मद्री सुतं युधाजितं जनयामास, ततः देवमिधुषः, अनमित्रः, शिबिः, पञ्चमः कृतलक्षणः च अभवन्। अनमित्रस्य पुत्रः निग्नः, निग्नस्य द्वौ पुत्रौ जातौ—प्रसेनः महावीर्यवान् च शक्तिसेनः इति। प्रसेनस्य श्यामन्तकं नाम निःस्पृहं मणिरासीत्; पृथिव्यां सर्वेषां रत्नानां मध्ये सः मणिः अधिपः अभवत्। सः मणिः बहुधा याच्यमानः अपि, हृदि स्थितः, गोविन्देन अपि न लब्धः, नापि तेन बलवताऽपि हर्तुं शक्यः। कदाचित् प्रसेनः तं मणिं धारयन् मृगयां गतः; श्रूयते च, सः व्याघ्रगुहां प्रविष्टः यत्र महद् मृगम् आसीत्। तत्र प्रविश्य, प्रसेनः भल्लूकं दृष्टवान्; तथा भल्लूकः अपि प्रसेनं अपश्यत्, प्रसेनजित् अपि भल्लूकं ददर्श। ततः भल्लूकः प्रसेनं हत्वा तं मणिं जग्राह; सः गुप्तः, तेन एव गुहां प्रविश्य हतः। गोविन्दः यदा प्रसेनस्य वधं श्रुतवान्, तदा सन्देहं जगाम; तस्मै गोविन्दाय स्पष्टरूपेण अभवत् यः प्रसेनः रत्नार्थं हतः। प्रसेनः तं मणिं धारयन् अरण्यं गतः; तं दृष्ट्वा, सः तेन हतः। तदा गोविन्दः अवदत्—"एषः दुष्टः यो वृष्णिषु शत्रुत्वं प्राप्तवान्, तं अहं हनिष्यामि।" ततः दीर्घकालानन्तरं गोविन्दः पुनः मृगयां गतः, संयोगेन गुहाद्वारम् उपससाद। तत्र तं दृष्ट्वा, बलवान् भल्लूकराजः महान् निनादं चकार; तस्य शब्दं श्रुत्वा, गोविन्दः खड्गहस्तः गुहां प्रविश्य, जाम्बवानं बलिनं भल्लूकाधिपतिं ददर्श। ततः हृषीकेशः शीघ्रं जाम्बवतः भुजौ गृहीत्वा, कोपात् रक्तलोचनः तं समरभूत्। तदा भल्लूकः विष्णुभक्त्या कर्मभिः तं स्तुतवान्; तेन तुष्टः भगवान् तस्मै वरं दत्तवान्। सः प्रार्थितवान्—"भगवन्! त्वत्तः चक्रेण मम निधनं स्यात्, मम शुभा कन्या त्वां पतिं लभेत, अयं मणिरपि, यं प्रसेनं हत्वा मया प्राप्तः।" ततः महाबाहुः भगवान् चक्रेण जाम्बवन्तं हत्वा स्वकार्यं समाप्य, मणिं कन्यया सह जग्राह। सः सत्राजिताय तं मणिं सर्वेषां सात्वतानां सभायाम् अददात्; एवं जनार्दनः मिथ्यापवादेन दुःखितः अभवत्। अनन्तरं सर्वे यादवाः वासुदेवं ऊचुः—"वयं मन्यामहे प्रसेनं त्वया हतं।" सत्राजितः दश सुशीलाः पत्न्यः, कैकेयराजस्य कन्याः, अलभत; ताभ्यः तस्य पुत्राः शतं जाताः, कीर्तिमन्तः, प्रख्याताः, महाबलिनः; तेषां ज्येष्ठः भंगकारः। तस्मात् भ्रातुः भंगकारात् व्रतवती त्रयः कन्याः, कोमलाङ्ग्यः, पद्मलोचनाः, अपद्यत। सत्यम्भामा, स्त्रीणां श्रेष्ठा, दृढव्रता, पद्मावती च—एताः कृष्णाय दत्ताः। अनमित्रात् शिनिः, वृष्णीनां कनिष्ठः, जातः; तस्य पुत्रः सत्यकः, तस्यापि सत्यकिः पुत्रः। शिन्याः पौत्रौ सत्यवान् युयुधानश्च, द्वावपि विश्रुतौ; युयुधानस्य पुत्रः असंगः, असंगस्य पुत्रः द्युम्निः। द्युम्नेः पुत्रः युगंधरः; एवं शैनीयाः प्रसिद्धाः। अयं अनमित्रवंशः वृष्णिनन्दनः, यथोक्तम्। अनमित्रात् भूमौ वीरः युधाजित् जातः; तस्य द्वौ अन्यौ पुत्रौ वीरौ—वृषभः क्शत्रश्च। वृषभः काशिराजकन्यां जयन्तीं भार्यां चकार; तस्य जयन्तस्य धर्मात्मा पुत्रः अभवत्। अक्रूरात् सदायज्ञो जातः, अतिवीर्यवान्, विद्वान्, अतिथिप्रियश्च, सः अतिसत्कृतः। अक्रूरः शैब्यकन्यां रत्नां भार्यां कृत्वा, तस्यां एकादश पुत्रान् महाबलिनः उत्पादितवान्— उपलम्भः, सदालम्भः, वृतिकः, वीर्यः, सवितरः, सदापक्शः, शत्रुघ्नः, वारिमेजयः, धर्मभृत्, धर्मवर्मा, धृष्टमानः च—एते सर्वे रत्नायां जाताः। अक्रूरस्यैव, उग्रसेनस्य वंशे, देववान् उपदेव इति द्वौ पुत्रौ जातौ, वंशवर्धनौ, देवोपमौ। ततः अश्विन्यां पुत्राः जाताः—पृथुः, विपृथुः, अश्वत्थामा, सुभाहुः, सुपार्श्वकः, गवेषणः। वृष्टिनेमिः, सुधर्मा, शर्याती, अभूमिः, वर्जभूमिः, श्रमिष्टा, श्रवणः च। यः एतं मिथ्यापवादं कृष्णेन निहितं वेत्ति, सः कस्यचित् मिथ्यापवादशापेन न बाध्यते। ऐक्ष्वाक्यां शूरः नाम प्रसिद्धः, आश्चर्यः, पुण्यकीर्तिः पुत्रः जातः; शूरात् वीर्येण भोजाय दश पुत्राः अभवन्। वसुदेवः महाबाहुः, पूर्वं आनकदुन्दुभिः इति विख्यातः, जातः; ततो देवमार्गः, तस्यानन्तरं देवश्रवाः। अनाधृष्टिः, शिनिः, नन्दः, सृञ्जयः, श्यामः, शमीकः, संयूपः, च पञ्च कन्याः तस्यासन्। श्रुतकीर्तिः, पृथाः, श्रुतादेवी, श्रुतश्रवाः, राजाधिदेवी—एता पंच वीरमातरसः। श्रुतादेव्यां कृतात् सुग्रीवः पुत्रः जातः; कैकेयीं श्रुतकीर्त्यां अनुव्रतः धर्मात्मा राजा अभवत्। श्रुतश्रवायां चेदिराजः सूनितः जातः, धर्मनिष्ठः, रिपुघ्नश्च। सः स्नेहात् कन्यां कुंतिभोजाय दत्तवान्; एवं कुंती, या पृथेति प्रसिद्धा, वसुदेवस्य भगिनी अभवत्।