वासुदेवः पाण्डवेभ्यः निष्कल्मषां पत्नीं कुन्तीमदात्। पाण्डोः इच्छया सा दिव्यसम्भवांश्च वीर्यवन्तः पुत्रानजनयत्। धर्मराजात् युधिष्ठिरः, वायोः भीमः, इन्द्रात् धनञ्जयः, शक्रसमः पराक्रमे, जातः। माद्रवत्यां तु अश्विन्योः सुतौ, सौन्दर्यशीलसम्पन्नौ, नकुलः सहदेवश्च जातौ इति श्रूयते। रोहिणी, या पौरवीति प्रसिद्धा, आनकदुन्दुभेः पत्नी, ज्येष्ठं रामं प्रियं च सारणं पुत्रौ अजनि। तस्यां च दुर्बलः, दमनः, शुभ्रुः, पिण्डारकः, महाहनुः, चित्राक्षी चान्या च सुनेत्रे कन्ये अपि जाताः। देवक्या शौरिणा सह सुषेणः, उदासी, भद्रसेनः, ऋषिवासः, षष्ठः भद्रविदेहः च पुत्राः समुत्पन्नाः, तान् सर्वान् कंसः अवधीत्। आषाढकृष्णाष्टम्यां बलवान् श्रीकृष्णः, प्रजापतिः, प्राचीनकाले जातः। तस्य कनिष्ठा भगिनी कृष्णा, शुभद्रा नाम, शुभवदना, देवक्या महात्मा शूरः अपि जातः। तम्रायां शौरिणा श्रेष्ठः सहदेवो जातः। देवरक्षिता उपासंगधरं पुत्रं, भाग्यवतीं कन्यां च अजनि, तां कंसः अवधीत्। उपदेव्यां विजयो, रोचमानः, वर्धमानः, देवलः च महात्मानः जाताः। वृकदेव्यां अवगाहो महात्मा, वृकदेव्याः एव नन्दकः अपि जातः। देवक्या सप्तमः पुत्रः मदनः अभवत्, स राजा युद्धे अजितः, सुभाग्यवान्। एकदा शौरिः श्रद्दादेव्याः सह वनं गच्छन्, वैश्यायाः ज्येष्ठं कौशिकं पुत्रं उत्पादयत्। सुतनूः रथराजी च शौरिणः पत्न्यौ, तयोः पुण्ड्रः कपिलः च बली पुत्रौ। जरानामा निषादः प्रथमो धनुर्धरः, सौभद्रः भवश्च, उभौ बली, जातौ। देवभागस्य पुत्रः उद्धवः, देवश्रवसः प्रथमो बुद्धिमान्। इक्ष्वाकुकन्या, अनाधृष्टेः पत्नी, श्राद्धं पुत्रं अजनि, स शत्रुघ्नसमः शुद्धात्मा। करूषायाः कृष्णः प्रसन्नः, सुतं सुकन्दरं ददौ, स भाग्यवान्, पराक्रमी, महाबलः। जाम्बवत्या चारुदेष्णः साम्बः च, उभौ शुभलक्षणयुक्तौ, बली पुत्रौ जातौ। नन्दनस्य तन्तिपालः तन्तिः च पुत्रौ, शमीकस्य चत्वारः वीर्यवन्तः पुत्राः—विराजः, धनुः, श्यामः, सृञ्जयः। श्यामः पुत्रहीनः, शमीकः भोजभावं निन्दन्, वनं गतः, राजर्षित्वं प्राप। यः कृष्णस्य पुण्यजन्म सततं शृणोति वा पठति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। ततः महादेवः, पूर्वं कृष्णरूपधारी, प्रजापतिः, क्रीडार्थं देवेश्वरः, मनुष्येषु अवतीर्णः। वासुदेवस्य तपसा, पद्मनयनः, चतुर्भुजः, दिव्यरूपसमुज्ज्वलः, देवक्या जातः। श्रीवत्सादिलक्षणयुक्तं देवं दृष्ट्वा, वासुदेवः तमुवाच—“एष रूपं संहर, भगवन्। अहं कंसात् भीतोऽस्मि, देव; तेन एतत् उक्तम्। मम पुत्राः तेन हताः, ज्येष्ठाः वीर्यवन्तः।” वासुदेववचनं श्रुत्वा, अच्युतः स्वं रूपं संहरन्, अनुमतिं दत्त्वा, शौरिं नन्दगोपस्य गृहम् अनयत्। नन्दगोपाय तं दत्त्वा, “रक्ष्यतां एषः” इति प्रोक्त्वा, यदूनां सर्वमङ्गलं भविष्यति। देवक्या गर्भे जातः एषः कंसं हन्ता भविष्यति। “कः एषः वासुदेवः? देवक्या च कीर्तिता? कः नन्दगोपः? या च यशोदा महाव्रता?”—सः यो विष्णुं पुत्रं जनयामास, या तं गर्भे धारयामास, या च तं पालयामास। स पुरुषः कश्यपः, अदितिः तस्य प्रिया, कश्यपः ब्रह्मांशः, अदितिः अपि पृथिव्याः अंशः। ततः बलवान् देवकीमिच्छितानि, या सा सततं अजन्मनः महात्मनः इच्छति स्म, तस्याः पूर्णवान्। सः देवः भूमौ अवतीर्य, मानुषं शरीरं प्रविश्य, योगमायया सर्वाणि भूतानि मोहयन्। धर्मस्य ग्लाने, विष्णुः वृष्णिवंशे देवः, धर्मसंस्थापनाय, दैत्यविनाशाय, जातः। रुक्मिणी, सत्यभामा, सत्या, नाग्नजिती, सुभामा, शैब्या, गांधारी, लक्ष्मणा च। मित्रविन्दा, कालिन्दी, देवी जाम्बवती, सुशीला, माध्री, कौशल्या, विजयाः, तथा सहस्राणि—षोडशसहस्रं—देव्यः तस्य पत्न्यः। रुक्मिण्याः पुत्राः युद्धविशारदाः—चारुदेष्णः, युद्धे वीरः, प्रद्युम्नः महाबलः। सुचारुः, भद्रचारुः, सुदेष्णः, भद्रा, परशुः, चारुगुप्तः, चारुभद्रः, सुचारुकः, चारुहासः कनिष्ठः, कन्या च चारुमती। सत्यभामायां भानुः, भृङ्गाक्षः, रोहितः प्रभामान्, ताम्रः, चक्रः, जलन्धमः च जाताः। तेषां चत्वारः कनिष्ठाः भगिन्यः; जाम्बवत्यां साम्बः पुत्रः, युद्धे दीप्तिमान्, जातः।