सूर्यः तुष्टः सन् अर्जुनम् उवाच— "यतः त्वं सन्तोषं प्राप्तवान्, तव ददामि शरान् अनन्तान् सर्वदिक्प्रवृत्तान्। यत्र यत्र ते विमुक्ताः, तत्र तत्र ते दीप्तिमन्तः मम तेजसा समन्विताः प्रज्वलन्ति।" तान् शरान् मम तेजसा युक्तान् स्थावराणि शोषयन्ति, शुष्काणि च भस्मीकुर्वन्ति। एतेन, नराधिप, तव सन्तोषः सम्पद्यते। ततः सूर्यः तान् शरान् अर्जुनाय ददौ। अर्जुनः तैः शरैः समक्षं आगतानि सर्वाणि स्थावराणि दग्धवान्। ग्रामाणि, आश्रमस्थानानि, गोस्थानानि, नगराणि, रम्याणि देववनानि, वनानि, उद्यानानि— एतानि सर्वाणि सः दग्धवान्। एवं सः पूर्वदिकं दग्धवान्, ततः सर्वां दक्षिणां दिग् अपि। तस्य घोरतेजसा भूमिः वृक्षतृणरहिताः अभवत्। तस्मिन्नेव काले महर्षिः जलमध्यम् आश्रित्य दशसहस्रवर्षाणि तत्र स्थितवान्। तस्य व्रतस्य समाप्तौ, महातपाः तेजस्वी सः ऋषिः उत्थाय स्वमाश्रमं अर्जुनदग्धं दृष्टवान्। क्रुद्धः सः महर्षिः राजर्षिं शशाप, यथा अहं ते कथितवान्। शृणु अधुना राजर्षेः प्रसिद्धं वंशपरम्परां, या क्रोष्टोः वंशे प्रवृत्ता। तस्य वंशे विष्णुः जातः, यः वृष्णीनां श्रेष्ठः। क्रोष्टोः पुत्रः व्रजिनीवान् महाबलधन्वान्। व्रजिनीवान् तु बलवान् पुत्रः स्वाहा नाम्ना अभवत्। स्वाहायाः पुत्रः रुशङ्गुः, वक्तृमध्ये श्रेष्ठः। रुशङ्गुः पुत्रकामः सुमृदुचित्तः पुत्रः चित्रः अभवत्, चित्रस्य पुत्रः चित्ररथः कर्मसु निपुणः। ततः वीरः चित्ररथिपुत्रः शशबिन्दुः अभवत्, दानशीलः, यशस्वी, सार्वभौमः। पुरातनं वंशश्लोकं इदं गायन्ति— शशबिन्दोः शतं पुत्राणाम्, तेषां च प्रत्येकस्य शतं पुत्राणाम्। ते बुद्धिमन्तः, सौम्यरूपिणः, महाविभवतेजसः। तेषु शतनेत्रेषु पृत्वुसाह्वः महाबलः अभवत्। पृथुश्रवा, पृथुयशा, पृथुधर्मा, पृथुंजय, पृथुकीर्ति, पृथुमना, शशबिन्दुशब्दिताः राजानः अभवन्। प्राचीनविदः वदन्ति, श्रेष्ठः पृथुश्रवाः सुयज्ञस्य पुत्रः अभवत्, सुयज्ञस्य राज्यविरामे। सुयज्ञस्य पुत्रः उशनाः, पृथिवीं रक्षितवान्, शतं अश्वमेधयज्ञान् कृतवान्, धर्मात्मा। उशनस्य पुत्रः तितिक्षुः शत्रुतापनः अभवत्; तस्य पुत्रः मरुत्तः राजर्षिमध्ये श्रेष्ठः। मरुत्तस्य पुत्रेषु वीरः कम्बलवर्हिषः अभवत्; तस्य पुत्रः कम्बलवर्हिषः सुवर्णकवचधारी पण्डितः अभवत्। रुक्मकवचः अन्यान् कवचिनः धन्विनः विविधैः शरैः हत्वा भूमिं प्राप्तवान्। अश्वमेधयज्ञे राजा ब्राह्मणेभ्यः दानानि दत्तवान्; यज्ञे रुक्मकवचः कदाचित् शत्रुवीरान् अपि हत्वा। तस्य पञ्च पुत्राः महाबलाः धनुर्विद्यायाम् निपुणाः अभवन्— रुक्मेषुः, पृथुरुक्मः, ज्यामघः, परिघः, हरिः। पितुः परिघं हरिं च विदेहे स्थापयामास; रुक्मेषुः राजा अभवत्, पृथुरुक्मः तस्य सहायः। ज्यामघः तेषु राज्यं त्यक्त्वा आश्रमे निवसन् शान्तः, ब्राह्मणेन उपदिष्टः। धनुः गृहीत्वा राजा एकाकी जीविकायै अन्यदेशं गतः, पताकायुक्तः रथी, नर्मदां प्रति। ऋक्षवन्तगिरिं प्राप्त्वा, अन्यैः भुक्तस्थानं उपविष्टः; ज्यामघस्य पत्नी चैत्रा, वृद्धा, पतिव्रता, तेन सह आसीत्। राजा पुत्रहीनः जीवितः, अन्यां पत्नीं न प्राप्नोत्। तत्र युद्धे विजयं लब्ध्वा कन्यां प्राप्तवान्। भीत्या पत्नीं उवाच— "एषा शुद्धस्मिता कन्या तव स्नुषा भवतु।" एवं उक्ता पत्नी पप्रच्छ— "कस्य स्नुषा?" "सा तस्य पुत्रस्य पत्नी भविष्यति, यः तव जातः भविष्यति।" तस्मात् तपसा सा कन्यायै पुत्रीम् उदपादयत्। भाग्यशाली चैत्रा वृद्धा पतिव्रता विदर्भं पुत्रं अजनि; राजा तु राजकन्यायां द्वौ पुत्रौ उत्पादयामास— क्रथकैशिकः, लोमपादः, तृतीयः धर्मिष्ठः। विदर्भस्य युद्धनिपुणाः पुत्राः अभवन्; लोमपादस्य पुत्रः मनुः, सः स्वजनः अपि तस्य पुत्रः अभवत्। कैशिकस्य पुत्रः चिदिः, तस्मात् चैदिराजानः स्मृताः। क्रथः विदर्भस्य पुत्रः कुन्तिः, तस्य अपि पुत्रः अभवत्। कुन्तेः वीर्यवान् पुत्रः रणधृष्टः, कीर्तिमान्; धृष्टस्य पुत्रः धर्मात्मा निर्वृति, शत्रुवीरहन्ता। निर्वृतेः एकः पुत्रः, विदूरथः नाम्ना; विदूरथस्य पुत्रः व्योमः, दशार्हः; व्योमात् जीमूतः दशार्हपुत्रः अभवत्। जीमूतस्य पुत्रः विमलः; विमलस्य पुत्रः भीमरथः; भीमरथस्य पुत्रः नवरथः। नवरथस्य पुत्रः दृढरथः, तस्य पुत्रः शकुनिः; शकुनेः करम्भः, करम्भात् देवरातः। देवक्षत्रः राजा अभवत्, तस्य पुत्रः दिव्ययोनिर्भूतः दैवरातिः, देवनक्षत्रस्य प्रियः। मधुरः महातेजस्वी मधोः पुरुवसः पुत्रः अभवत्; पुरुवसः पुरुद्वान् उत्तमः पुरुषः जातः। तस्मात् वैदर्भ्यां भद्रसेन्यां जातः जन्तुः; जन्तोः पत्नी इक्ष्वाकुकन्या, तस्य पुत्रः अभवत्। सात्वतः पुण्यशीलः, सात्वतमध्ये प्रसिद्धः, एतद् ज्यामघस्य महात्मनः वंशं ज्ञात्वा, सः विवृद्धसन्ततिः बुद्धिमता सोमराजेन सह योगं प्राप्तवान्।