एवं सञ्जाते भजमानस्य पुत्रः, सर्वरथिनां श्रेष्ठः, विदुरथो नामाभवत्। तस्य विदुरथस्य राजाधिदेवः शूरश्च द्वौ पुत्रौ जातौ। तस्माद्धि राज्ञोऽधिदेवात् देवसमौ धर्मनिष्ठौ शीलव्रतपरायणौ शोनाश्वः श्वेतवाहनश्च द्वौ पुत्रौ जातौ। शोनाश्वस्य पञ्च पुत्राः समरेषु निपुणाः पराक्रान्ताश्चाभवन्—शमी, देवशर्मा, निकुण्टः, शक्रः, शत्रुजित् च। तत्र शमिनः पुत्रः प्रतिक्षत्रो नाम, तस्यापि पुत्रः प्रतिक्षेत्रः; प्रतिक्षेत्रस्य पुत्रो भोजः, भोजस्य हृदिकः अभवत्। हृदिकस्य दश पुत्रा महाबलिनः अभवन्, तत्र कृतवर्मा ज्येष्ठः, शतधन्वा मध्यस्थः। देवार्हः, नभः, भीषणः च महाबलिनः, अजातः, वनजातः, कनिष्ठः करम्भकः च तस्य पुत्राः। देवार्हस्य विद्वान् पुत्रः कम्बलबार्हिषः, तस्याप्यसमान्जसः, असमान्जसस्य तमोजातः। अजातस्य त्रयः शूराः पुत्राः, सुप्रसिद्धाः—सुदंष्ट्रः, सुनभः, कृष्णश्च, एते "अन्धकाः" इति प्रसिद्धाः। यः कश्चन अन्धकवंशस्यैतां वंशावलिं सततं पठति, स महाकुलं संपद्यते, बहुपुत्रपौत्रसम्पन्नः च भवति। ततः श्रुतिः—गान्धारी मद्री च वृष्णेः पत्न्यौ अभवताम्। गान्धार्या सुमित्रो मित्रानन्दनः पुत्रः जातः। मद्र्या युधाजित् पुत्रः, ततः देवमिधुषः, अनमित्रः, शिबिः, पञ्चमः कृतलक्षणः। अनमित्रस्य पुत्रो निघ्नः, निघ्नस्य द्वौ पुत्रौ—प्रसेनः महावीर्यः, शक्तिसेनः च। प्रसेनस्य स्यामन्तकं नाम रत्नं, पृथिव्यां सर्वरत्नेषु श्रेष्ठं, तस्य भूतलपतिरिवाभवत्। तद्रत्नं बहुधा याच्यमानं, हृदि निधाय, गोविन्दोऽपि लब्धुं न शक्तः, नापि बलवान्सन् हर्तुं शक्तः। एकदा प्रसेनः तेन रत्नेन भूषितः मृगयां गतः; गह्वरं प्रविष्टवान्, यत्र व्याघ्रः आसीत्। तत्र प्रविश्य प्रसेनः भल्लूकं ददर्श, भल्लूकः अपि तं प्रसेनं ददर्श, प्रसेनजित् अपि भल्लूकं ददर्श। ततः तं प्रसेनं हत्वा भल्लूकः रत्नमादत्त; स च तस्मिन्काले गह्वरं प्रविश्य, प्रसेनं अदृश्यं हत्वा रत्नं गृहीत्वा निर्गतः। गोविन्दः ज्ञात्वा प्रसेनस्य वधं, संशयं प्राप; मन्यते स्म यत् रत्नार्थं प्रसेनः हतः। प्रसेनः तद्रत्नेन भूषितः वनं गतः; तं दृष्ट्वा, स भल्लूकः तं हत्वा। ततः गोविन्दः मनसि चिन्तयामास—"यः वृष्णिषु शत्रुत्वं प्राप्तवान्, तमेनं दुष्टं हनिष्यामि" इति। दीर्घकालानन्तरं पुनः गोविन्दः मृगयां गच्छन्, संयोगात् तस्य गह्वरस्य द्वारस्य समीपमुपाजगाम। तं दृष्ट्वा, भीमबलः जाम्बवान् भल्लूकाधिपः महान् शब्दं कृतवान्; तं शब्दं श्रुत्वा, गोविन्दः खड्गहस्तः प्रविश्य, जाम्बवन्तं दृष्टवान्। तदनन्तरं हृषीकेशः शीघ्रं जाम्बवन्तं क्रुद्धेक्षणं गृहीत्वा समरं कृतवान्। तदा भल्लूकः विष्णुभक्त्या तं स्तुत्वा, भगवन्तं तुष्टिं प्राप्य, वरदानं याचितवान्। तदा स जाम्बवान् उवाच—"भगवन्! त्वद्भुजवज्रेण मम मृत्युरस्तु; मम कन्या भवता पत्नीत्वं प्राप्नुयात्; एतद्रत्नं च, यत्प्रसेनं हत्वा मया प्राप्तम्।" ततः बलभद्रः भगवान् चक्रेण जाम्बवन्तं हत्वा, स्वकार्यं कृत्वा, रत्नं कन्यां च गृहित्वा निर्गतः। तदनन्तरं सर्वसात्वतसभायां सत्राजिते रत्नं दत्तवान्; एवं जनार्दनः मिथ्यापवादेन पीडितः अभवत्। तदा सर्वे यादवाः वासुदेवं प्राहुः—"वयं मन्यामहे प्रसेनं त्वया हतं" इति। सत्राजितः दश कल्याणशीलाः पत्न्यः कैकेयराजस्य कन्याः उपयेमे; ताभ्यः शतं पुत्राणां जातम्, प्रसिद्धाः, बलिनः, तेषां ज्येष्ठः भङ्गकारः। तस्माद्भङ्गकारात् व्रतवती तिस्रः सुकुमार्यः पद्मनयनाः कन्याः अजनि। सत्यम्भामा स्त्रीणां श्रेष्ठा, सत्यव्रता, पद्मावती च—एते कृष्णाय दत्ताः। अनमित्रात् वृष्णीनां कनिष्ठः शिनिः अभवत्; तस्य पुत्रः सत्यकः, सत्यकस्य सत्यकीः। शिनेरपि पौत्रौ सत्यवान् युयुधानश्च, द्वावपि कीर्तिमन्तौ; युयुधानस्य पुत्रोऽसङ्गः, असङ्गस्य द्युम्निः। द्युम्नेः पुत्रो युगन्धरः; एवं शैनीयवंशः प्रसिद्धः। एष अनमित्रस्य वृष्णिवंशस्य वंशक्रमः उक्तः। अनमित्रात् भूमौ युधाजित् नाम वीरः जातः; तस्य च द्वौ अन्यौ पुत्रौ वीरौ—वृषभः क्षत्रश्च। वृषभः काश्याः कन्यां पत्नीत्वेन स्वीकृत्य, जयन्त्या जायमानात् जयन्तः धर्मात्मा पुत्रः अभवत्। अक्रूरात् सदायज्ञः महाबलवान्, विद्वान्, अतिथिप्रियः जातः; स च दानशीलः अतीव आसीत्। अक्रूरः शैब्यकन्यां रत्नां प्राप्तवान्, तया सहैकादश पुत्रान् महाबलिनः उत्पादितवान्—उपलम्भः, सदालम्भः, वृकलः, वीर्यः, सवितरः, सदापकः, शत्रुघ्नः, वारिमेजयः, धर्मभृत्, धर्मवर्मा, धृष्टमानश्च; एते सर्वे ऋत्विजः रत्नायाः पुत्राः। अक्रूरस्य, उग्रसेनवंशे, देववान् उपदेवश्च द्वौ पुत्रौ जातौ, वंशवृद्धिकरौ, देवसमानौ। एवं वृष्ण्यन्धकवंशस्य पुण्यचरितं विस्तरेण कथितम्।