ਪਿਪੀਲਿਕਾਮਨੁਨਯਨ੍ ਪਰਿਤਃ ਕੀਟਕਾਮੁਕਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਭਿਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਕੀੜਾ, ਪੀਪੀਲੀਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਕ-ਬੱਕ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਲੋਕੇ ਕਾਮਿਨੀ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਮਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਮਾਤਿਜਘਨਾ ਬृਹਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ੋ ऽਭਿਗਾਮਿਨੀ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਪਤਲੀ, ਚੰਗੀ-ਵੱਡੀ ਕੁੱਟ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਮਞ੍ਜੂਕ੍ਤਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਸੁਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨੇਤ੍ਰਰਸਨਾ ਗੁਡਸ਼ਰ੍ਕਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੱਟ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰੀ ਹਾਸੀ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਗੁੜ-ਸ਼ੱਕਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨਾਸਿ ਸ੍ਨਾਤੇ ਤਥਾ ਮਯਿ ਪ੍ਰੋषਿਤੇ ਸਤਿ ਦੀਨਾ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ऽਪਿ ਭਯਚਞ੍ਚਲਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਰੋषਵਦਨਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਤਮਾਹ ਸਕੋਪਾ ਤੁ ਕਿਮ੍ ਆਲਪਸਿ ਮਾਂ ਸ਼ਠ
ਕਿੱਦੇ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਉਹ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਠੱਗ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮੋਦਕਚੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਵਿਨੇष੍ਯਤਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਮਥ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੋਦਕ ਦਾ ਚੂਰਨ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਾਨ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ਤਦੇਕਮਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ।
ਨੈਤਦੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਾਪੀਹ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਪਾਦੌ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਣਤਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੁਚਰਿਤਾ; ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਦਿਲੋਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਭਵਤ੍ਤਤਃ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮੋਹਨਾਯ ਪਿਪੀਲਿਕਾ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੀਪੀਲੀਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਸ਼ੇषਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ ਆਗਮਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਕਥਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤੋ ਧਰਾਤਲੇ ਤਚ੍ਚਾਭਵਤ੍ਕਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ? ਕਿਹੜੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚੌਕੜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਰੇ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੇ ਚ ਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਯਾਸ੍ਤਦਾ ਵृਦ੍ਧਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾਃ ਪੁਰਾ
ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਕਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਾਰਿਸ਼, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਧृਤਿਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਚਣ੍ਡਸ੍ ਤਪੋਤ੍ਸੁਕਃ ਨਾਮਤਃ ਕਰ੍ਮਤਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਸੁਤਾਃ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲ, ਸਚ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਪ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ; ਨਾਮ ਤੇ ਕੰਮ ਦੋਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਤਪਸੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਆਈ: 'ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ,' ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਦਰਿਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ਉਵਾਚ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰੀਦ੍ਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੋ?'
ਅਧਰ੍ਮ ਏष ਇਤਿ ਵਃ ਪਿਤਾ ਤਾਨ੍ ਅਭ੍ਯਵਾਰਯਤ੍ ਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਧਰਮ ਹੈ,' ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਗਰੀਬ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੋ ਨੁ ਧਰ੍ਮੋ ऽਤ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਮਤ੍ਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਗਤਿਰੇਵ ਵਾ ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਸ੍ ਤਵ ਤਾਤ ਵਦਸ੍ਵ ਤਤ੍
'ਇਥੇ ਧਰਮ ਕੀ ਹੈ? ਜੀਉਂਦੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਹੈ? ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਜੀਵਨ-ਜੀਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਦੱਸੋ।'
ਵਿਤ੍ਤਮੇਤਤ੍ਪੁਰੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ ਧਨਂ ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪਠਤਸ੍ਤਵ
ਇਹ ਦੌਲਤ ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲੇषੁ ਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦਾਸ਼ਪੁਰੇ ਮृਗਾਸ਼੍ਚ ਕਾਲਞ੍ਜਰੇ ਸਪ੍ਤ ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕਾ ਯੇ ਮਾਨਸੇ ਤੇ ਵਯਮਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਾਃ
ਕੁਰੂਜੰਗਲ ਦੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਤੇ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ — ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ ਤੇ ਵਨਂ ਤਪਸੇ ਪੁਨਃ ਵृਦ੍ਧੋ ऽਪਿ ਰਾਜਭਵਨਂ ਜਗਾਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਰਾਜ ਮਹਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਘੋ ਨਾਮ ਵੈਭ੍ਰਾਜਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਧਿਪਤਿਃ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਰਿਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਨਘ ਵੈਭਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਆਰਾਧਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਤੀਵ੍ਰਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਠੋਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਨਾਰਦਨ ਉਸ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਹृਦਯੇਨੇਪ੍ਸਿਤਂ ਨृਪ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਵਵ੍ਰੇ ਸ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਪਾਰਗਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਦੇਵ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਮੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ।'
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਯੋਗਿਨਮਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਮਾਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।' 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਤਤਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ — ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ — ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਰੁਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।
ਅਹਸਤ੍ਤੇਨ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਸ ਪਿਪੀਲਿਕਰਾਗਤਃ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਕੀਟਮਿਥੁਨਂ ਰਮਮਾਣਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ ਚੀਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਕੀੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸਂਨਤਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਹਸਨ੍ਤਂ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਕਿਮਪ੍ਯਾਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤਮਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਟੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦਤਿਹਾਸਸ੍ਤੇ ਕਿਮਰ੍ਥਮਭਵਨ੍ਨृਪ ਹਾਸ੍ਯਹੇਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਯਦਕਾਲੇ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਮੈਂ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ।'