ਕਥਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ਧਰਾਤਲੇ ਤਚ੍ਚਾਭਵਤ੍ਕਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ? ਕਿਹੜੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚੌਕੜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਰੇ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੇ ਚ ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਯਾਸ੍ਤਦਾ ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾਃ ਪੁਰਾ
ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਕਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਾਰਿਸ਼, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਧृਤਿਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਚਣ੍ਡਸ੍ ਤਪੋਤ੍ਸੁਕਃ ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁਤਾਃ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲ, ਸਚ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਪ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ; ਨਾਮ ਤੇ ਕੰਮ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਤਪਸੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਆਈ: 'ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ,' ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ਉਵਾਚ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰੀਦ੍ਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੋ?'
ਅਧਰ੍ਮ ਏष ਇਤਿ ਵਃ ਪਿਤਾ ਤਾਨ੍ ਅਭ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਧਰਮ ਹੈ,' ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਗਰੀਬ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੋ ਨੁ ਧਰ੍ਮੋ ऽਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਮਤ੍ਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਗਤਿਰੇਵ ਵਾ ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਸ੍ ਤਵ ਤਾਤ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
'ਇਥੇ ਧਰਮ ਕੀ ਹੈ? ਜੀਉਂਦੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੈ? ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਜੀਵਨ-ਜੀਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਦੱਸੋ।'
ਵਿਤ੍ਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ ਧਨਂ ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਠਤਸ੍ਤਵ
ਇਹ ਦੌਲਤ ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲੇषੁ ਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਸਪ੍ਤ ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਯੇ ਮਾਨਸੇ ਤੇ ਵਯਮਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਕੁਰੂਜੰਗਲ ਦੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਤੇ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ — ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਵਨਂ ਤਪਸੇ ਪੁਨਃ ਵृਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਰਾਜਭਵਨਂ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਰਾਜ ਮਹਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਘੋ ਨਾਮ ਵੈਭ੍ਰਾਜਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਧਿਪਤਿਃ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਰਿਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਨਘ ਵੈਭਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਤੀਵ੍ਰਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਠੋਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਨਾਰਦਨ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृਦਯੇਨੇਪ੍ਸਿਤਂ ਨृਪ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਪਾਰਗਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਦੇਵ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯੋਗਿਨਮਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਮਾਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।' 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ — ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ — ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਅਹਸਤ੍ਤੇਨ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਿਪੀਲਿਕਰਾਗਤਃ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕੀਟਮਿਥੁਨਂ ਰਮਮਾਣਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ ਚੀਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਂਨਤਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਹਸਨ੍ਤਂ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਕਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਟੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦਤਿਹਾਸਸ੍ਤੇ ਕਿਮਰ੍ਥਮਭਵਨ੍ਨृਪ ਹਾਸ੍ਯਹੇਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਦਕਾਲੇ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਮੈਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ।'
ਅਵਦਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸ ਪਿਪੀਲਿਕਭਾषਿਤਮ੍ ਰਾਗਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਏਤਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹਾਸਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਾਗ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਧਾਸ੍ਯਹੇਤੌ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਨ ਸਾਮਨ੍ਯਤ੍ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਹਾਲੀਕਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਹਾਸੇ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਚਿਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਆਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਹਮੇਵਾਦ੍ਯ ਹਸਿਤਾ ਨ ਜੀਵਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ ਕਥਂ ਪਿਪੀਲਿਕਾਲਾਪਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਸੁਰਾਨ੍
ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਇੱਕ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਕਿਵੇਂ ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮ੍ ਏਵੇਹ ਹਸਿਤਾ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਰੁਤ੍ਤਰੋ ਰਾਜਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰੋ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜਵਾਬ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਸ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਮਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮਕਲ੍ਮषਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਹ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਨੇਮ ਪਕੜ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਆ; ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜੋ ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸ੍ਯਸ਼ੇषਤਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ऽਥ ਨृਪਃ ਪੁਰਾਤ੍
ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਹਿਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਵृਦ੍ਧਮਗ੍ਰਤਃ ਗਦਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲੇषੁ ਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਸਪ੍ਤ ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਯੇ ਮਾਨਸੇ ਤੇ ਵਯਮਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ ਜੋ ਕੁਰੁ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਸੀ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪਪਾਤ ਸ਼ੁਚਾ ਤਤਃ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ ਤੌ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰਾਵ੍ ਉਭੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਣੇਤਾ ਚ ਬਾਭ੍ਰਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਬਾਲਕਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਤੇ ਬਾਬ੍ਹਰਵਿਆ, ਜੋ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ।