ਕਣ੍ਡਰੀਕੋ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੌ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ ਪਤਿਤਾਵ੍ ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਦਾ
ਕੰਡਰੀਕਾ ਵੀ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਸੀ; ਉਹ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਹਾ ਵਯਂ ਯੋਗਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨਾਃ ਏਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਯੋਗਪਾਰਗਾਃ
ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—
ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਰਾਹਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਧਨਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨृਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਭਿਧਾਨਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ ਮਾਨਸੇ ਮਿਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨਾ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ; ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਯੋਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਦਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਿਤृਸਕ੍ਤਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ ਸਂਨਤਿਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਮਯੈਤਤ੍ਕਿਲ ਕਾਰਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜ੍ਯਤ੍ਯਾਗਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦੇਤਦ੍ ਅਭਿਲष੍ਯਤੇ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਾਮਭਿਨਨ੍ਦਯਨ੍
ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਤੇ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੈਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਨੌਕਸਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਯੋਗ ਅਪਣਾਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪਰਮਂ ਪਦਮਾਪੁਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍ ਏਵਮਾਯੁਰ੍ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਬ੍ਰਹਮ ਰੰਦ੍ਰ ਰਾਹੀਂ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਏ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੁਤਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਨृਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ਯ ਇਦਂ ਪਿਤृਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ।
ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯਥ ਪਠੇਤ੍ਤੁ ਵਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਖੁਦ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਫਲਦਂ ਭਵੇਤ੍ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਸਰਭਾਗੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਚਰੇਤ੍ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕੇषੁ ਚ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬਹੁਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਣੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਭਿਜਿਦ੍ਰੌਹਿਣੋਦਯੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਭਿਜਿਤ ਜਾਂ ਰੌਹਿਣੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਾਨਿ ਚ ਨਾਮਤਸ੍ਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਗਯਾ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਗਯਾ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਖੁਦ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈषਾ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਗੀਤਾ ਗਾਥਾ ਭਾਗਮਭੀਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਾਈ ਸੀ।
ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯੇਕੋ ऽਪਿ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਇਕ ਹੀ ਗਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਾ ਸਦਾ ਯਤ੍ਰਾਵਿਮੁਕ੍ਤਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਟੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਾਧਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਵਟੇਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਂ ਤਥੈਵ ਚ ਨਨ੍ਦਾਥ ਲਲਿਤਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਦਸ਼ਾਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਤੇ ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਲਲਿਤਾ, ਤੇ ਮਾਇਆਪੁਰੀ—all ਇਹ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਤਥਾ ਮਿਤ੍ਰਪਦਂ ਨਾਮ ਤਤਃ ਕੇਦਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਮਿਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਤ੍ਰਪਦ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ, ਫਿਰ ਉੱਤਮ ਕੇਦਾਰ, ਤੇ ਗੰਗਾਸਾਗਰ — ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰਸ੍ਤਦ੍ਵਚ੍ ਛਤਦ੍ਰੁਸਲਿਲੇ ਹ੍ਰਦੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਨੈਮਿषਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਸਰਸ ਤੀਰਥ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਨਾਮਕ ਝੀਲ — ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗੋਦ੍ਭੇਦਸ੍ਤੁ ਗੋਮਤ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਃ ਸਨਾਤਨਃ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹਸ੍ਤੁ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਇੱਥੇ ਯਜ੍ਯਵਰਾਹ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਵੀ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦ੍ਵਾਰਮ੍ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜੋ ਹਰਃ ਨੇਮਿਸ੍ਤੁ ਹਰਿਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਣਾ ਯਤ੍ਰਾਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਰਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਕਦੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦੇਤਨ੍ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਿਤਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਵਾਰਾਹਸ੍ਯ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਨੈਮਿਸ਼ ਆਰਣਯ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੀਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਕृਤਸ਼ੌਚਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿषੂਦਨਮ੍
ਜੋ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਾਰਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਤੀਰ੍ਥਮਿਕ੍ਸ਼ੁਮਤੀ ਨਾਮ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਂ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਨਰਸਿੰਹ, ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਦ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਕਸ਼ੁਮਤੀ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸਂਗਮੇ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸਦਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚ ਸਰਯੂਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਾ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਾਧਿਵਾਸਿਨੀ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਯੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਵੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨ ਹਨ।