सर्वैः दैत्यनाशकः, श्वाननाशकः, मृत्युनाशकः, यज्ञार्हः, ज्वलमानः, प्रज्ञवान्, अग्निः, निर्मलः; पुनः दैत्यनाशकः, पशुनाशकः, विघ्नहर्ता, प्राणः, विचरन्, महान्, समुद्रः, दुर्गमः; कृष्णः, विजयी, लोकनाथः, अनासक्तः, वेध्यः, समस्थः; सुवर्णभुजः, सर्वव्यापी, महान्, शुभकर्मकृत्, दुर्धर्षः, प्रभुः, शुभदृष्टिः; शीघ्रशरः, नित्याश्वः, शुभः, मोक्षदः, पिङ्गलः, श्यामलः, महादेवः, प्रज्ञवान्; महाकायः, दीप्तिमान्, अश्रुप्रदः, मित्रः, दृढधन्वन्, कवचधारी, सारथिः, गणयुक्तः; भृगुपतिः, शुक्रः, गुहावासी, स्रष्टा, अव्यभिचारः, शान्तः, प्रज्ञवान्, वृषभः—एवं भगवतः विविधा स्तुतयः काव्या देवीन्यै समर्पयामास। सर्वात्मन्, चर्मवस्त्रधारी, पशुपतये, भूतपते नमः। ॐकाराय, ऋग्यजुःसामभ्यः, स्वाहा स्वधाय, वषट्स्वरूपाय, मन्त्रस्वरूपाय नमः। शिल्पिने, धारकाय, कर्त्रे, दृष्टिश्रुतिस्वरूपाय, भूतभविष्यद्वर्तमानेश्वराय, कर्मस्वरूपाय नमः। वसवः, साध्यः, रुद्रः, आदित्यः, असुरः, विषः, मरुतः, देवस्वरूपाय नमः। अग्निसोमविधिप्रज्ञाय, पशुपतये, ओषधीनां पते, स्वयम्भवे, अजाय, प्रथमाय, प्रजापतये, ब्रह्मस्वरूपाय नमः। आत्मनः पते, आत्मनः अधीनाय, सर्वपतिसर्वातिरिक्ताय, सर्वभूताङ्गस्थिताय, सर्वभूतात्मने नमः। निर्गुणाय, गुणज्ञाय, व्यक्ताय, अमृताय, अनिर्वचनीयाय, मित्राय, सांख्यात्वात्मने नमः। भूम्यादिलोकात्मने—भुवः, स्वः, महः, जनः, तपः, सत्यात्मने नमः। अव्यक्तमहात्मने, भूतइन्द्रियप्रभवाय, स्वयम्ज्ञाय, पृथगात्मने, सर्वात्मने नमः। नित्याय, आत्मलिङ्गाय, सूक्ष्माय, अन्याय, ज्ञानशक्तिस्वरूपाय, मोक्षात्मने नमः। त्रिलोकस्थाय नमः, त्रिलोकातिरिक्ताय नमः, सत्यान्ते, महत्सु, चतुर्षु च नमः। स्तुतये नमः; यदस्तु स्तुत्यं न उक्तं मया, भक्तवत्सल, ब्रह्मन्, सर्वं क्षम्यताम्। एवं भगवतं देवाधिदेवम्, नीलरक्तवर्णं, काव्या देवी नमस्कृत्य, अञ्जलिपुटेन, निगूढवाचया, सन्नद्धा तस्थौ। तदनन्तरं, भगवतः काव्याया देहं स्पृष्ट्वा, सन्तुष्टः सन्, तां पूर्णरूपदर्शनं दत्वा, तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्। भगवतः तत्रान्तर्धानानन्तरं, जयन्तीं समीपस्थां दृष्ट्वा, ताम् इदं वचनम् उवाच— "काऽसि त्वं, भाग्यवती? कस्याऽसि? मम दुःखसमये दुःखिता किमर्थम्? तपोमयी, किमर्थं मम सेवां कुरुषे?" इत्युक्त्वा, "एतया स्तुत्या, भक्त्या, विनयेन, आत्मसंयमेन, स्नेहेन च, सुशोभनस्तन्याः, उत्तमवर्णे, तव प्रसन्नः अस्मि।" "किम् इच्छसि, किम् ते कामः? स तव सम्पाद्यः। यद्यपि दुष्करः, अद्य तव दास्यामि।" एवं उक्ता सा तं प्रत्युवाच— "तपसा मम मनः त्वया ज्ञेयम्, ब्रह्मन्; सत्यतया त्वं तद् जानासि।" ततो भगवाँस्तां दिव्यदृष्ट्या निरीक्ष्य प्रत्युवाच— "मया सह त्वं दशवर्षाणि तिष्ठ, शुभस्तन्याः।" "सर्वभूतैरदृश्यं, संगमं इच्छसि, देवी, नीलोत्पलसमानवर्णे, वरार्हे, शुभनेत्रे; इदं तव कामं मत्तः वृणीषे, मधुरवाचिनि।" "एवं भवतु! गच्छामि गृहं मम, मद्यनयनप्रिये!" तदनन्तरं स्वगृहं गत्वा, जयन्त्याः हस्तं गृहीत्वा, भर्गवः तया सह दशवर्षाणि, स्वमायया आच्छादितः, सर्वभूतैरदृश्यः, निवसति। काव्यः स्वकार्यं सम्पाद्य आगतः, तदनन्तरं दितिसुताः सर्वे, हर्षिताः, तस्य गृहं गत्वा, तं द्रष्टुम् उत्सुकाः अभ्याजग्मुः। आगत्य, गुरुम् अदृश्यं दृष्ट्वा, मायया गुप्तं, तद्लिङ्गं ज्ञात्वा पुनः प्रत्यागच्छन्। बृहस्पतिः, काव्यः वरबद्धः इति ज्ञात्वा, जयन्त्याः तुष्ट्यर्थम्, दशवर्षाणि तस्थौ, शुभकामनया। ततः, इन्द्रप्रेरितः, बृहस्पतिः काव्यरूपं धृत्वा, असुरान् आह्वयत्। ते आगत्य, बृहस्पतिः उवाच— "स्वागतम्, यज्ञशिष्याः, अहम् आगतः हिताय वः।" "यद् ज्ञातं मया, तत् शिक्षयिष्यामि।" इति, हृष्टहृदयाः, ते तं शिक्षायै उपसृत्य। दशवर्षपर्यन्ते, काव्यतः देवयानी जाताऽस्मिन काले, इति श्रूयते। तदनन्तरं, शिष्यदर्शनाय मनः स्थापनम्। "देवि, शिष्यान् द्रष्टुं गच्छामि, शुद्धस्मिते, सुभगदृष्टे, त्रिवर्णनेत्रे।" इत्युक्त्वा, सा प्रत्युवाच— "भक्तसेवायै यत्नं कुरु, महाव्रत, धर्मस्य कर्तव्यं, ब्रह्मन्; न ते धर्मं वारयामि।" ततः, असुरान् गत्वा, देवगुरुणा काव्यरूपेण बुद्ध्या मोहितान् दृष्ट्वा, काव्यः तान् उवाच।