ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲਮ੍ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਯੁਗਸਂਵਰ੍ਤਕੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਃ ਦਾਨਵਾਃ ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲਿਭਿਰ੍ ਦਾਨਵੈਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਮृਧੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੂਲਪ੍ਰਮਥਿਤਾਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ ਭਿਨ੍ਨੋਰਸ੍ਕਾ ਦਿਤਿਸੁਤੈਰ੍ ਵੇਮੂ ਰਕ੍ਤਂ ਵ੍ਰਣੈਰ੍ਬਹੁ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੱਕ ਹੋ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵੀ ਚੱਕ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰੈਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤਮਿਵਾਭਾਤਿ ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿ ਬਲਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੈਰ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਯੁਧਂ ਕृਤਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਘੋਰਾਂਸ਼੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਬਹੁਲੋਚਨਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦਾਨਵਬਲਂ ਮਹਤ੍ ਤਾਮਸੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਤਮੋਭੂਤਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪੁਰੁਹੂਤ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵਪੂਂषਿ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਾਨਾਂ ਤਮੋਭੂਤਾਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤਮਸਾ ਨੀਲਵਰ੍ਚਸਾ ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਗਣਾਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਵਿਖਰ ਗਈ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਘਨੀਭੂਤਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵਕਦਨਂ ਤਮੋਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਣੀ ਹੋਈ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪ ਹੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾਸृਜਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਮਯਸ੍ਤਾਂ ਤਾਮਸੀਂ ਦਹਨ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਦ੍ਯੋਤਜਨਨੀਂ ਸृष੍ਟਾਮੌਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਔਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਦਦਾਹ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਾਯਾ ਮਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਪੁषਃ ਸਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਹਵੇ
ਉਹ ਮਾਇਆ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਯਾਮੌਰ੍ਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ ਭੇਜਿਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿषਯਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਲਿਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਔਰਵਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਠੰਡੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਹ੍ਯੌਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨष੍ਟਚੇਤਸਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਦੇਵਾਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਃ
ਔਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਂਤਤੇ ਮਾਯਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਦਾਨਵੈਃ ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਵਰੁਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਜਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਊਰ੍ਵਃ ਸਪੂਰ੍ਵਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਦृਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣੈਃ
ਇੰਦਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਤਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸਾ ਜਗਦਵ੍ਯਯਮ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ऋषਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਪੁਰਾ ਪਰਮਤੇਜਸਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।
ਊਚੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍ ऋषਿਵਂਸ਼ੇषੁ ਭਗਵਂਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲਮਿਦਂ ਪਦਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਜੜ ਤੋਂ ਹੀ ਕੱਟ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਨਪਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗੋਤ੍ਰਜੋ ऽਨ੍ਯੋ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕੌਮਾਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮੇਵਾਨੁਵਰ੍ਤਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹੋ, ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ।
ਬਹੂਨਿ ਵਿਪ੍ਰ ਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਏਕਦੇਹਾਨਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਨਿ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕੱਲੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੈਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਰਣਮ੍ ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਪ੍ਰਜਾਪਾਤਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜੜ ਕੱਟਣ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਵਂਸ਼ਾਯ ਵਰ੍ਧਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ऽਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਤਨੁਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਵਧਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਧਰਮ ਕਮਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਓ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਮਰ੍ਮਸੁ ਤਾਡਿਤਃ ਜਗਰ੍ਹੇ ਤਾਨृषਿਗਣਾਨ੍ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰੋਂ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ:
ਯਥਾਯਂ ਵਿਹਿਤੋ ਧਰੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਪੁਰਾ ਆਰ੍षਂ ਵੈ ਸੇਵਤਃ ਕਰ੍ਮ ਵਨ੍ਯਮੂਲਫਲਾਸ਼ਿਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਸੀ—ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹੋਏ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨੌ ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਸੁਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਪਿ ਚਾਲਯੇਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਰੀਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਨਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਯਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਯੇ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਵਰਂ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ ਵਨਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਰੀਤਾਂ ਹਨ; ਪਰ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਬ੍ਭਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤੋਲੂਖਲਿਨਸ੍ਤਥਾ ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾ ਹ੍ਯਸ਼ਨਕਾਃ ਪਞ੍ਚਾਤਪਸਹਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ—