दैत्याः तदा इन्द्रं प्रार्थयन्तः ऊचुः—"यदि त्वं अस्माकं स्वामी भविष्यसि, तर्हि असुरेषु पर्याप्तम्; यत् असुरैः स्वीकृतम्, तत् देवैः अपि स्वीकृत्यताम्।" पश्चात् पुनः ते ऊचुः—"युद्धे अस्माकं स्वामी भूत्वा शत्रून् नाशय; तदा ये वज्रिणापि अजय्याः आसन्, ते सर्वे हता अभवन्।" तस्य कर्मभिः तुष्टः इन्द्रः तम् आत्मनः पुत्रम् अङ्गीकृत्य, राज्यं स्वीकृत्य, राजिः ततोऽपि तपस्यर्थं वनं गतः। राजेः पुत्राः तपोबलसमन्विताः सन्तः बलात् इन्द्रस्य तेजः, यज्ञभागं, राज्यं च हरन्ति। राज्यविहीनः, राजिपुत्रैः पीडितः, दुःखितः च इन्द्रः बृहस्पतिम् इदं वचनम् अब्रवीत्—"मम न यज्ञभागः, न राज्यं, न च जयः; हे बृहस्पते, त्वं मे कृते प्रयत्नं कुरु, यथा राज्यं पुनः लभे।" तदा बृहस्पतिः शत्रुशान्तिकर्मभिः पुष्टिकैश्च इन्द्रं पुनः गर्वितं बलवन्तम् च कृतवान्। अनन्तरं बृहस्पतिः स्वयम् वेदवित् सन् अपि, वेदबाह्यं जिनमतं गृहित्वा, राजिपुत्रान् मोहयामास। सः तान् त्रिवेदमार्गात् च्युतान् कृतवान्, वेदबाह्यदृष्ट्या वितर्कपूर्णान् च अपश्यत्। ततः इन्द्रः वज्रेण धर्मात् बहिष्कृतान् सर्वान् निहत्य, नहुषस्य सप्त धर्मात्मानः पुत्रान् प्रवक्ष्ये इति उक्तवान्। यति, ययाति, संयाति, उद्भव, पुरु, शरीयति, मेघजति—एते सप्त नहुषवंशवर्धकाः अभवन्। तेषु यति एव कौमाराद् योगी वने वसन् अभवत्; ययातिः धर्मनिष्ठः सदा राज्यं पालयामास। वृषपर्वणः पुत्री शर्मिष्ठा तस्य भार्या अभवत्; तथा भर्गवकन्या देवयानी अपि धर्मचारिणी पत्नी अभवत्। ययातिः पञ्च पुत्रान् अलभत; तेषां नामानि वक्ष्ये—देवयानी तस्मै यदुं तुर्वसुम् च अप्यजनयत्। तथा शर्मिष्ठा द्रुह्युम्, अनुं, पुरुं च अप्यजनयत्; तेषु यदुः पुरुश्च वंशवर्धकौ अभवताम्। नहुषसुतः ययातिः सच्चरित्रः राजा भूत्वा पृथिवीम् अपालयत्, विधिना यज्ञांश्च अकरोत्। सः महाभक्त्या पितॄन् देवान् च यथाशक्ति पूजयामास; अजय्यः सः सर्वान् प्रजाः शासित्वा रक्षितवान्। स राजा, बहूनि युगानि धर्मेण प्रजाः रक्षन्, नहुषस्य पुत्रः ययातिः, घोरया जरया, या रूपं नाशयति, पीडितः अभवत्। जरया पीडितः सः पुत्रान्—यदुं, पुरुं, तुर्वसुम्, द्रुह्युम्, अनुं च—उवाच। "युवतिभिः सह रम्येभ्यः कामान् भोक्तुम् इच्छामि; युवान् भूत्वा सुखानि अनुभवितुम् इच्छामि; पुत्राः, मम साहाय्यं कुरुत।" तदा ज्येष्ठः देवयान्याः पुत्रः यदुः प्रत्युवाच—"किमर्थं वयं तव यौवनं दत्त्वा सहाय्यं कुर्मः?" तदा ययातिः पुत्रान् ऊचुः—"मम जरां स्वशरीरेण गृह्णीत, यथा अहं युवावपुः भूत्वा कामान् आनन्दयेयम्।" "दीर्घयज्ञैः, उशनसः ऋषेः शापेन च, मम कामः क्षीणः; न तृप्तः अस्मि, पुत्राः। एकः युष्माकं मम जरां स्वशरीरेण धारयतु, यथा अहं नववपुः भूत्वा युवावस्थायाम् सुखानि प्राप्नुयाम्।" तेषु, यदुम् आरभ्य, कश्चित् अपि तां जरां न अङ्गीकृतवान्; तदा सः राजर्षिः तान् चत्वारः शप्तवान्, यथाश्रुतम्। ततः सत्यव्रतः कनिष्ठः पुरुः उवाच—"मा मे जरां ददाः; अहं नववपुः सुखी भूत्वा तव आज्ञया राज्ये स्थितुम् इच्छामि।" तदा सः राजर्षिः तपोबलं आश्रित्य उवाच। ततः सः जरां स्वस्य धर्मात्मनः पुत्रस्य पुरोः अध्यास्त, राजा च पुरोः तेजसा युवान् अभवत्। पुरोः यौवनम् आसाद्य ययातिः राज्यं पालयामास; सहस्रसंवत्सराणि अपि सः अजय्यः अभवत्। तस्य कामः अपि न तृप्तः; सः पुत्रं पुरुं उवाच—"त्वत्तः अहं पुत्रं अलभम्; त्वं मे वंशकर्ता अभूः।" पुरोः वंशः लोके कीर्तिं प्राप्स्यति इति उक्त्वा, सः नृसिंहः नृपतिः पुरुं राज्ये अभिषिच्य, कालान्ते स्वं प्रयाणं प्राप। अहं ते पुरोः वंशस्य प्रवक्ष्यामि, यत्र भारताः जाताः, भारतवंशवर्धकाः। किमर्थं पुरोः वंशः पृथिव्यां श्रेष्ठताम् आप, यदोरपि ज्येष्ठस्य वंशः कुतः न क्षेमम् अलभत? हे सूत, ययातेः पुण्यं, जीवनदं, देवैः अपि प्रशंसितं कर्मान्तरं विस्तार्य कथय। एष एव प्रश्नः पूर्वं शतानिकेन शौनकं प्रति कृतः; तदा पुण्यः, विशुद्धः, जीवनदः ययातिचरितः प्रवृत्तः। ययातिः अस्माकं ज्येष्ठः, प्रजापतेः दशमः अपत्यः; सः कथं शुक्रकन्यां दुर्लभां प्राप? हे तपस्विन्, एतत् विस्तार्य श्रोतुम् इच्छामि; पुरूरवसः वंशे ये नृपाः अभवन्, तान् कृमशः शंस। ययातिः राजर्षिः, तस्य तेजः सुरेन्द्रसमम्; पूर्वे काले शुक्रः वृषपर्वा च तस्मै स्वकन्ये ददतुर्न्याय्यतः। यथा त्वं पृच्छसि, तथा अहं नहुषपुत्रस्य ययातेः देवयानीयुतस्य चरितं कथयिष्यामि। त्रिषु लोकेषु, सर्वेषु चराचरेषु, ऐश्वर्यार्थं देवासुरयोः महान् संघर्षः अभवत्।