काव्य इति मां विद्धत, पर्वताधिपतिः परमबलवान् तुष्टः। हन्त, यूयं सर्वे मूढा अभविष्यत। शृणुत, हे दानवा इति काव्यः तान् उवाच। तस्य एवं वदतः श्रुत्वा, ते दानवा अत्यन्तं संकुलिताः, तत्र उपविष्टौ द्वौ जनौ विस्मयेन पश्यन्तः स्थिताः। ततोऽसुराः सर्वे अत्यन्तं मोहिताः, किञ्चन न अवबुद्धवन्तः। तेषां संमूढानां मध्ये काव्यः असुरान् पुनरुवाच – अहं भवतां गुरु: काव्यः, अयं तु देवगुरु: अङ्गिराः। मामनुसरन्तु, हे दैत्याः, एतम् बृहस्पतिम् परित्यज्य। एवं तेन उक्ते, असुराः तौ उभौ निरीक्ष्य, न किञ्चन भेदम् अपश्यन्। तदा बृहस्पतिः, समाधिस्थः तपसा समृद्धः, तान् उवाच – अहं काव्यः अस्मि, भवतां गुरु:, अयं बृहस्पतिः मम रूपे स्थितः। एषः असुरान् मोहयति, मम रूपं गृहित्वा। इति श्रुत्वा, ते दानवा समागत्य ऊचुः – अयं प्रभुः दशवर्षाणि निरन्तरम् अस्मान् शिक्षयति; सः एव अस्माकं गुरु:। अयं द्विजः अस्माकं मध्ये प्रवेष्टुम् इच्छति। ततः सर्वे दानवा तम् प्रणम्य, तस्य वचनं स्वीकृतवन्तः; दीर्घाभ्यासात् न मोहिताः। सर्वे असुरा क्रोधात् रक्तलोचनाः ऊचुः – अयं अस्माकं गुरु: उपकारकश्च; त्वं गच्छ, त्वं अस्माकं गुरु: न असि। भृगुपुत्रो वा वाङ्गिरसः वा, अयं पूजनीयः अस्माकं गुरु: एव; वयं तस्य आज्ञायाम् स्थिताः। त्वं गच्छ, विलम्बं मा कुरु। एवं उक्त्वा, सर्वे असुरा बृहस्पतिम् उपसस्रुः; तेन काव्येन उक्तं महदुपकारं न स्वीकृतवन्तः। तदा भृगुपुत्रः तेषां गर्वात् क्रुद्धः अभवत् – मया उपदिष्टाः सन्तः दानवा मां न पूजयन्ति। तस्मात्, यूयं प्रमादं लप्स्यध्वं, पराजयं च प्राप्स्यथ। इति उक्त्वा काव्यः यथागतं निर्गतः। काव्येन तान् असुरान् शप्तान् ज्ञात्वा, बृहस्पतिः स्वकार्यं सिद्धं कृत्वा, हृष्टः स्वस्वरूपं पुनरुपागमत्। असुराः बौद्ध्येन पराजिताः इति ज्ञात्वा, सः स्वकार्यं निबद्ध्य तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। तस्य अन्तर्धाने दानवा मोहिता अभवन्। हन्त, वयं वञ्चिताः! इति परस्परं ऊचुः, पृष्ठतः परावृत्त्य, आङ्गिरसेन आहताः। मायया कृतकपटनिर्मित्या स्वकार्ये वञ्चिताः, तदनन्तरं असन्तुष्टाः, शीघ्रं काव्यं प्रति जग्मुः, प्रह्लादेन अग्रे स्थितेन। ततः काव्यं उपगम्य, शिरः नतं कृत्वा तस्य पुरतः स्थिताः; तान् समागतान् दृष्ट्वा काव्यः यजमानान् उवाच – मया उपदिष्टाः सन्तः, युष्माभिः मां न पूजितम्; तस्मात्, तस्मिन् अपमानात्, यूयं पराजयं प्राप्तवन्तः। एवं शुक्रेण उक्ते, प्रह्लादः अश्रुपूर्णकण्ठः उवाच – मा नः परित्यज, हे भर्गव। भर्गव, स्वशरणान् भक्तांश्च पूजय; त्वयि अदृष्टे, दिव्यगुरुणा वञ्च्यामा:। त्वं दीर्घतपसा दृष्ट्या भक्तान् वेत्तुम् अर्हसि। यदि त्वं नः न अनुगृह्णासि, हे भृगुनन्दन, तदा त्वया गर्हिताः वयं अधःपातालं यास्यामः। काव्यः तेषां तत्त्वं विज्ञाय, करुणया दयया च, तैः प्रार्थितः क्रोधं निगृह्य उवाच – मा भैष्ट, मा पातालं गच्छत। यद् दैवेन नियतं, तत् मम पश्यतः अपि भविष्यति; भाग्यं हि अत्यन्तबलवत्तरम्। यः बुद्धिभ्रंशः अद्य युष्माभिः लब्धः, सः पुनः लप्स्यते; एकवारं देवान् विजित्य पातालं यास्यथ। यदा कालः आगतः, ब्रह्मा एवमुवाच – मम अनुग्रहेण, यूयं त्रयः लोकान् महता बल्याः उपभुक्तवन्तः। दश युगपर्यन्तानि अतीतानि; देवान् अतिवर्त्य, ब्रह्मा एव शासनं कृतवान्। सावर्ये मन्वन्तरे, राज्यं पुनः भवताम् भविष्यति; तत्र प्रह्लादस्य पौत्रः बली, त्रिलोकाधिपतित्वं पुनः प्राप्स्यति। एवं विष्णुना स्वयम् प्रह्लादपौत्रः उक्तः – यदा लोकाः तस्मात् हृताः, तदा तस्य वराः लब्धाः। तस्य निश्चयेन कार्याणि सिद्धानि, तस्मात् सदा आचरितधर्मेण भवतः आत्मभुवा एषः वरः दत्तः। बली देवाधिपतिः भविष्यति इति भगवता मम उक्तम्; तस्मात् सः अदृश्यः भूतेभ्यः, यावत् योग्यः कालः आगच्छति। अन्यः अपि वरः भवतः आत्मभुवा तुष्ट्या दत्तः; तस्मात्, यावत् कालः न आगच्छति, त्वं असुरैः सहितः चिन्तां मा कुर्याः। एतत् पूर्वं न उक्तं, हे महाबाहो, ब्रह्मणा भविष्यद् ज्ञात्वा मां प्रतिषिद्धम्। एते द्वौ मम शिष्यौ, बृहस्पतेः एव, मम समीपं आगतौ; तौ देवैः सहितौ सर्वाणि भूतानि धारयिष्यतः। एवं उक्त्वा, सर्वे असुरा, पुण्यकर्मणा काव्येन सह, प्रह्लादेन महात्मना सह, हृष्टाः प्रस्थिताः। शुक्रस्य निश्चयेन भविष्यति इति उक्तं श्रुत्वा, विजयाशां पुनः प्राप्य, सर्वे सशस्त्राः असुरा देवान् अभ्ययुः। असुरान् संगृहीतान् युद्धाय दृष्ट्वा, सर्वे देवाः अपि स्वबलानि संगृह्य, युद्धे प्रवृत्ताः। तस्मिन् देवानाम् असुराणां च शतसंवत्सरं प्रवृत्ते युद्धे, असुराः देवान् विजित्य, देवाः समवेत्य मन्त्रयामासुः। वयं तौ यज्ञेन आह्वायेम, ततः असुरान् विजेष्यामः। इति देवाः शण्डामर्कौ आह्वयितुम् आरब्धवन्तः।