अश्वमेधयज्ञे राजा ब्राह्मणेभ्यो दानानि अददात्, तस्मिन्नेव यज्ञे रूपकवचः कदाचित् शत्रुवीरान् अपि निहन्ति स्म। तस्मात् महावीर्याः पञ्च पुत्राः धनुष्मत्-शास्त्रकुशलाः जाताः—रुक्मेषुः, पृथुरुक्मः, ज्यामघः, परिघः, हरिश्च। तेषां पितरः परिघं हरिं च विदेहे प्रतिष्ठापयामास; रुक्मेषुः राजा अभवत्, पृथुरुक्मः तस्य सहायः। ज्यामघः तु राज्यं त्यक्त्वा तेषां तपोवनं निवसन् शान्तचित्तः ब्राह्मणेनोपदिष्टः तत्रैव तस्थौ। स राजा धनुषं गृहीत्वा, एकाकी जीविकां अन्विष्य, पताकायुतरथेन नर्मदां प्रति अन्यां दिशं जगाम। ऋक्षवन्तं पर्वतम् उपेत्य, अन्यैर्भुक्ते स्थले उपाविशत्; तत्र ज्यामघस्य धर्मपत्नी चैत्रा, पूर्णयौवना पतिव्रता च, तेन सह आसीत्। तत्र राजा पुत्रहीनः अन्यां पत्नीं न प्राप्य, एकया कन्यया युद्धे विजयं प्राप्य कन्यां लब्धवान्। स भयात् स्वपत्नीं उवाच—"एषा शुद्धस्मिता कन्या ते स्नुषा भवतु।" सा तं पप्रच्छ—"कस्य स्नुषा?" स उवाच—"या पुत्रः तव भविष्यति, तस्य भार्या एषा।" ततो सा चैत्री तपसा कन्यायै पुत्रीं अलभत्। सा सौभाग्यवती चैत्रा, पूर्णयौवना पतिव्रता च, पुत्रं विदर्भं जन्मिनी; राजा च तस्यां राजकन्यायां द्वौ पुत्रौ, क्रथकौशिकं लोमपादं, तृतीयं च धर्मिष्ठं पुत्रं उत्पादयामास। विदर्भः युद्धविशारदाः पुत्रान् अलभत; लोमपादस्य पुत्रः मनुः, स च स्वबन्धुः स्वः एव पुत्रः। कौशिकस्य पुत्रः चिदिः, तस्मात् चेदिराजानः प्रसिद्धाः; क्रथः विदर्भस्य पुत्रः, तस्य कुन्तिः, तस्यापि पुत्रः जातः। कुन्तेः वीर्यवान् पुत्रः रणधृष्टो नाम, प्रख्यातवीर्यः; धृष्टस्य पुत्रः धर्मात्मा निर्वृति, शत्रुवीरनाशनः। निर्वृतेः एकः एव पुत्रः अभवत्—विदूरथः; विदूरथस्य पुत्रः व्योम, दशार्हः इति कथ्यते; व्योमात् जिमूतः, व्योमस्य दशार्हस्य च पुत्रः। जिमूतस्य पुत्रः विमलः, विमलस्य भिमरथः, भिमरथस्य नवरथः इति श्रूयते। नवरथस्य पुत्रः दृढरथः, तस्य पुत्रः शकुनिः; तस्मात् करम्भः, करम्भात् देवरातः। देवक्षत्रः राजा अभवत्, तस्य तेजस्वी पुत्रः दैवरातिः, देवक्षत्रस्य हर्षजनकः, दिव्ययोनिसमुत्पन्नः। मधुः महातेजाः, तस्य पुत्रः मधुरः, पुरवसोः अपि; पुरवसः उत्तमः पुरुषः, पुरुद्वान् नाम पुत्रं अलभत्। ततः वैदर्भ्याः भद्रसेन्याः पुरुद्वान् जन्तुं अलभत्; जन्तोः भार्या इक्ष्वाकुकन्या, तस्यां पुत्रः जातः। सात्वतः पुण्यवान् कीर्तिमान् च, सात्वतनामधेयानां मध्ये प्रसिद्धः, ज्यामघस्य महात्मनः वंशं ज्ञात्वा, स राजा सोमेन सह संयोगं अलभत्, सुतसमृद्धः। कौशल्या सात्वताय धर्मात्मनः पुत्रान् अलभत—भजिनं, भजमानं, दिव्यं, देवावृद्धं च। अन्धकः, महाभोजः, वृष्णिः, यदुनन्दनः च अपि जाताः; तेषां चतुर्णां वंशाः विस्तारतः कथ्यन्ते—तत् शृणु। भजमानस्य सृञ्जयायां बाह्यकायां च पुत्राः जाताः; सृञ्जयस्य द्वौ पुत्रौ, बाह्यकस्य बाह्यकाः जाताः। तस्य द्वे भगिन्यौ पत्न्यौ, ताभ्यां बहवः पुत्राः—निमिः, कृमिलः, वृष्णिः च शत्रुनिग्राही; एते भजमानस्य बाह्यकायां सृञ्जयायां च जाताः। यज्ञे राजा देवावृद्धः बन्धुषु मित्रवृद्धिकरः, पुत्रार्थं महत्तपः अकरोत्—"मम सर्वगुणसम्पन्नः पुत्रः भवेत्" इति। ततः स मन्त्रं जपन्, कुशाग्रेण आपः स्पृष्टवान्; तेन स्पर्शेन नदी तेन तुष्टा अभवत्। राज्ञः पुण्येन सा उत्तमा नदी, चित्तविक्लवा, चिन्तयित्वा निश्चित्य, "नाहं जानामि या स्त्री तादृशं पुत्रं जनयेत्; तस्मात् अद्याहं सहस्रस्त्री भवामि" इति। ततः सा अतिशोभना कन्या भूत्वा राजानं विज्ञाप्य, स च व्रते स्थितः तां कामयामास। नवमे मासे सा उत्तमा नदी सर्वगुणसम्पन्नं पुत्रं बभ्रुं देवावृद्धात् अलभत्। ये वै प्राचीनवंशविदः, ते देवावृद्धस्य महात्मनः गुणगानानि गायन्ति। यथा दृष्टं श्रुतं च, तथा बभ्रुः पुरुषश्रेष्ठः, देवावृद्धसमः, देववत्। षष्टिसप्ततिसहस्राणि प्राचीनपुरुषाणां, हे राजन्, बभ्रुदेवावृद्धाभ्यां अमृतत्वं प्राप्तवन्तः। स यज्ञकर्ता, दानाधिपः, वीरः, ब्राह्मणभक्तः, व्रतधृतः, सुन्दरः, महाबलः, विद्यावीर्यप्रसिद्धः अभवत्। ततः कङ्ककन्यायाः चत्वारः पुत्राः जाताः—कुकुरः, भजमानः, शशिः, कंबलबर्हिषः। कुकुरस्य पुत्रः वृष्णिः, वृष्णेः पुत्रः धृतिः; तस्य पुत्रः कपोतरमः, तस्य पुत्रः तैत्तिरिः। तस्य पुत्रः सर्पः, सर्पस्य विद्वान् पुत्रः नलः; तस्य प्रसिद्धः पुत्रः दरदुन्दुभिः इति कथ्यते। यदा तद् यज्ञः समाप्तः, पुनर्वसुः जातः; स उत्तमः पुरुषः पुत्रार्थं अश्वमेधं अकरोत्। तस्मिन्नतिरात्रे, सभामध्ये, वेदवित्, यज्वा, दाता च पुनर्वसुः उत्पन्नः। तस्य यमलौ पुत्रौ जातौ—अविजितः, आहुकः च; आहुक्यपि मातृषु प्रसिद्धा जाता।