ਤਮਨ੍ਵਯੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਪਰਮਮਨ੍ਤ੍ਰਾਭਿਸ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਪੁਰਃਸਰਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਭਿਰ੍ਵਿਪੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਪਵਨਾਵਿਦ੍ਧਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਂਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਜਿष੍ਣੋਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਤਮਸਾਵृਤਮ੍ ਬਲਂ ਬਲਵਦੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਭਾषਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨੀਕ ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਦੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਬਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤੁਮੁਲੋ ਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਾਨਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਾਃ ਸਮੀਯੁਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸੁਰਾਸੁਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਬਭੌ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਰ੍ਪੇਣ ਵਿਨਯੇਨ ਚ
ਉਹ ਜੰਗ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਜੋਬਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਥੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤੈਃ ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਗਗਨਮ੍ ਅਸਿਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਥੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਃ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਯਕੈਃ ਚਾਪੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਮੁਸਲਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਤਣੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸਂਕੁਲਮ੍ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਜਨਨਂ ਯੁਗਸਂਵਰ੍ਤਕੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘੈਰ੍ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਃ ਦਾਨਵਾਃ ਸਮਰੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਬਲਿਭਿਰ੍ ਦਾਨਵੈਰ੍ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਭਿਃ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਰ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਮृਧੇ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇ ऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੂਲਪ੍ਰਮਥਿਤਾਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ ਭਿਨ੍ਨੋਰਸ੍ਕਾ ਦਿਤਿਸੁਤੈਰ੍ ਵੇਮੂ ਰਕ੍ਤਂ ਵ੍ਰਣੈਰ੍ਬਹੁ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੱਕ ਹੋ ਗਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵੀ ਚੱਕ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਸ਼ਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰੈਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤੁਮ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਿਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਅਸ੍ਤਂ ਗਤਮਿਵਾਭਾਤਿ ਨਿष੍ਪ੍ਰਾਣਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿ ਬਲਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੈਰ੍ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਯੁਧਂ ਕृਤਮ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯਚਾਪਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਘੋਰਾਂਸ਼੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਬਹੁਲੋਚਨਃ
ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦਾਨਵਬਲਂ ਮਹਤ੍ ਤਾਮਸੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਤਮੋਭੂਤਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਾਮਸੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਘੋਰੇਣ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਪੁਰੁਹੂਤ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ।
ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਵਪੂਂषਿ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਾਨਾਂ ਤਮੋਭੂਤਾਨ੍ਯਪਾਤਯਨ੍
ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੰਸ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤਮਸਾ ਨੀਲਵਰ੍ਚਸਾ ਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਗਣਾਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾ ਇਵਾਦ੍ਰਯਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਵਿਖਰ ਗਈ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦ੍ਘਨੀਭੂਤਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰ ਇਵਾਰ੍ਣਵੇ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵਕਦਨਂ ਤਮੋਭੂਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਣੀ ਹੋਈ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪ ਹੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾਸृਜਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਮਯਸ੍ਤਾਂ ਤਾਮਸੀਂ ਦਹਨ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਦ੍ਯੋਤਜਨਨੀਂ ਸृष੍ਟਾਮੌਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਾਮਸੀ ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਔਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਦਦਾਹ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਾਯਾ ਮਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਪੁषਃ ਸਦ੍ਯ ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਹਵੇ
ਉਹ ਮਾਇਆ, ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਮਾਯਾਮੌਰ੍ਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ ਭੇਜਿਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿषਯਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਲਿਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਔਰਵਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਠੰਡੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਹ੍ਯੌਰ੍ਵੇਣ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਨष੍ਟਚੇਤਸਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਦੇਵਾਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਃ
ਔਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸਂਤਤੇ ਮਾਯਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਦਾਨਵੈਃ ਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਵਰੁਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਜਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਊਰ੍ਵਃ ਸਪੂਰ੍ਵਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਦृਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣੈਃ
ਇੰਦਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਔਰਵਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਤਂ ਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸਾ ਜਗਦਵ੍ਯਯਮ੍ ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮੁਨਿਗਣਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਨਵੋ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ऋषਿਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਃ ਪੁਰਾ ਪਰਮਤੇਜਸਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ।