नरपतिः, त्वं न तान् वाक्यैः नापि हृदया अन्वेषितवान्, न च माम् अवमानितवान्। अतः दिवि अनन्ता लोकाः संस्थिताः, विशालाः निनदन्तः विद्युत्समाः च। तान् लोकान् मया दत्तान् त्वं स्वीकुरु, यदि तान् क्रीतुं न इच्छसि, दत्त्वा पुनः न गृह्णीयाम्। यत्र यास्यसि, तत्र गच्छ प्रिय। यथा त्वं, इन्द्रस्य बलसमः, अनन्तान् लोकान् प्राप्तवान्, तथा अहम् अद्य अन्यदत्ते वस्तुनि न रमामि। अतः हे शिबि, तव वचनानि न अभ्युपगच्छामि। यदि त्वं अस्माकं लोकान् न स्वीकुरुषे, सर्वान् लोकान् दत्त्वा वयं नरकं गच्छामः। यथेष्टं कुरु, धर्मज्ञः सत्यधर्मदर्शी च त्वम्; किन्तु अहम् यत् पूर्वं न कृतम्, तत् न स्वीकुरुषे। मम, यस्य स्पर्शः न जातः, उक्तं न अत्र प्रवर्तते, राजसिंह; यत् दानाय युक्तं, तत् अनन्तफलम् ददाति। केषाम् एते पञ्च सुवर्णरथाः, उत्तुङ्गाः दीप्ताः ज्वलन्तः ज्वालासमाः? एते सुवर्णरथाः तव मम च दीप्तिमन्तः; त्वम् आरोह रथं, सह मया गच्छ। रथे उपविष्टः, त्वं आकाशे प्रयातुम् अर्हसि; वयं अपि समये अनुयास्यामः। सर्वे अद्य सह गन्तव्याः, स्वर्गः जितः; अयं मार्गः निर्मलः, देवालयं प्रति दृश्यते। सर्वे राजानः रथान् आरोह्य, गन्तुं उद्यताः, धर्मेन पृथिव्यां आकाशे च दीप्तिमन्तः स्वर्गं अगच्छन्। अहम् मन्ये, अहम् अग्रे गमिष्यामि, इन्द्रः महात्मा मित्रम् मम सह गमिष्यति; किन्तु किमर्थम् अयं शिबिः, उशीनरराजः, अश्वान् शीघ्रं प्रवर्तितवान्? सः देवायाने सर्वं धनं निर्दोषं दत्तवान्; अयं उशीनरपुत्रः, अतः शिबिः सर्वेषां श्रेष्ठः। दानं, शौचं, सत्यम्, अहिंसा, लज्जा, श्रीः, क्षमा, समता, दया—एते गुणाः शिबौ स्थिताः, अतीव बुद्धिमन्तः; यः लज्जायाम्, सत्कर्मणि च स्थितः, सः एतान् धारयति, अतः शिबिः रथं आरोहिष्यति। ततः आश्टकः पुनः जिज्ञासया मातामहं इन्द्रसमं पप्रच्छ—"कः त्वम्, कुतः आगतः, कथं आगमः? यत् त्वया कृतम्, न अन्यः ब्राह्मणः वा क्षत्रियः वा कर्तुं शक्नोति।" अहम् ययातिः, नहुषपुत्रः, पुरोः पिता, भूम्याः अधिपः; अहम् एतत् गुह्यं शिक्षां तव पौत्राणां, मातामहः, प्रकाशयामि। अहम् पृथिवीं सर्वां विजय्य, समृद्धां, ब्राह्मणेभ्यः दत्तवान्, शुद्धाश्वैः, रम्यैः; ततः देवाः पुण्यफलप्राप्ताः। अहम् पृथिवीं ब्राह्मणेभ्यः दत्तवान्, उत्तमं भोजनं, गोः स्तुतिः, सुवर्णं, मुख्यरत्नानि, अश्वान्, गजान् शतशः सह सहस्रशः च। सत्येन स्वर्गभूमी, अग्निः च, मानवेषु ज्वलन्ति; न मम एकम् अपि वचनम् व्यर्थम्, धर्मिष्ठाः केवलं सत्यम् पूजयन्ति। यः द्विजातिभ्यः, अग्निभ्यः च, अस्माकं कर्माणि यथावत् अनसूया वदति, सः अस्माकं लोकं प्राप्नोति। एवं महात्मा ययातिः पौत्रैः मित्रैः उत्तमैः पारितः, भूमिं त्यक्त्वा, उत्तमं कर्म कृत्वा, स्वर्गं गतः, कर्माणि जगति प्रसारितवान्। एतत् सर्वं यथावत् विस्तरेण तव उक्तम्—नहुषवंशस्य कर्माणि, यः पौर्ववंशे प्रसिद्धः, यस्मिन् त्वं जातः, नरश्रेष्ठ। शौनकस्य वचनं श्रुत्वा, शतानिकराजः विस्मितः, हर्षेण पूर्णः, पूर्णचन्द्रवत् विभाति। ततः राजा शौनकं रत्नैः, गोभिः, सुवर्णेन, वस्त्रैः च यथायोग्यं पूजयामास। शौनकः सर्वं धनं स्वीकृत्य, ब्राह्मणेभ्यः दत्त्वा, तत्रैव अदृश्यः अभवत्। वयं ययातिवंशस्य विस्तरेण कथां श्रोतुम् इच्छामः—यदुवंशः कथं लोकस्य प्रतिष्ठितः, तस्य पुत्रैः आरभ्य यदुं। अहम् यदुवंशं, ज्येष्ठं, शक्तिमन्तं, क्रमशः विस्तरेण कथयिष्यामि। यदुः पञ्च पुत्रान् उत्पादितवान्, देवपुत्रसमाः, महारथाः, महाबाणधारिणः; तेषां नामानि शृणु। सहस्रजित् ज्येष्ठः, ततः क्रोष्टु, नीलः, अन्तिकः, लघुः; सहस्रजितस्य पुत्रः शतजित् राजा। शतजितस्य अपि त्रीन् पुत्रान् प्रसिद्धान्—हैहयः, हयः, वेनुहयः। हैहयस्य पुत्रः धर्मनेत्रः, धर्मनेत्रस्य पुत्रः कुन्तिः, तस्य पुत्रः संहतः। संहतस्य पुत्रः महिष्मन् राजा, महिष्मन् पुत्रः रुद्रश्रेन्यः वीरः। सः वाराणस्यां राजा अभवत्; रुद्रश्रेन्यस्य पुत्रः दुर्दमः। दुर्दमस्य पुत्रः कनकः, बुद्धिमान्, शक्तिमान्; कनकस्य चत्वारः पुत्राः जगति प्रसिद्धाः। ते कृतवीर्यः, कृताग्निः, कृतवर्मा, कृतौजाः च; कृतवीर्यस्य पुत्रः अर्जुनः। अयं अर्जुनः सहस्रबाहुः, सप्तद्वीपाधिपः, दशसहस्रवर्षाणि तपः कृतवान्। कृतवीर्यः दत्तात्रेयम् अत्रिपुत्रम् उपासितवान्; दत्तात्रेयः तस्मै चत्वारः उत्तमान् वरान् दत्तवान्। प्रथमं सहस्रबाहुत्वं, ततः दुष्टनिग्रहशक्ति, धर्मिष्ठैः अधर्मनिवारणम्। भूमिं युद्धेन जयितुम्, धर्मेण शासनम्, युद्धे अतिक्रान्तान् हन्तुम् अधिकारः। तेन सप्तद्वीपयुक्ता भूमिः, पर्वतानि, सप्तसागरैः परिवृता, क्षत्रियधर्मेण विजिता। एवं कथा, ययातिवंशस्य, यदुवंशस्य, कृतवीर्यस्य अर्जुनस्य च, शान्तिपूर्वं, धर्मपूर्वं, विस्तरेण संप्रवृत्ता।