ਵਪੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨੋਮਯਮ੍ ਦਾਰਯੋਗਂ ਵਿਨਾ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਨੂਰੁਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾ ਮੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਵਨ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਊਰ੍ਵਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾਵਿष੍ਟੋ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੋਰੁਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ ਮਮਨ੍ਥੈਕੇਨ ਦਰ੍ਭੇਣ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਾਰਣਿਮ੍
ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਇਕ ਹੀ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀ ਕੱਢੀ।
ਤਸ੍ਯੋਰੁਂ ਸਹਸਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਹ੍ਯਨਿਨ੍ਧਨਃ ਜਗਤੋ ਦਹਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਚੀਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇੰਧਨ ਦੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ।
ਊਰ੍ਵਸ੍ਯੋਰੁਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਔਰ੍ਵੋ ਨਾਮਾਨ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਞ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ 'ਔਰਵ' ਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸਾੜਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਯਾ ਗਿਰਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇ ਤਾਤ ਜਗਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਸਤਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਜਗਤ ਖਾਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਰੋਹਿਭਿਰ੍ਜ੍ਵਾਲੈਰ੍ ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਵृਧੇ ਸੋ ऽਨ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ
ਉਹ ਅੰਤਕਾਰੀ ਅੱਗ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਲਪਟਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੀ, ਦੱਸੇ ਪਾਸੇ ਸਾੜਦੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮੁਨਿਮੂਰ੍ਵਂ ਸਭਾਜਯਨ੍ ਉਵਾਚ ਵਾਰ੍ਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਤਸ਼੍ਚ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੀ ਔਰਵ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਅਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਥ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
'ਤੈਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।'
ਧਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਨ੍ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਸ਼ੋਃ ਮਤਿਮੇਤਾਂ ਦਦਾਤੀਹ ਪਰਮਾਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਵੈ
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਅੱਜ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਭਾਤਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੇ ਸਮਾਗਮੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੈਰ੍ਹਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍
'ਜਦੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸਮਾਂ ਸਵੇਰੇ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗਾ।'
ਕੁਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭੋਜਨਂ ਵਾ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤੀਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯਂ ਮਹੌਜਸਃ
'ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਅ ਕਰਣਗੇ।'
ਵਡਵਾਮੁਖੇ ऽਸ੍ਯ ਵਸਤਿਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਯੋਨਿਰ੍ਜਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪੀਤਵਤਃ ਸੁਖਮ੍
'ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਡਵਾਗਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੇ ਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਜਨਨੀ ਜਲ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗਾ।'
ਯਤ੍ਰਾਹਮਾਸ ਨਿਯਤਂ ਪਿਬਨ੍ਵਾਰਿਮਯਂ ਹਵਿਃ ਤਦ੍ਧਵਿਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸृਜਾਮ੍ਯਾਲਯਂ ਚ ਤਤ੍
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਪੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਵਨ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਤਤੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਏष ਚਾਹਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕ ਸਹਿਤੌ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਵੋ ਨਿष੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮृਣਾਪਹਃ
'ਫੇਰ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇ ਇਹ ਅੱਗ ਇਕੱਠੇ ਫਿਰਾਂਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।'
ਏषੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਤੁ ਸਲਿਲਾਸ਼ੀ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਦਹਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਸੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਸਂਵृਤਜ੍ਵਾਲਮਣ੍ਡਲਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਣਵਮੁਖਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਿਤਰਿ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਪਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਸ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ਔਰ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਭਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਔਰਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤਨ੍ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਣਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਨਿਵ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਭਗਵਨ੍ਨਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍ ਤਪਸਾ ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਿਤੁष੍ਟਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
'ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚਰਜ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'
ਅਹਂ ਤੁ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਚੈਵ ਮਹਾਵ੍ਰਤ ਭृਤ੍ਯ ਇਤ੍ਯਵਗਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਾਧ੍ਯੋ ਯਦਿਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹੀ ਸਮਝ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਹੋ ਸਕੇ।'
ਤਨ੍ਮਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮਾਪਨ੍ਨਂ ਤਵੈਵਾਰਾਧਨੇ ਰਤਮ੍ ਯਦਿ ਸੀਦੇਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵੈਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਜਯਃ
'ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਅਸਫਲ ਹੋਵਾਂ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਾਂ ਹਾਰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਧਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ऽਹਂ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਪਸਾਨੇਨ ਭਯਮਦ੍ਯੇਹ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।'
ਤਾਮੇਵ ਮਾਯਾਂ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਨਿਰਿਨ੍ਧਨਾਮਗ੍ਨਿਮਯੀਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਪਾਵਕੈਰਪਿ
'ਇਹੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ—ਅੱਗ ਵਰਗੀ, ਬਿਨਾ ਲੱਕੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਗਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿੱਤ—ਇਸਨੂੰ ਤੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।'
ਏषਾ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗਾਰਿਵਿਨਿਗ੍ਰਹੇ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਨ ਜਾਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੰਮ ਆਵੇਗੀ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗੀ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਹृष੍ਟਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਏषਾ ਦੁਰ੍ਵਿषਹਾ ਮਾਯਾ ਦੇਵੈਰਪਿ ਦੁਰਾਸਦਾ ਔਰ੍ਵੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਵਕੇਨੋਰ੍ਵਸੂਨੁਨਾ
ਇਹ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਵ ਨੇ, ਉਰਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯੈषਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸ਼ਾਪੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਃ ਸृष੍ਟਾ ਯੇਨੈਵ ਤੇਜਸਾ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਦ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਖੀ ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਸਖਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੋਯਯੋਨਿਰ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਃ
'ਜੇ ਇਹ ਰੋਕਣੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵਜੋਂ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਮਿਲ ਜਾਣ।'
ਤੇਨਾਹਂ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ਯਾਦੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'