धर्मोऽधर्मेण अभिभूतः, अधर्मः च वर्धितः; वृषपर्वणः कन्या शर्मिष्ठा तपस्विन्याः वृत्तिं आस्थिता। तस्यां राज्ञा ययातिना त्रयः पुत्राः उत्पन्नाः; तु दुर्भाग्यायाः मम कन्यायाः द्वौ पुत्रौ तुभ्यं वक्ष्यामि, हे पितः। एषः राजा धर्मज्ञः ख्यातः, हे भृगुष्रेष्ठ, सीमां उल्लङ्घितवान्; काव्य, इदं तुभ्यं कथयामि। त्वं धर्मज्ञः प्रसिद्धः, हे महराज, किन्तु त्वया प्रियं च अधर्मं कृतम्; अतः शीघ्रं दुर्जयः जराः त्वां गृहीत्वा आगमिष्यति। यः पुरुषः स्त्रियाः ऋतुकालं याच्यमानः न ददाति, स गर्भघ्नः इति ब्राह्मणः वक्तारः वदन्ति। यदि स्त्री गुप्ते स्थाने ऋतुकामं पुरुषं उपेत्य धर्मतः न यच्छति, तदा स ब्रह्मघ्नः इति विद्वांसः कथयन्ति। एतानि कारणानि विचिन्त्य, हे भृगुष्रेष्ठ, धर्मभयात् शर्मिष्ठां उपगच्छम्। तव कृते न कृतवान्; त्वं मम वशे नास्ति, हे राजन्। मिथ्यावृत्ते विषयेषु चौर्यं न भवति, हे नहुषपुत्र। ततः ययातिः नहुषपुत्रः उशनसा कोपात् शप्तः; तस्य त्वरितं युवः त्यक्त्वा जरा अभ्यगच्छत्। युवत्वेन असन्तुष्टः, हे भृगुष्रेष्ठ, देवयानीं प्रति, मम कृपां दत्तुम् इच्छामि, हे ब्राह्मण, यथा जरा मम न प्रविशेत्। अहं न मिथ्या वदामि, त्वया जरा प्राप्ता, हे राजन्; यदि इच्छसि, अन्यस्मै जरा स्थानं दातुम् शक्यते। यः मम युवत्वं दास्यति, हे ब्राह्मण, स राज्यं, पुण्यं, कीर्तिं च भोक्ष्यते; स मम पुत्रः तव अनुमोदितः भवतु। यथेष्टं जरां स्थानं दातुम् शक्यते, हे नहुषपुत्र; सत्यम् आचर्य, पापं न प्राप्स्यसि। यः पुत्रः युवत्वं दास्यति, स राजा, दीर्घायुष्मान्, कीर्तिमान्, बहुप्रजः च भविष्यति। ययातिः जरां प्राप्त्वा स्वनगरं प्रत्यागतः, ज्येष्ठं विशिष्टं पुत्रं यदुं सम्बोधयन् अब्रवीत्। जराः, वलयः, श्वेतकेशाः च, हे पुत्र, काव्य उशनसः शापात् मम आगताः; अहं युवत्वेन असन्तुष्टः। त्वं, हे यदु, जरां पापं च स्वीकुरु; तव युवत्वेन अहं इन्द्रियसुखानि भोक्ष्ये। सहस्रवर्षे पूर्णे, युवत्वं तुभ्यं प्रत्यर्पयिष्यामि, पापं जरां च पुनः स्वीकरिष्यामि। यः श्वेतकेशः, दाढी, दुःखी, जरया क्लिष्टः, वलिभिः चिह्निताङ्गः, दीनः, दुर्बलः, द्रष्टुं कठिनः—स तु जरा मम न अपेक्षिता। कर्तव्यं कर्तुं न शक्नोति, उपेक्षितः, युवावस्थायामपि स्वजनैः तिरस्कृतः—एवं जरां न इच्छामि। तव अन्ये पुत्राः सन्ति, हे राजन्, मम अपेक्षया प्रियतराः; अन्यं पुत्रं धर्मज्ञं च चुनु, जरां स्वीकर्तुम्। यदि त्वं, हृदयात् जातः, मम युवत्वं न दासि, तदा मातृसंबन्धात् तव सन्ततिः दुष्टः भविष्यति। तुर्वसु, त्वं पापं जरां च स्वीकुरु; तव युवत्वेन, हे पुत्र, अहं इन्द्रियसुखानि भोक्ष्ये। सहस्रवर्षे पूर्णे, युवत्वं तुभ्यं प्रत्यर्पयिष्यामि, पापं जरां च पुनः स्वीकरिष्यामि। जरां न इच्छामि, हे पितः, या सुखानां नाशं, वीर्यस्य सौन्दर्यस्य च क्षयं, बुद्धेः च नाशं करोत्। यदि त्वं, हृदयात् जातः, मम युवत्वं न दासि, तदा तुर्वसु, तव वंशः क्षयं यास्यति। निःसंशयं त्वं तेषु राजा भविष्यसि, ये मिश्रवृत्तयः, धर्मविरुद्धाः, मांसभक्ष्याः च। त्वं तेषु राज्यं करिष्यसि, ये गुरुपत्न्याः आसक्ताः, पशुप्रजननव्यापृताः, पशुवद्वर्तिनः, चाण्डालाः, दुष्टाः च। एवं तुर्वसुं स्वपुत्रं शप्त्वा ययातिः शर्मिष्ठायाः ज्येष्ठपुत्रं द्रुह्युं सम्बोधयन् अब्रवीत्। द्रुह्यु, त्वं जरां वर्णरूपनाशिनीं सहस्रवर्षाणि स्वीकुरु; युवत्वं मम दत्तुम्। सहस्रवर्षे पूर्णे, युवत्वं तुभ्यं प्रत्यर्पयिष्यामि, पापं जरां च पुनः स्वीकरिष्यामि। वृद्धः न राज्यं, न रथं, न अश्वं, न स्त्रियं, न भुङ्क्ते; न कामं अनुभवति—एवं जरां न इच्छामि। यदि त्वं, हृदयात् जातः, मम युवत्वं न दासि, तदा द्रुह्यु, यत् त्वं इच्छसि, तत् न प्राप्तुम् शक्यसि। यत्र नौका एव प्रवसनं, तत्र त्वं तव सन्ततिः च राज्यसुखं न भोक्ष्यन्ति। अनु, त्वं जरां क्लेशसमेतां स्वीकुरु; तव युवत्वेन अहं सहस्रवर्षाणि जीविष्यामि। वृद्धः शिशुवत्, अनुचिते काले भोजनं करोति, अशुद्धवत्; यज्ञे समये हविः न ददाति—एवं जरां न इच्छामि। त्वं, हृदयात् जातः, मम युवत्वं न दासि; जरायाः दोषं उक्तवान्, अतः त्वं जरां स्वीकुरु। तव सन्ततिः युवत्वं प्राप्त्वा नश्यति, हे अनु; त्वम् अपि एवं भविष्यसि, यदा तव अग्निः नश्यति। पुरु, त्वं जरां क्लेशसमेतां स्वीकुरु; त्वं पुत्रात् प्रियतरः, महत्त्वं च प्राप्तुम् अर्हसि। जराः, वलयः, श्वेतकेशाः च, हे प्रियपुत्र, काव्य उशनसः शापात् मम आगताः; अहं युवत्वेन असन्तुष्टः।