नग्नजित्याः सुताः मित्रवान् मित्रविन्दा च महाभागा मित्रविन्दा च मित्रबाहुश्च सुनीथश्च अभवन्; एते तस्याः पुत्राः। तस्य बुद्धिमतः शृणु सहस्रशः पुत्रान्—शतं सहस्राणां पुत्राणां तस्मै जातम्। वसुदेवस्य पुत्राः अष्ट्युत्सहस्राणि अभवन्, तथा चैकं लक्षं इति श्रूयते, द्विजोत्तम। उपसङ्घस्य द्वौ पुत्रौ—वज्रः शङ्क्षिप्तश्च; गवेषणस्य भूरिन्द्रसेनः भूरिश्च पुत्रौ। वैदर्भ्याः पुत्रः प्रद्युम्नस्य अनिरुद्धः प्राज्ञः अभवत्; तस्मात् युद्धे अरुद्धः मृगकेतनश्च जातौ। सुपार्श्वस्य कन्या काश्या सम्भूत्यां साम्बस्य पञ्च महाबलिनः पुत्राः जाताः, सत्यपराक्रमविश्रुताः। त्रयः कोटयः महात्मानः यादवाः वीर्यवन्तः आसन्, षष्टिसहस्राणि सहस्राणि च बलिनः प्रबला अभवन्। एते सर्वे देवांशांशसम्भूताः महाबलाः आसन्; ये देवदानवान् हन्ति स्म, तथा महाबलिनः दानवान् अपि। मानवेषु जाताः एते सर्वे लोकान् पीडयन्ति; तेषां विनाशाय यादवकुले एकः जातः। शतं कुलानि महात्मनाम् यादवानां आसन्; सर्वाणि तानि वैष्णववंशे प्रवृत्तानि। तेषु विष्णुः नायकः, तस्यैव आज्ञया सर्वे यादवाः वर्तन्ते इति कथ्यते। सप्तर्षयः, कुबेरः, यक्षः मणिचरः, शालकः, नारदः, सिद्धः, धन्वन्तरिश्च—एते च पुराणपुरुषः विष्णुः सहिताः देवैः। कुतः एते गणशः स्मर्यन्ते, कियन्ति च तेषां उत्पत्तयः? कियन्ति भविष्यन्ति चान्ये महात्मनः अवताराः? कदा ब्राह्मणक्षत्रियाः शान्ताः, किमर्थं सः अत्र जायते? किमर्थं विष्णुः, वृष्ण्यन्धकश्रेष्ठः, पुनः पुनः मानवेषु अवतीर्णः? एतन्मे वद। दिव्यं रूपं त्यक्त्वा विष्णुः अत्र मानवेषु जायते, यदा युगपरिवर्तनं भवति कालः च दुर्बलः स्यात्, प्रभो। देवादिदैत्ययुद्धेषु हरिः प्रभुः जायते; हिरण्यकशिपुर्दैत्यमध्ये त्रैलोक्यं शासितवान्। बलेः काले, यदा त्रैलोक्यं क्रमशः तेन पालितम्, तदा देवदानवानां परममित्रता आसीत्। जगत् युगाख्यैः दानवैः आपूरितं अतिविक्षिप्तं जातम्; देवदानवाः तेषां आज्ञायाम् स्थिताः समाः अभवन्। बलिनः बलार्थं भीषणा तीव्रा च सङ्ग्रामः अभवत्, भयङ्करः युद्धः देवदानवानां विनाशकृत्। धर्मस्य स्थित्यर्थं मानवेषु सः जायते; तदा भृगुशापात् देवदानवाः एवं व्यवहत्सुः। कथं सः स्वयम् देवदानवकर्मणि प्रवृत्तः? एतन्मे वद, कथं देवदानववृत्तान्तः जातः? भागविभागाय तानि युद्धानि अतीव तीक्ष्णानि आसन्; दश, वराहादीनि, द्वे चान्ये, शण्डामर्कयोः मध्ये स्मृतानि। तेषां नामानि संक्षेपेण शृणु—प्रथमं नरसिंहः, द्वितीयं वामनः। तृतीयं वराहः, चतुर्थं अमृतमथनयुद्धं, पञ्चमं तारकामयं संग्रामः। षष्ठं आडीबकं, सप्तमं त्रिपुरं, अष्टमं अन्धकः, नवमं वृत्रवधः। दशमं धात्रा, ततः हालाहलः स्मृतः; द्वादशमं कोलाहलः, भीषणं च प्रसिद्धम्। दैत्यः हिरण्यकशिपुः नरसिंहेन हतः; बली वामनेन बद्धः, यदा त्रैलोक्यविजयं अयच्छत्। हिरण्याक्षः देवैः एकाकिना युद्धे हतः; वराहस्य दन्तेन सागरः द्विधा कृतः। प्रह्लादः अमृतमथनेन्द्रेण संग्रामे पराजितः; प्रह्लादपुत्रः विरोचनः सदा इन्द्रवधे प्रवृत्तः। तारकामये युद्धे सः इन्द्रेण एव हतः, वीर्यं दर्शयित्वा, सर्वेभ्यः देवैः दिव्यैः शक्तिभिः असह्यः अभवत्। त्रैलोक्ये सर्वे दानवाः त्र्यम्बकेन हताः; अन्धकयुद्धे असुराः, पिशाचाः, दानवाश्च अपि निपातिताः। देवमनुष्येषु च पितृभिः सर्वे हताः; तीक्ष्णः वृत्रः दानवैः सहितः हालाहलयुद्धे निहतः। विष्णोः सहाय्येन महेन्द्रः तम् अपास्यत्; योगविद्यया मायया च्छन्नः विप्रचित्तिः भ्रात्रा सह ध्वजमध्यम् प्रविष्टः, महेन्द्रेण ध्वजचिह्ने हतः। देवैः परिवृतः वृषभः सकलान् संयतान् समागतान् दैत्यदानवान् रणमध्ये विजितवान्। यज्ञसमाप्तौ क्लिबः सूर्यश्च देवैः दृष्टौ; एतानि द्वादश युद्धानि देवदानवयोः जातानि। देवासुरयुद्धानि उभयोः नाशकारिणि, सत्त्वानां हितार्थं एव अभवन्; हिरण्यकशिपुः दशकोटिवर्षाणि समृद्धिं प्राप्तवान्। द्विसप्ततिः च अन्ये दशकोटयः, तथा च अष्ट्युत्सहस्राणि त्रैलोक्ये अधिपत्यं प्राप्तवन्तः। अनुक्रमेण बली राजा पुनः लक्षवर्षाणि शतं, षष्टिसहस्राणि च विंशतिलक्षाणि अपि च अधिपत्यं कृतवान्। यावत् बली राज्यं कृतवान्, तावत् एव प्रह्लादः दानवेषु निवृत्तः अभवत्।