुत्वा, समस्तासुराः, पवित्रकर्मणा काव्येन सह, प्रह्लादमहात्मना सह हृष्टाः प्रस्थिताः। शुक्रस्य वचः श्रुत्वा, यत् निश्चितं भविष्यति, तद् ज्ञात्वा, जयाशां पुनः प्राप्य, सर्वे सशस्त्राः असुराः देवान् समाह्वयन्। तेषां युद्धाय समागम्य, देवाः अपि सैन्यानि सन्निहित्य, युद्धमकरोत्। तत्र देवासुरयुद्धे शतसंवत्सरपर्यन्तं युद्धे, असुरैः देवाः पराजिताः; तदा देवाः मन्त्रयन्तः, "आहुयेम तौ यज्ञेन; ततः असुरान् विजेष्यामः," इति शण्डामर्कौ आह्वयन्। यज्ञे तौ ब्राह्मणौ आहूय, "असुरान् परित्यज्य, वयं दानवान् जित्वा, भवद्भ्यां पूजां करिष्यामः," इति उक्त्वा, ताभ्यां संधिं कृत्वा, शण्डामर्कौ देवपक्षे स्थितौ। ततः देवाः विजयं प्राप्य, दानवा पराजिताः। शण्डामर्कयोः परित्यक्ताः, दानवाः शक्तिहीनाः अभवन्; एवं प्राचीनकाले काव्यशापेन दैत्याः निपातिताः। काव्यशापवशेन, सर्वसमर्थ्यविहीनाः, देवैः निष्कासिताः, ते पातालमुपाविशन्। एवं देवैः निगृहीताः, दानवाः महाक्लेशेन पराजिताः; ततो भ्रगुशापात् एषः क्रमः प्रवृत्तः। पुनः पुनर् विष्णुः धर्मस्य ग्लानौ समुत्पद्य, धर्मव्यवस्थापनाय, असुरविनाशाय च, अवतीर्यते। प्रह्लादाज्ञया, ये असुरा न स्थितुं शक्ष्यन्ति, ये च मनुष्यैः वधार्हाः, तान् भगवान् सर्वान् 'ब्राह्मण' इति व्याख्यातवान्। धर्मात् नारायणस्य अंशः चाक्षुषे मन्वन्तरे समुत्पन्नः; वैवस्वते मन्वन्तरे देवाः यज्ञं पालयन्ति। तस्य अवतारस्य प्रादुर्भावे, ब्रह्मा मुख्यऋत्विक् आसीत्; चतुर्थे युगे, देवाः क्लेशिताः सन्, एवं जातम्। समुद्रान्ते, हिरण्यकशिपोर्वधाय, द्वितीयावतारे नरसिंहाख्ये, रुद्रः मुख्यऋत्विक् आसीत्। सप्तमे त्रेतायुगे बली लोकेश्वरः, तृतीये वामनार्थं ऋत्विक् धर्मतः व्यवहत्। एते त्रीन् दिव्यावताराः स्मृताः, द्विजश्रेष्ठ; अन्ये सप्त मानुषाः, शापसम्भूताः, तान् शृणु। प्रथमत्रेतायुगे दत्तात्रेयः प्रादुर्भूतः; धर्मस्य चतुर्थांशे नष्टे, मार्कण्डेयादिभिः सहितः। पञ्चदशे त्रेतायुगे पञ्चमः, विश्वचक्रवर्ती राजा मान्धाता, उत्तङ्कादिभिः सह। एकोनविंशे त्रेतायुगे षष्ठः, जमदग्निसुतः परशुरामः, सर्वक्षत्रियविनाशकः, विश्वामित्रादिभिः सहितः। चतुर्विंशे युगे रामो जातः, वसिष्ठः मुख्यऋत्विक्; सप्तमः, रावणार्थं, दशरथात्मजः। अष्टमे द्वापरे विष्णुः अवतीर्णः; अष्टाविंशे वेदव्यासः पराशरात् जातः, जातूकर्ण्यादिभिः सह। धर्मव्यवस्थापनाय, असुरविनाशाय, नवमः बुद्धः तपसा जातः, कमललोचनः, देवोपमशरीरः, द्वैपायनादिभिः सहितः। तस्मिन्नेव युगे, संध्याशेषे, कल्किः विष्णुशब्दितः प्रादुर्भविष्यति, पराशरपुत्रेण सह। दशमः, भविष्यति, याज्ञवल्क्येन सह, सर्वप्राणिनां, दुष्टपाखण्डिनां च, संहारं करिष्यति। एवं धर्मस्य स्थापना, असुरविनाशः, भगवतः अवतारैः यथाक्रमं सम्पद्यते।