ਏਤੇ ਤਪਸਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤੈਰਪਿ ਸੁਦੁष੍ਕਰੈਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਹ ਲੋਕ ਕਠਿਨ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਯਚਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਵਿਧੀਯਤੇ ਏਵਮਾਹੁਃ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਪਣ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਪਃ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਿਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਚਾਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਤਪਸਿਆ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਗਂ ਵਿਨਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ ਨ ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਿਨਾ ਯਸ਼ਃ ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਯਸ਼ੋਮੂਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਤ੍ਪਰਂ ਤਪਃ
ਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸਿਧੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਜੜ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਤਪਸਿਆ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਨਿਗृਹ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਪਞ੍ਚਕਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਸਮਾਧਤ੍ਤੇ ਕਿਮਤਃ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜੀ ਤਪਸਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਯੋਗੇ ਕੇਸ਼ਧਰਣਮ੍ ਅਸਂਕਲ੍ਪਵ੍ਰਤਕ੍ਰਿਯਾਂ ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਚਰ੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦਮ੍ਭਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੇਸ਼ ਰੱਖਣਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਨਾ ਕਰ ਕੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚਲਣ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਪਖੰਡ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵ ਦਾਰਾਃ ਕ੍ਵ ਚ ਸਂਯੋਗਃ ਕ੍ਵ ਚ ਭਾਵਵਿਪਰ੍ਯਯਃ ਨਨ੍ਵਿਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸृष੍ਟਾ ਮਨਸਾ ਮਾਨਸੀ ਪ੍ਰਜਾ
ਕਿੱਥੇ ਪਤਨੀ, ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਾਪ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ? ਕੀ ਇਹ ਮਾਨਸ ਸੰਤਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਸੀ?
ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤਪਸੋ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸृਜਧ੍ਵਂ ਮਾਨਸਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਓ।
ਮਨਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਯੋਨਿਰ੍ ਆਧਾਤਵ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ ਨ ਦਾਰਯੋਗੋ ਬੀਜਂ ਵਾ ਵ੍ਰਤਮੁਕ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਗਰਭ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਬੀਜ।
ਯਦਿਦਂ ਲੁਪ੍ਤਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰਿਹ ਨਿਰ੍ਭਯੈਃ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਸਦ੍ਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਅਸਦ੍ਭਿਰਿਵ ਮੇ ਮਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਮੰਦੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਵਪੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨੋਮਯਮ੍ ਦਾਰਯੋਗਂ ਵਿਨਾ ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਤਨੂਰੁਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਬਿਨਾ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਾ ਮੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਵਨ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਊਰ੍ਵਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾਵਿष੍ਟੋ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੋਰੁਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ ਮਮਨ੍ਥੈਕੇਨ ਦਰ੍ਭੇਣ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਾਰਣਿਮ੍
ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਇਕ ਹੀ ਕੰਡੇ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀ ਕੱਢੀ।
ਤਸ੍ਯੋਰੁਂ ਸਹਸਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਹ੍ਯਨਿਨ੍ਧਨਃ ਜਗਤੋ ਦਹਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਦੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਚੀਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇੰਧਨ ਦੇ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ।
ਊਰ੍ਵਸ੍ਯੋਰੁਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਔਰ੍ਵੋ ਨਾਮਾਨ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਞ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਪਰਮਕੋਪਨਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ 'ਔਰਵ' ਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸਾੜਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਯਾ ਗਿਰਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇ ਤਾਤ ਜਗਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਸਤਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਜਗਤ ਖਾਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿਓ।'
ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਰੋਹਿਭਿਰ੍ਜ੍ਵਾਲੈਰ੍ ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਵृਧੇ ਸੋ ऽਨ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ
ਉਹ ਅੰਤਕਾਰੀ ਅੱਗ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਲਪਟਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੀ, ਦੱਸੇ ਪਾਸੇ ਸਾੜਦੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮੁਨਿਮੂਰ੍ਵਂ ਸਭਾਜਯਨ੍ ਉਵਾਚ ਵਾਰ੍ਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਗਤਸ਼੍ਚ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੀ ਔਰਵ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕੋ ਤੇ ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਅਸ੍ਯਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਥ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
'ਤੈਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।'
ਧਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਨ੍ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਸ਼ੋਃ ਮਤਿਮੇਤਾਂ ਦਦਾਤੀਹ ਪਰਮਾਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਵੈ
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਅੱਜ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਭਾਤਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੇ ਸਮਾਗਮੇ ਭਗਵਂਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੈਰ੍ਹਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸੁਖਮ੍
'ਜਦੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸਮਾਂ ਸਵੇਰੇ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗਾ।'
ਕੁਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭੋਜਨਂ ਵਾ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤੀਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯਂ ਮਹੌਜਸਃ
'ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਅ ਕਰਣਗੇ।'
ਵਡਵਾਮੁਖੇ ऽਸ੍ਯ ਵਸਤਿਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਯੋਨਿਰ੍ਜਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪੀਤਵਤਃ ਸੁਖਮ੍
'ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਡਵਾਗਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੇ ਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਜਨਨੀ ਜਲ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗਾ।'
ਯਤ੍ਰਾਹਮਾਸ ਨਿਯਤਂ ਪਿਬਨ੍ਵਾਰਿਮਯਂ ਹਵਿਃ ਤਦ੍ਧਵਿਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸृਜਾਮ੍ਯਾਲਯਂ ਚ ਤਤ੍
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਪੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਵਨ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਤਤੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਏष ਚਾਹਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕ ਸਹਿਤੌ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਵੋ ਨਿष੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਮृਣਾਪਹਃ
'ਫੇਰ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇ ਇਹ ਅੱਗ ਇਕੱਠੇ ਫਿਰਾਂਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।'
ਏषੋ ऽਗ੍ਨਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਕਾਲੇ ਤੁ ਸਲਿਲਾਸ਼ੀ ਮਯਾ ਕृਤਃ ਦਹਨਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਸੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਸਂਵृਤਜ੍ਵਾਲਮਣ੍ਡਲਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਣਵਮੁਖਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਿਤਰਿ ਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਪਾ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਸ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ਔਰ੍ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਭਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਗਤਿਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਔਰਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤਨ੍ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਣਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਨਿਵ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਭਗਵਨ੍ਨਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍ ਤਪਸਾ ਤੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਿਤੁष੍ਟਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
'ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚਰਜ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਾਮਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।'