ਅਵਦਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ ਪਿਪੀਲਿਕਭਾषਿਤਮ੍ ਰਾਗਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਏਤਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹਾਸਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਾਗ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਧਾਸ੍ਯਹੇਤੌ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਨ ਸਾਮਨ੍ਯਤ੍ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹਾਲੀਕਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਹਾਸੇ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਚਿਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਆਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਹਮੇਵਾਦ੍ਯ ਹਸਿਤਾ ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ ਕਥਂ ਪਿਪੀਲਿਕਾਲਾਪਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਸੁਰਾਨ੍
ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਇੱਕ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਕਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮ੍ ਏਵੇਹ ਹਸਿਤਾ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਰੁਤ੍ਤਰੋ ਰਾਜਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੋ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਸ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਮਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮਕਲ੍ਮषਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਹ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਨੇਮ ਪਕੜ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਆ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜੋ ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ऽਥ ਨृਪਃ ਪੁਰਾਤ੍
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧਮਗ੍ਰਤਃ ਗਦਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲੇषੁ ਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਸਪ੍ਤ ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਯੇ ਮਾਨਸੇ ਤੇ ਵਯਮਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ ਜੋ ਕੁਰੁ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਸੀ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪਪਾਤ ਸ਼ੁਚਾ ਤਤਃ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ ਤੌ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰਾਵ੍ ਉਭੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਣੇਤਾ ਚ ਬਾਭ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਬਾਲਕਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਤੇ ਬਾਬ੍ਹਰਵਿਆ, ਜੋ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ।
ਕਣ੍ਡਰੀਕੋ ऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੌ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ ਪਤਿਤਾਵ੍ ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤਦਾ
ਕੰਡਰੀਕਾ ਵੀ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦ-ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਸੀ; ਉਹ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਹਾ ਵਯਂ ਯੋਗਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨਾਃ ਏਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਯੋਗਪਾਰਗਾਃ
ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਾਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—
ਵਿਸ੍ਮਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਰਾਹਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਧਨਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਨृਪਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨृਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਭਿਧਾਨਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ ਮਾਨਸੇ ਮਿਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨਾ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ; ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਭ ਯੋਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਦਯਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਿਤृਸਕ੍ਤਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ ਸਂਨਤਿਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾ ਮਯੈਤਤ੍ਕਿਲ ਕਾਰਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਸਭ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜ੍ਯਤ੍ਯਾਗਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦੇਤਦ੍ ਅਭਿਲष੍ਯਤੇ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਾਮਭਿਨਨ੍ਦਯਨ੍
ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਤੇ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯੈਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍ ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਨੌਕਸਃ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਯੋਗ ਅਪਣਾਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਪਰਮਂ ਪਦਮਾਪੁਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍ ਏਵਮਾਯੁਰ੍ਧਨਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਬ੍ਰਹਮ ਰੰਦ੍ਰ ਰਾਹੀਂ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਏ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਰ, ਧਨ, ਵਿਦਿਆ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸੁਤਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਨृਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ ਯ ਇਦਂ ਪਿਤृਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ।
ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ृਣੋਤ੍ਯਥ ਪਠੇਤ੍ਤੁ ਵਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਖੁਦ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਫਲਦਂ ਭਵੇਤ੍ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਸਰਭਾਗੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਚਰੇਤ੍ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕੇषੁ ਚ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਬਹੁਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਣੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਭਿਜਿਦ੍ਰੌਹਿਣੋਦਯੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਭਿਜਿਤ ਜਾਂ ਰੌਹਿਣੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਾਨਿ ਚ ਨਾਮਤਸ੍ਤਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਗਯਾ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਵਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਗਯਾ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਖੁਦ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੈषਾ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਗੀਤਾ ਗਾਥਾ ਭਾਗਮਭੀਪ੍ਸੁਭਿਃ
ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗਾਥਾ ਗਾਈ ਸੀ।
ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯੇਕੋ ऽਪਿ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਇਕ ਹੀ ਗਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਾ ਸਦਾ ਯਤ੍ਰਾਵਿਮੁਕ੍ਤਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਲ੍ਲਭਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਵਿਮਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਟੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਾਧਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਵਟੇਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।