भृगुः, सत्यधर्मनिष्ठः, सत्यवाक्यं कुर्वन्, ‘‘यदि अहं धर्मं सम्यग्ज्ञातवान् वा आचरितवान्, तदा तेन सत्येन त्वं जीव,’’ इति भार्यां प्रति उच्चैः उक्तवान्। ततः शीतलेन जलेन तां सिञ्चन् ‘‘जीव’’ इति अवदत्। तस्य वचनानन्तरं सा देवी पुनरुत्थिता। सा यदा सुप्तायाः इव जागरितां दृष्ट्वा, सर्वे भूतानि सर्वतः ‘‘साधु साधु’’ इति उच्चैः प्रहृष्टानि। एवं तदा भृगुणा सा देवी पुनरुद्धृता अभवत्, देवैः साक्षात् दृष्ट्वा इदं अद्भुतमिव बभूव। अविकम्पेन भृगुणा स्वपत्नी जीविताय नीताः। इन्द्रः तु एतद्विलोक्य, काव्यं भीत्वा, न शान्तिम् अलभत। सः जाग्रन् एव जयन्तीं प्रति इदं वचनम् अब्रवीत्। सः देवाधिपः प्राज्ञया चिन्तयन् स्वकन्यां प्रोवाच— ‘‘काव्यः शत्रुषु भीषणं व्रतम् आचरति। तस्मात्, हे कन्ये, भृगुणा मया महता व्याकुलः अस्मि। त्वं गच्छ, तस्य क्लेशहरणाय रमणीयैः कर्मभिः तस्य चित्तं तुष्टिं च कुरु। अनिशं सेवया तं द्विजश्रेष्ठं सन्तुष्टय। त्वं ह्यस्य दत्ता, तस्मात् मम हेतोः सर्वं प्रयत्नं कुरु।’’ एवं पितुर्वचनं श्रुत्वा जयन्ती तद् अङ्गीकृत्य, यत्र सः उग्रतपस्यासक्तः तस्थौ, तत्र जगाम। तं धूमपानं कुर्वाणं, अधोमुखं, यक्षेण ताड्यमानं, कुम्भेन उदकेन सिञ्च्यमानं च दृष्ट्वा, काव्यं तं क्लेशितं, स्वस्वरूपस्थितं, ध्यानसंयुक्तं, दुर्बलं, कीर्तिस्थं विलोक्य, सा पितुर्निर्देशेन तस्य समीपे सेवां चकार। सा मधुरैः वाक्यैः, स्तुतिपूर्वकं, समये समये स्निग्धमर्दनैः शरीरे सुखैः, व्रतानुरूपैः आचरणैश्च, बहूनि वर्षाणि तं सेवाम् अकरोत्। यदा सहस्रवर्षेण सः भीषणः धूमव्रतः समाप्तः, तदा तुष्टः काव्यः तस्यै वरेण यं इच्छति तम् अदात्। सः उवाच— ‘‘एवं व्रतं त्वया केवलया कृतम्, अन्येन न। तपसा, प्रज्ञया, विद्या, बलैः च, तव तेजसा च, त्वं सर्वान् देवान् अतिक्रान्ता भविष्यसि। यत् किमपि त्वं इच्छसि, हे ब्राह्मण, हे भृगुपुत्र, तत् सर्वं तव भविष्यति। तद् सर्वं त्वं प्राप्स्यसि, न च कस्यचित् प्रकाशनीयम्। एवं त्वं सर्वेषां श्रेष्ठः भविष्यसि, द्विजोत्तम।’’ एवं वरान् दत्त्वा, भवः पुनः तस्मै भर्गवाय भूताधिपत्यम्, ऐश्वर्यं, अभेद्यत्वं च दत्तवान्। तैः वरैः लब्धैः काव्यः अत्यन्तं हृष्टः, प्रमोदात् महेश्वरं स्तुत्वा, नीललोहितं पार्श्वे स्थित्वा दिव्यां स्तुतिं चकार। सः उवाच— ‘‘नमः शितिकण्ठाय, कनिष्ठाय, देदीप्यमानाय, लीलायमानाय, काव्यर्षये, संवत्सराय, सोमपतये। जटिलाय, उग्राय, पिङ्गलोक्षणाय, वरदाय, स्तुत्याय, पुण्याय, देवानां देवाय, शीघ्राय नमः। पत्तिशाय, सुन्दरमुखाय, नानारूपाय, विधात्रे, वित्तबीजाय, रुद्राय, तपस्विने, चित्रवाससे नमः। ह्रस्वाय, मुक्ति केशाय, सेनान्ये, रक्ताय, मुनये, राजवृक्षाय, सर्पप्रियाय नमः। सहस्रशिरसे, सहस्रनेत्राय, दानाय, वरदाय, शुभाय, शुक्लाय, पुरुषाय नमः। पर्वतेश्वराय, सूर्याय, बलिने, घृताशिने, तुष्टाय, सुवाससे, धन्विने, भर्गवाय नमः। खड्गधारिणे, ताराय, सुन्दरनेत्राय, तपस्विने, ताम्राय, भीमाय, उग्राय, शुभाय नमः। महादेवाय, शर्वाय, विश्वरूपाय, शुभाय, हिरण्याय, श्रेष्ठाय, ज्येष्ठाय, मध्ये च नमः। गृहपतये, पिनाकिने, मुक्तये, एकाय, मृगव्याधाय, कुशलाय, धृताय, भीमाय नमः। बहुनेत्राय, वह्नये, त्रिनेत्राय, कपालिने, वीराय, मृत्यवे, त्रिनेत्राय नमः। हरिताय, चित्राय, बभ्रवे, रक्ताय, पिनाकिने, शीघ्राय, चित्राय, रक्ताय नमः। दुन्दुभये, एकपादाय, अजाताय, विद्यादायिने, वनेचराय, गृहेचराय, तपस्विने, ब्रह्मचारिणे नमः। सांख्याय, योगाय, सर्वव्यापिने, दीक्षिताय, अघातिने, शर्वाय, शुभपतये, यमाय नमः। निग्रहीत्रे, प्राज्ञाय, ब्राह्मणश्रेष्ठाय, महर्षये, चतुष्पदाय, शुद्धाय, पालयित्रे, शीघ्रगाय नमः। शिखण्डिने, उग्राय, दंष्ट्रिणे, विश्वसृजे, दीप्ताय, कीर्तिमते, ज्वलमानाय, प्राज्ञाय नमः। क्रूराय, स्थिराय, भीमाय, शुभाय, सौम्याय, प्रधानाय, धर्माय, भाग्याय नमः। अभेद्याय, अमृताय, शाश्वताय, नित्याय, सदा व्यग्राय, विशिष्टाय, भारतसाक्षिणे नमः। पालयित्रे, क्षमाय, सत्याय, अमृताय, कर्त्रे, परशुधारिणे, त्रिशूलिने, दिव्यदृष्टये नमः। सोमपाय, हविष्याय, धूमोष्णाशनाय, शुद्धाय, वसनाय, साक्षात् जाताय, मृत्यवे नमः। मांसाशनाय, विश्वाय, मेघाय, विद्युत्प्रभाय, संहृताय, श्रेष्ठाय, पूर्ताय, तारकेशाय नमः। त्रिपुरान्तकाय, तीर्थाय, वामाय, केशिने, तीक्ष्णायुधाय, व्याख्यात्रे, सुसिद्धाय, पुलस्त्याय नमः। दीप्ताय, उग्राय, बहुलाय, वृषाय, व्रतीने, युक्ताय, शुद्धाय, ऊर्ध्वबीजाय नमः।’’ एवं काव्यः महेश्वरं प्रणम्य, तस्य महात्मनः अनुग्रहं प्राप्य, परमं सुखं प्राप्नोत्।