न सत्यं भाषेऽहं त्वयि, राजन्, त्वं जरां प्राप्तवानसि; यदि इच्छसि, अन्यस्मै जरा प्रदातव्या। यः मे युवानं दास्यति, स राज्यं पुण्यं कीर्तिं च भोक्ष्यते; स तव पुत्रो मया अनुमतः स्यात्। यथाभिलषितं त्वया जरा स्थाप्यतां, नहुषात्मज; सत्यमेव कुरुष्व, न पापं लप्स्यसे। यः पुत्रः तुभ्यं युवानं दास्यति, स राजा दीर्घजीवी कीर्तिमान् बहुपुत्रश्च भविष्यति। एवं जरा प्राप्य, ययातिः स्वपुरं प्रत्यागत्य, ज्येष्ठं प्रवरं पुत्रं यदुं संबोधितवान्। स स्नेहेन अब्रवीत्—“पुत्र, ममाङ्गेषु जरा, वाल्यं, पलितानि च आगतानि, कारणं काव्य उशनसः शापः; न च अहं युवावस्थया तृप्तः अस्मि। त्वं, यदु, जरा-पापं स्वीकुरुष्व; तव युवनं मया उपभोज्यं भविष्यति। सहस्रवर्षे पूर्णे, पुनः तव युवनं दास्यामि, जरा-पापं च पुनः गृह्णामि। यः श्वेतकेशः श्मश्रुः दुःखी जरया कृशः, पीनाङ्गः विकलः, सुदुर्लभदर्शनः, स एव जरा न मम रुच्यते। न च तादृशं जरां इच्छामि, यः स्वजनैः अपि अवमान्यते। त्वं अन्यानपि पुत्रान् लभसे, ये त्वत्तः प्रियतमा, तस्मात्, धर्मज्ञ, अन्यं पुत्रं वृणु, यः जरां गृह्णातु। यदि त्वं, हृदयसम्भूतः, युवनं मे न दास्यसि, तर्हि मातृस्नेहेन तव सन्ततिः दुष्टा भविष्यति।” ततः, ययातिः तुर्वसुमपि संबोधितवान्—“तुर्य, त्वं जरां पापेन सह गृहाण; तव युवनं मया उपभुज्यते। सहस्रवर्षे पूर्णे, युवनं ते दास्यामि, जरां च पुनः गृह्णामि।” तुर्य अब्रवीत्—“न अहं जरां इच्छामि, या भोगक्षयकारिणी, वीर्यरूपविनाशिनी, बुद्धिनाशिनी च। यदि युवनं न दास्यसि, तर्हि तव वंशः नष्टः स्यात्। नूनं त्वं तेषु जनपदेषु राजा भविष्यसि, ये मिश्राचारिणः, अधर्मशीलाः, मांसभक्षिणः। तेषु च त्वं राज्यं करिष्यसि, ये गुरुपत्न्यभिलाषिणः, पशुजन्येषु प्रवृत्ताः, पतितपापसंयुक्ताः।” एवं तुर्वसुमपि शप्त्वा, ययातिः शर्मिष्ठायाः ज्येष्ठपुत्रं द्रुह्युं सम्बोधितवान्—“द्रुह्यो, त्वं जरां वर्णरूपविनाशिनीं सहस्रवर्षाणि गृहाण; युवनं मे ददातु। सहस्रवर्षे पूर्णे, युवनं ते पुनः दास्यामि, जरां पापेन सह गृह्णामि। वृद्धः न राज्यं न रथं न अश्वं न स्त्रीं नान्यद् भुङ्क्ते; तादृशीं जरां न इच्छामि। यदि युवनं न दास्यसि, तर्हि त्वं कामान् न लप्स्यसि। यत्र नौकया सर्वदा सागरपर्यटनं, तत्र त्वं तव सन्ततयश्च राज्यलाभवर्जिताः भविष्यन्ति।” अनुं अपि ययातिः संबोधितवान्—“अनु, त्वं जरां क्लेशयुक्तां गृहाण; अहं तव युवनं सह सहस्रवर्षाणि जीवामि। वृद्धः शिशुवत् अकाले भक्षयति, अशुचिवत् आचरति, यज्ञे अग्नौ हव्यं न ददाति; तादृशीं जरां न इच्छामि। यदि त्वं युवनं न दास्यसि, तर्हि जरां त्वमेव प्राप्स्यसि। तव सन्ततयः युवावस्थां प्राप्य नश्यन्ति; त्वमपि तद्वत् भविष्यसि, यदा तव अग्निः नश्यति।” अन्ते, ययातिः पुरुमपि सम्बोधितवान्—“पुरो, त्वं जरां क्लेशेन सह गृहाण; त्वं मम पुत्रात् अपि प्रियः, अतः श्रेष्ठः भविष्यसि। जरा, वाल्यं, पलितानि च काव्य उशनसः शापेन मम आगतानि; न च अहं युवनं तृप्तः। अल्पकालं तव वीर्येण कामान् उपभुञ्जेयम्; सहस्रवर्षे पूर्णे, तव युवनं दास्यामि, जरां क्लेशेन सह पुनः गृह्णामि।” एवं उक्तः, पुरुः पितरं प्रत्यूचैद्—“यथा भवता उक्तं, महराज, तथा अहं करिष्यामि। अहं जरां क्लेशेन सह गृह्णामि; त्वं मम युवनं गृहाण, यथेष्टं भुङ्क्ष्व। जरया आच्छादितः, तव रूपं वयसः च धारयिष्यामि; मम युवनं दत्त्वा, तव इच्छया जीवामि।” तदा ययातिः तुष्टः—“पुरो, अहं त्वया तुष्टः, वत्स; तव सन्ततयः सर्वकामसमृद्धाः भविष्यन्ति”—इति वरं दत्तवान्। एवं उक्त्वा, स राजर्षिः, काव्यस्य महाव्रतम् अनुस्मरन्, जरां स्वपुत्रे पुरौ न्यवेशयत्। ततः नहुषात्मा ययातिः, पुरोः युवनं लब्ध्वा, प्रमुदितः, प्रियैः सह भोगान् उपभुक्तवान्। स यथाकामं, उत्साहेन, समये, हर्षेण च, धर्मानुलोमं भोगान् भुक्त्वा, यथार्हं व्यवहारं कृतवान्। स देवान् यज्ञैः तर्पयामास, पितॄन् हविषा, दुःखितान् दयया, द्विजश्रेष्ठान् कामदानेन। अतिथीन् अन्नपानेन सत्कृत्य, प्रजाः रक्षितवान्, सौम्यः आसीत्, शूद्रदस्यून् निगृह्य, धर्मे स्थितः।